ความร่ำรวยเริ่มปรากฏ

"ถ้าแกกล้าเหยียบบันไดบ้านฉันเกินก้าวที่สาม ฉันจะเอาไม้กวาดฟาดหน้าให้หายจองหองเลยทีเดียวเชียว!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีตระกูลจางแผดลั่นจนนกบนต้นไม้แตกฮือ หลินฟางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยืนกอดอกพิงเสาระเบียงใหม่เอี่ยมที่ขัดมันจนเงาวับ สะท้อนแสงแดดประกายอบอุ่น รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนมุมปากอย่างเหนือกว่า เมื่อวานนี้บ้านหลังนี้ยังเป็นเพิงหมาแหงนใกล้พังที่ฝนรั่วลมเข้า แต่วันนี้... ด้วยฝีมือการเนรมิตของจางหยางและทุนทรัพย์จากมิติฟาร์ม มันได้กลายเป็นบ้านไม้สักผสมปูนฉาบที่งดงามที่สุดในรัศมีสิบลี้ หน้าจั่วแกะสลักลวดลายประณีต หน้าต่างกระจกใสวาววับจนคนเดินผ่านไปมาต้องหยุดมองด้วยความอิจฉา "อุ๊ย! คุณแม่พูดจาใจร้ายจังเลยนะคะ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีด "บ้านหลังนี้จางหยางเป็นคนลงแรงสร้างด้วยหยาดเหงื่อและเงินเดือนทหารของเขา ส่วนฉันเป็นคนออกไอเดียออกแบบ จะว่าไป... มันเป็นทรัพย์สินของครอบครัวเราตามกฎหมายนะคะ ไม่มีส่วนไหนเกี่ยวข้องกับแม่สักแดงเดียว แถมคำพูดที่ว่า *'ของดีขนาดนี้ แกคิดว่าจะกินคนเดียวไหวหรือ?'* ที่แม่พูดทิ้งไว้เมื่อวานซืนน่ะ... ฟังดูโลภจนน่าเกลียดไปหน่อยไหมคะ?" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำเอาใบหน้าเหี่ยวย่นของแม่สามีเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำด้วยความโกรธจัด นางพยายามจะพุ่งเข้ามาเอาเรื่องแต่ก็ต้องชะงักกึก เมื่อจางหยางก้าวออกมาจากห้องครัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีและรอยแผลเป็นจากสนามรบ ใบหน้าคมเข้มไร้รอยยิ้ม ดวงตาดุดจดจ้องมารดาแท้ๆ ของตนเองนิ่งสนิทจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "แม่มาทำอะไรที่นี่ครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ แต่ทรงพลังกดดันจนบรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ "ไอ้ลูกอกตัญญู! แกสร้างบ้านหลังใหญ่โตหรูหราขนาดนี้ แต่ปล่อยให้แม่แก่ๆ ต้องทนอยู่บ้านดินผุๆ พังๆ งั้นเรอะ!" แม่สามีแสร้งบีบน้ำตาโฮทันที หวังใช้มารยาเดิมๆ กดดันลูกชาย "เอาเงินและโฉนดที่ดินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้! แล้วก็ย้ายฉันเข้าไปนอนห้องนอนใหญ่ชั้นล่าง ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องผู้กองประจานความเนรคุณของแกกับเมียชั่วๆ ของแกให้หมดกองทัพ!" หลินฟางหลุดหัวเราะคิกออกมาเบาๆ ช่างน่าขันสิ้นดี ยุคสมัยนี้ยังมีคนคิดจะใช้ไม้นี้รีดไถอยู่อีกหรือ? เธอก้าวเท้าลงจากระเบียง เดินเข้าไปใกล้หญิงแก่ช้าๆ กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวแผ่ซ่านออกมาจนแม่สามีรู้สึกหายใจไม่ออก "ฟ้องหรือคะ? เชิญตามสบายเลยค่ะ" หลินฟางยิ้มละไม "ไปบอกผู้กองด้วยนะคะ ว่าลูกชายท่านส่งเงินเดือนทั้งหมดให้เมียเก็บ และเมียคนนี้ฉลาดพอที่จะจดทะเบียนทรัพย์สินทุกชิ้นเป็นชื่อของสามีและตัวฉันแต่เพียงผู้เดียว ส่วนแม่... ในเมื่อตอนที่พวกเราลำบาก แม่ตัดขาดความสัมพันธ์ ไล่พวกเราไปอยู่เพิงหมาแหงนกลางสายฝน จำได้ไหมคะ? ตอนนั้นแม่บอกว่า *'ตระกูลจางไม่มีลูกจัญไรแบบพวกแก'* ตอนนี้จะมาทวงบุญคุณอะไรอีก หน้าหนาเกินไปหน่อยกระมังคะ?" "นัง... นังสะใภ้สารเลว!" "หยุดนะแม่!" จางหยางก้าวเข้ามาขวางภรรยาไว้ทันที ร่างหนาบังหลินฟางมิดชิด สายตาที่มองมารดาเต็มไปด้วยความผิดหวังระคนเยียบเย็น "ที่หลินฟางพูดมาทุกคำคือความจริง เงินทองที่ผมหามาได้ ผมใช้เลี้ยงดูภรรยาและลูก ไม่ใช่เอามาปรนเปรอความโลภของแม่กับน้องชายขี้เกียจสันหลังยาวอีกต่อไปแล้ว เชิญกลับไปซะครับ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วแจ้งข้อหาบุกรุก" ชาวบ้านที่แอบมามุงดูเหตุการณ์เริ่มซุบซิบกันหนาหู เสียงวิจารณ์ดังเข้าหูแม่สามีจนนางทนความอัปยศไม่ไหว กัดฟันกรอดชี้หน้าด่ากราดก่อนจะสะบัดก้นหนีไปด้วยความแค้นเคือง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนสู่บ้านตระกูลจางอีกครั้ง หลินฟางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสามี รอยแกร่งกร้าวในแววตาของจางหยางมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอ่อนโยนและเวทมนตร์แห่งความคลั่งรักที่สะท้อนออกมา มือหนายื่นมาโอบเอวบางของเธอไว้แนบชิด กระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู "เหนื่อยไหมครับ... เมียจ๋า ผมจัดการเด็ดขาดเกินไปหรือเปล่า?" "ไม่เลยค่ะ ทำได้ดีมากต่างหาก" หลินฟางเอียงศีรษะซบไหล่หนาอย่างออดอ้อน "ผู้หญิงโลภมากแบบนั้น ถ้าไม่ใช้ไม้แข็ง นางก็จะมาเกาะกินไม่รู้จักจบสิ้นค่ะ วันนี้บ้านเราก็ซ่อมเสร็จสมบูรณ์ กลายเป็นบ้านที่สวยที่สุดในหมู่บ้านแล้ว ฉันว่า... เรามาฉลองความร่ำรวยที่เริ่มปรากฏนี้ด้วยมื้ออาหารอร่อยๆ กันดีกว่านะคะ" ว่าแล้ว สองสามีภรรยาก็ช่วยกันเตรียมวัตถุดิบชั้นเลิศที่หลินฟางแอบหยิบออกมาจากมิติฟาร์มอย่างแนบเนียน กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับฉบับเชฟมือทอง ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ผสมผสานกับกลิ่นหอมของสมุนไพรจีนตุ๋นยาจีนบำรุงร่างกาย ควันสีขาวนวลลอยกรุ่นขึ้นสู่ท้องฟ้ายามบ่าย ทำให้บ้านตระกูลจางในยามนี้อบอวลไปด้วยความสุขและความมั่งคั่งที่แท้จริง ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจัดโต๊ะอาหารอย่างมีความสุขอยู่นั้น เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน เป็นจังหวะสามครั้งที่หนักแน่นและเป็นระเบียบ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... จางหยางขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เพราะเวลานี้ไม่ควรมีใครกล้ามาวุ่นวายที่บ้านของเขาอีก เขาเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ทว่า... ทันทีที่บานประตูไม้สักเปิดออก สายตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เมื่อพบกับชายชราในชุดสูทจีนโบราณเนื้อดีท่าทางภูมิฐาน ยืนอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคนในชุดสูทดำสนิท ชายชราผู้มาเยือนกวาดสายตามองบ้านเรือนที่สวยงามสะดุดตา ก่อนจะแย้มยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของจางหยางและหลินฟางต้องสะดุดกึก "สวัสดีคุณจาง... และคุณหนูหลิน ผมเดินทางมาไกลนับร้อยลี้ ก็เพื่อมาเจรจาซื้อ 'สูตรน้ำซุปวิเศษ' และ 'ผลผลิตการเกษตร' ล็อตใหญ่ที่สุดในมณฑลนี้... ไม่ทราบว่าพวกคุณพอจะมีเวลาคุยธุรกิจกับ 'เถ้าแก่ใหญ่แห่งตระกูลไป๋' สักสิบนาทีไหมล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความสุขและความร่ำรวยไปกับหลินฟางและจางหยางนะคะ!