ตื่นมาในกระท่อมผุพัง

กลิ่นเหม็นอับของฟางแห้งเก่าๆ และคราบฝุ่นหนาเตอะที่ลอยวนอยู่ในอากาศ คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของหลินฟางให้ตื่นตัวอย่างรวดเร็ว "โครม!" เสียงถีบประตูไม้ผุๆ ดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงแหลมเล็กที่แฝงแววดูถูกเหยียดหยามจนน่าสะอิดสะเอียนของหญิงสูงวัยร่างท้วม ผู้ยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงธรณีประตู นางจ้องมองร่างระหงที่นอนซมอยู่บนเตียงไม้ไผ่ด้วยสายตาราวกับกำลังมองเศษขยะชิ้นหนึ่ง "ยังไม่ลุกขึ้นมาอีกหรือนังตัวดี! คิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน? ลูกแฝดสองคนนั่นร้องไห้จนเสียงแหบเสียงแห้ง เจ้ายังมัวแต่นอนทำตัวเป็นภาระให้ตระกูลจางขายขี้หน้าชาวบ้านชาวเมืองอยู่อีก!" แม่สามีตระกูลจาง หรือที่ชาวบ้านในคอมมูนเรียกขานกันลับหลังว่า 'ยายเฒ่าจู' แผดเสียงแหลมสูงจนนกกระจอกบนหลังคาแตกตื่นบินหนี นางกวาดสายตามองไปรอบกระท่อมร้างท้ายหมู่บ้านที่สามีของหลินฟางถูกส่งตัวให้ไปประจำการชายแดนทิ้งไว้ ก่อนจะแค่นーんเสียงในลำคอด้วยความหมั่นไส้ "จำใส่กะโหลกหนาๆ ของเจ้าไว้ สามีของเจ้าส่งเงินค่าเลี้ยงดูมาให้ข้าผู้เป็นแม่จัดการทั้งหมด ส่วนเจ้ากับไอ้เด็กภาระสองคนนี้... ทางที่ดีก็รีบไสหัวไปหาผักหาหญ้ากินประทังชีวิตเอาเองเถอะ อย่าหวังจะได้แตะต้องแป้งสาลีสักขีดเดียวในครัวของข้า!" หลินฟางขบกรามแน่น สมองที่เคยสับสนอลหม่านจากการทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของสะใภ้อาภัพ บัดนี้กลับประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว ในโลกเดิมนางคือเชฟมิชลินอัจฉริยะผู้ครอบครองอาณาจักรอาหารมูลค่าหลายพันล้าน และยังมีมิติฟาร์มสารพัดประโยชน์ติดตัวมาด้วย แต่วันนี้... นางกลับต้องมาตกระกำลำบากอยู่ในร่างของหญิงสาวอ่อนแอ ที่ถูกแม่สามีใจร้ายโขกสับและจงใจทอดทิ้งให้เผชิญความอดอยากพร้อมลูกแฝดวัยสามขวบ "อุแว้! แม่จ๋า... หิว..." เสียงร้องไห้ระงมของเด็กแฝดชายหญิงที่นอนกอดกันกลมอยู่มุมห้องดังขึ้นอีกระลอก ร่างผอมแห้งจนเห็นซี่โครงของเด็กทั้งสองทำให้หัวใจของเชฟสาวกระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวที่ตกค้างมาจากเจ้าของร่างเดิมผสานเข้ากับความเดือดดาลของตัวนางเองได้อย่างลงตัว หลินฟางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองยายเฒ่าจูด้วยแววตานิ่งสนิทไร้ความหวาดกลัว รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างระหงทำเอาหญิงแก่ที่กำลังจะอ้าปากด่าต่อถึงกับชะงักงันโดยไม่รู้ตัว "เจ้า...เจ้ามองหน้าข้าด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร นังสะใภ้อกตัญญู!" ยายเฒ่าจูแสร้งทำเป็นตวาดกลบเกลื่อนความประหม่า นางยื่นมือเหี่ยวย่นหมายจะเข้าไปกระชากผมของหลินฟางให้สะใจ ทว่า... เร็วกว่าความคิด หลินฟางพุ่งตัวลงจากเตียง คว้าไม้กวาดทางมะพร้าวเก่าๆ ฟาดลงกับพื้นเสียงดังสนั่นเพื่อประกาศอาณาเขต นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องเขม็งไปยังแม่สามีตัวแสบ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "เงินค่าเลี้ยงดูที่สามีฉันส่งมา... แกเก็บเข้ากระเป๋าตัวเองจนหมดเกลี้ยงสินะ ยายแก่หน้าเงิน" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "คิดจะฮุบเงินเดือนทหารของสามีฉันกินคนเดียว ฝันไปเถอะ! ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ตระกูลจางจะไม่มีวันได้เงินจากพวกเราแม้แต่แดงเดียว!" "นัง... นังสารเลว กล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่แม่สามี!" ยายเฒ่าจูหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่นเทา นางชี้หน้าหลินฟางอย่างลืมตัว "ถ้าแกแน่จริง ก็ไสหัวออกจากบ้านหลังนี้ไปเลย อย่ามาเหยียบที่นี่อีก!" "ออกไปแน่... แต่ไม่ใช่ตอนนี้ และไม่ใช่แบบมือเปล่าแน่ๆ แกเตรียมตัวชดใช้สิ่งที่ทำไว้กับพวกเราได้เลย" หลินฟางแค่นยิ้มหยัน พลางก้าวเข้าไปประชิดตัวจนยายเฒ่าจูก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงท้องร้องจ๊อกของเด็กแฝดก็ดังขึ้นขัดจังหวะ หลินฟางรีบหันไปโอบกอดลูกน้อยทั้งสองเข้าสู่อ้อมอก ไออุ่นจากร่างกายของนางทำให้เด็กๆ หยุดร้องไห้ทันที ดวงตากลมโตช้อนมองมารดาด้วยความหวัง ดวงจิตของหลินฟางเชื่อมโยงกับมิติฟาร์มในห้วงความคิดทันที พริบตาเดียว เมล็ดข้าวสาลีชั้นดีและเนื้อหมูสามชั้นอวบอ้วนจากมิติลับก็ปรากฏขึ้นในช่องเก็บของ พร้อมกับอุปกรณ์ทำครัวครบครัน ในเมื่อตระกูลจางใจร้ายนัก นางก็จะใช้ฝีมือระดับเชฟอัจฉริยะพลิกฟื้นชีวิต ขุนลูกแฝดให้อ้วนท้วนสมบูรณ์ และเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนพวกนี้ให้จมดิน! หลินฟางจุดไฟในเตาเก่าคร่ำครึ กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีคั่วและน้ำมันหมูกระทะแรกเริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลทะลุฝาผนังไม้ไผ่ผุๆ ลอยฟุ้งไปทั่วทั้งหมู่บ้าน สร้างความฉงนสนเท่ห์ให้กับชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา ทว่า... ในวินาทีที่หลินฟางกำลังจะหยิบตะหลิวขึ้นมาผัดอาหารจานเด็ดเพื่อกู้ชีพลูกน้อย เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบทหารยศนายพันที่ก้าวพรวดพราเข้ามาในกระท่อมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด... — ขอบคุณที่ติดตามอ่าน "กระท่อมไผ่ริมธาร" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ