ตลาดมืดคึกคัก

"ถ้าพวกท่านยังเบียดเสียดยื้อแย่งกันแบบนี้ ฉันเกรงว่าต่อให้มีหัวหมูสามหัวก็คงไม่พอขายหรอกค่ะ!" เสียงใสราวกับระฆังแก้วของหลินฟางดังแทรกเสียงจอแจของผู้คนในตรอกแคบหลังสถานีรถไฟเก่า ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาลที่ถูกแต่งแต้มด้วยแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าด กลิ่นหอมเย้ายวนของพะโล้ตุ๋นยาจีนและพริกหม่าล่าคั่วแห้งลอยตลบอบอวลจนคนเดินผ่านไปมาต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก แผงลอยชั่วคราวของนางในคืนนี้ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนช่วงแรกที่เพิ่งลักลอบมาเปิดตลาดมืด ตรงกันข้าม ตอนนี้มันกลายเป็นจุดศูนย์กลางที่หนาแน่นไปด้วยกลุ่มพ่อค้าคนกลาง แม่ค้าตลาดสด รวมถึงเหล่าสหายกรรมกรผู้หิวโหยที่ยอมควักเงินเก็บก้อนสุดท้ายในกระเป๋าออกมาเพื่อแย่งชิง "หมูสามชั้นตุ๋นเต้าเจี้ยวสูตรพิเศษ" และ "ไข่ต้มชาสมุนไพร" ที่หลินฟางบรรจงทำมาจากมิติฟาร์มในเวลาเพียงชั่วพริบตา "สหายหลิน! เอาเนื้อหมูย่างเกลือให้ฉันอีกห่อเร็วเข้า ลูกชายฉันที่บ้านร้องไห้งอแงเพราะติดใจรสชาตินี้ตั้งแต่วันก่อนแล้ว!" หญิงวัยกลางคนสวมผ้ากันเปื้อนสีซีดเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนรน มือข้างหนึ่งถือธนบัตรยับยู่ยี่ชูขึ้นสูงเพื่อหมายตาให้หลินฟางเห็นก่อน "ใจเย็นๆ ก่อนค่ะคุณป้า ทุกท่านจะได้ของอร่อยกลับบ้านอย่างแน่นอน แต่วันนี้วัตถุดิบของเราจำกัดจริงๆ หากหมดแล้วคงต้องรอรอบสัปดาห์หน้าเลยนะคะ" หลินฟางแย้มยิ้มอย่างใจเย็น แม้เหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามไรผมเพราะความชุลมุน แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายความสำเร็จ ด้านข้างของแผงลอย จางหยาง สามีหนุ่มนายทหารรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็กเกตสีเขียวขี้ม้าเข้ม กำลังทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยจำเป็นอย่างแข็งขัน เขายกตะกร้าสานไม้ไผ่ที่บรรจุสินค้าล็อตใหม่ออกมาเติมอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายฉายแววเคร่งขรึมและทรงพลังจนไม่มีอันธพาลหน้าไหนกล้าเข้ามาหาเรื่องแถวนี้ แถมสายตาคมกริบคู่นั้นยังคอยเหลือบมองภรรยาคนสวยอยู่เป็นระยะด้วยความระแวดระวังและเอ็นดูแกมเกรงใจ "ฟางฟาง เหนื่อยหรือยัง ให้ฉันช่วยสลับมือแทนไหม?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างหูขณะที่เขายื่นกระติกน้ำร้อนส่งให้ภรรยา "ไม่ต้องค่ะพี่จาง ฉันยังไหว แต่วันนี้ยอดขายทะลุเป้าที่เราคุยกันไว้สามเท่าตัวแล้วนะคะ!" หลินฟางกระซิบตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปทอนเงินให้ลูกค้าคนสุดท้ายของตะกร้าใหญ่ได้อย่างแม่นยำ เวลาผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง ตะกร้าสินค้าขนาดใหญ่สามใบก็ว่างเปล่าเกลี้ยงเกลา ธนบัตรในกล่องไม้ใต้โต๊ะอัดแน่นจนแทบปิดฝาไม่ได้ เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและรอยยิ้มแห่งความเหนื่อยล้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสองสามีภรรยา ทว่าในขณะที่หลินฟางกำลังก้มลงเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าร้าน "เดี๋ยวก่อน! เจ้าของร้านยังไปไหนไม่ได้!" เสียงทุ้มห้าวแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน หลินฟางชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ นางเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตานิ่งสงบ ขณะที่จางหยางก้าวเท้าขนาบข้างภรรยาโดยสัญชาตญาณ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามออกมาราวกับเสือดาวที่พร้อมกระโจนเข้าใส่ผู้บุกรุก ชายหนุ่มในชุดสูทจีนสีเทาเข้มดูสะอาดสะอ้าน ใบหน้าคมสันแต้มรอยยิ้มทางการค้า ดวงตาเรียวรีพิจารณาหลินฟางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจใคร่รู้ ด้านหลังของเขามีชายร่างกำยำสวมแว่นตากันแดดยืนประกบซ้ายขวาอย่างเป็นระเบียบ "พวกเราไม่ใช่โจรหรอกครับแม่นาง... ผมชื่อ 'เฉินกั๋วเฉียง' เป็นเจ้าของร้านอาหารสำราญใจประจำอำเภอเหนือ" ชายหนุ่มยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงขออภัย รอยยิ้มของเขาดูสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ตามวิสัยนักธุรกิจ "ผมยืนดูการค้าขายของพวกคุณมาสักพักแล้ว ฝีมือการปรุงอาหารและรสชาติเป็นเลิศจนน่าตกใจ... สินค้าหมดเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็วแบบนี้ หาได้ยากยิ่งในยุคสมัยข้าวยากหมากแพง" หลินฟางหรี่ตามองเล็กน้อย สมองของนางหมุนวนอย่างรวดเร็ว ร้านอาหารสำราญใจงั้นหรือ? นั่นคือภัตตาคารใหญ่ที่สุดในย่านนี้ที่มีอิทธิพลพอสมควร การที่ผู้จัดการระดับสูงมาปรากฏตัวที่ตลาดมืดและสนใจสินค้าของนาง ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน "ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะผู้จัดการเฉิน แต่พวกเราเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ทำอาหารขายหาเลี้ยงชีพไปวันๆ ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับร้านเล็กๆ ของเราหรือคะ?" หลินฟางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม เฉินกั๋วเฉียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาชอบความใจกล้าและท่าทีที่ไม่ตื่นตระหนกของหญิงสาวตรงหน้าเสียจริง "ตรงไปตรงมาดีนี่ครับ... ผมไม่อ้อมค้อมนะ สหายหลิน สินค้าของพวกคุณมีศักยภาพสูงมาก แต่การลักลอบมาขายตามตลาดมืดแบบนี้มันเสี่ยงเกินไป และปริมาณก็จำกัดเกินกว่าจะตอบสนองความต้องการของลูกค้ากระเป๋าหนัก" เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อดูปฏิกิริยา ก่อนจะยื่นนามบัตรกระดาษเนื้อดีแผ่นหนึ่งวางลงบนโต๊ะไม้ "ผมอยากชวนพวกคุณมาเป็น 'หุ้นส่วนพิเศษ' ให้กับภัตตาคารสำราญใจ สูตรอาหารและวัตถุดิบทั้งหมดเป็นของพวกคุณ แต่ทางเราจะจัดหาทุน สถานที่ และช่องทางการจัดจำหน่ายระดับบนให้ กำไรแบ่งกันคนละครึ่ง... ว่าอย่างไรล่ะครับข้อเสนอนี้?" จางหยางขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อได้ยินข้อเสนอ มือหนากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว การร่วมมือกับคนแปลกหน้าที่กุมอำนาจในเมืองหลวงย่อมมีความเสี่ยงมหาศาล เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธแทนภรรยา แต่หลinฟางกลับยกมือขึ้นแตะแขนห้ามไว้เสียก่อน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองนามบัตรบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของเฉินกั๋วเฉียง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง ช่างเป็นข้อเสนอที่หอมหวานและตรงจังหวะเวลาเสียจริง ในเมื่อเป้าหมายของนางคือการสร้างอาณาจักรธุรกิจและยกระดับชีวิตครอบครัวให้ร่ำรวยระดับแถวหน้า การก้าวออกไปสู่สนามการค้าที่ใหญ่ขึ้นย่อมเป็นทางเลือกที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทว่า... ก่อนที่หลินฟางจะได้เอ่ยปากตอบตกลงหรือปฏิเสธ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก็วูบไหวรุนแรงเพราะสายลมยามวิกาลที่พัดกรรโชกเข้ามาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเงาร่างคุ้นเคยสายหนึ่งที่ก้าวพ้นมุมมืดเข้ามาด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ "ฟางฟาง! แย่แล้วลูก! ที่บ้านเกิดเรื่องใหญ่แล้ว แม่สามีตัวดีของลูกพาคนมารื้อค้นบ้านหลังน้อยของเราจนข้าวของกระจัดกระจายหมดแล้ว!" เสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฟางแข็งค้างไปในทันที นัยน์ตาคู่สวยหรี่แคบลงด้วยประกายความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจนเฉินกั๋วเฉียงยังต้องรู้สึกหนสันหลังวาบ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสนุกและร่วมลุ้นไปกับก้าวสำคัญของหลินฟางนะคะ!