กับดักที่ย้อนกลับไปหา

"ถ้าป้าสะใภ้ใหญ่ยังกล้าพูดจาเลอะเทอะเอาดีเข้าตัวเอาชั่วให้คนอื่นแบบนี้อีก เกรงว่าพรุ่งนี้ใบหย่าระหว่างลุงใหญ่กับป้า... คงจะไม่ใช่แค่เรื่องพูดเล่นในวงเหล้าแล้วกระมังคะ" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราวกับใบมีดหั่นผักดังก้องไปทั่วลานบ้านตระกูลจาง บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารที่เคยอึกทึกครึกโครมด้วยเสียงโวยวายของญาติผู้พี่ฝ่ายสามี กลับเงียบกริบลงในชั่วพริบตาเดียว หลินฟางยืนถือตะหลิวไม้ไผ่ขัดมันในมือ สายตากวาดมองญาติผู้ใหญ่จอมปลอมที่มาทำทีเป็นเยี่ยมเยียนแต่แฝงด้วยความโลภ เธอยกยิ้มมุมปากอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางสง่างามแต่นิ่งขรึมทำให้แม่สามีที่นั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หัวโต๊ะถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที แม่สามีและป้าสะใภ้ใหญ่ร่วมมือกันปั้นน้ำเป็นตัว กล่าวหาว่าผลผลิตในฟาร์มและเงินทองที่ครอบครัวหลินฟางหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย เป็น "สมบัติส่วนกลาง" ของตระกูลจางที่ควรต้องแบ่งปันให้ญาติพี่น้องผู้ยากไร้ โดยเฉพาะลูกชายคนโตของป้าสะใภ้ที่สอบตกจอหงส์มาหลายปีดีดักแต่ทำตัวเป็นคุณชายสำมะเลเทเมา "หลินฟาง! แกมันสะใภ้อกตัญญู กล้าดียังไงมาพูดจาอวดดีกับผู้หลักผู้ใหญ่!" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธจัด ตบโต๊ะฉาดใหญ่จนถ้วยกระเบื้องสั่นสะเทือน "หยางอิงสามีแกไม่อยู่ ไปราชการชายแดนหลายเดือนหน่อย ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดกล้าไล่ญาติผู้พี่ออกจากบ้านแล้วหรือไง!" "ผู้หลักผู้ใหญ่เหรอคะ?" หลินฟางหัวנסในลำคอเบาๆ แววตาวาววับด้วยความรู้ทัน "คนที่ยกพวกมามือเปล่าแต่กลับหวังจะกวาดเอาไก่ตอนในเล้า ผักออร์แกนิกแปลงงาม และเงินสดในลิ้นชักกลับบ้านไปเฉยๆ แบบนี้ เรียกว่าปล้นกลางวันแสกๆ เสียมากกว่านะคะ ป้าสะใภ้ใหญ่คิดว่ากฎหมายยุคนี้เขาไม่จับโจรยามวิกาลแล้วเปลี่ยนมาจับโจรหน้าด้านตอนกลางวันหรือคะ?" คำพูดเจ็บแสบแต่สุภาพนิ่มนวลของหลินฟาง เรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่มายืนมุงดูเหตุการณ์หน้าประตูรั้ว หลายคนแอบอมยิ้มและพยักหน้าเห็นด้วย เพราะต่างรู้ดีว่าตระกูลฝั่งป้าสะใภ้นั้นเที่ยวรีไถชาวบ้านมานานแค่ไหน แม่สามีที่นั่งเงียบมานาน ทนเห็นหน้าตาตระกูลจางถูกเหยียบย่ำไม่ไหว จึงกระแทกไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดังลั่น "พอได้แล้ว! นังฟาง แกอย่าคิดนะว่าสามีแกส่งเงินเดือนทหารมาให้แล้วแกจะทำตัวเป็นใหญ่เหนือใครในบ้านนี้! แกมันก็แค่ผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าที่หยางอิงเก็บมาเลี้ยง!" บรรยากาศในบ้านเย็นเยียบลงทันที ทว่าหลินฟางกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนใบหน้ากลับยิ่งงดงามและเย็นชาขึ้นกว่าเดิม เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอาหาร ช ำเลืองมองไก่ต้มสมุนไพรจีนส่งกลิ่นหอมกรุ่นที่เธอเพิ่งเคี่ยว2ชั่วโมงเต็มในหม้อดินเผาจากมิติฟาร์ม "แม่พูดถูกค่ะ ฉันเป็นแค่ผู้หญิงที่สามีเก็บมา... แต่สามีของฉันคนนี้แหละค่ะ ที่เขียนพินัยกรรมยกทรัพย์สินทุกอย่างและเงินเดือนทหารร้อยเปอร์เซ็นต์ให้ฉันจัดการแต่เพียงผู้เดียว โดยที่ 'แม่' หรือใครหน้าไหนในตระกูลจางก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่เหวินเดียว" หลินฟางดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ชูกลางอากาศให้ทุกคนได้เห็นลายมือและตราประทับทางราชการอย่างชัดเจน นั่นคือเอกสารโอนกรรมสิทธิ์และหนังสือมอบอำนาจเด็ดขาดที่จางหยาง (สามีโบ้สายเปย์ผู้ยอมเมียทุกอย่าง) แอบเซ็นทิ้งไว้ก่อนเดินทางไปปฏิบัติภารกิจ เพื่อป้องกันไม่ให้แม่และญาติพี่น้องมารังแกภรรยาคนสวยของเขา! ใบหน้าของป้าสะใภ้ใหญ่ซีดเผือดลงทันที ส่วนแม่สามีถึงกับตาลายหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อตระหนักว่าอำนาจที่ตนคิดว่ามีอยู่ในบ้านหลังนี้ เป็นเพียงภาพลวงตาที่ลูกชายแท้ๆ ของนางตัดขาดออกไปหมดแล้ว "ทีนี้..." หลินฟางกวาดสายตาดุดันมองหน้าผู้บุกรุกทีละคน น้ำเสียงราบเรียบทรงพลัง "ถ้าไม่อยากให้ฉันแจ้งความข้อหาบุกรุกและพยายามลักทรัพย์ เชิญเก็บข้าวของแล้วไสหัวออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ!" ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชั่ววินาทีนั้นไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่คนเดียว ทุกสายตาจ้องมองหญิงสาวผู้พลิกฟื้นฐานะจากสะใภ้อ่อนแอให้กลายเป็นเจ้าบ้านที่แท้จริงด้วยความหวาดหวั่น ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดทหารยศนายพันที่เพิ่งก้าวลงจากรถจípด้วยใบหน้าถมึงทึง "ใครบังAาญมาไล่ภรรยาผมออกจากบ้าน?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของจางหยางดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ สามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าดุร้ายในสนามรบ แต่กลับคลั่งรักภรรยาจนยอมถวายหัว เดินตรงเข้ามาโอบเอวบางของหลินฟางไว้แน่น สายตาคมกริาดดั่งเหยี่ยวพญาจ้องเขม็งไปยังกลุ่มญาติผู้พี่ที่ตัวสั่นงันท่อนด้วยความกลัว บทหน้าร่วมลุ้นกันต่อนะคะว่าสามีโบ้สายเปย์จะจัดการเช็กบิลญาติจอมปลอมเหล่านี้ให้ราบคาบอย่างไร!