ทัณฑ์บนของมาเฟีย

เสียงล็อกกลอนประตูโลหะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในยามวิกาล เป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงคำรามใด ๆ ลินินสะดุ้งสุดตัว มือเรียวที่กำลังถือแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กสั่นเทาจนแทบประคองไม่อยู่ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวราخواกลองศึก ขณะที่ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับลงบนบานกระจกเงาบานใหญ่ แผ่นหลังของเธอยังไม่ทันได้ขยับหนีด้วยซ้ำ ประตูห้องทำงานส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท และร่างสูงสง่าของคิรากรก็ก้าวเข้ามาด้วยก้าวอันมั่นคง แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดตามองสถานการณ์ภายในห้องเพียงปราดเดียว ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของเธอ ไม่มีคำทักทาย ไม่มีคำถามไต่สวนใด ๆ ทั้งสิ้น มีเพียงความนิ่งงันที่น่ากลัวยิ่งกว่าพายุฝนตั้งเค้า คิรากรในยามนี้เปรียบเสมือนนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมในกรงขัง โดยที่เหยื่อสาวไม่มีแม้แต่ช่องทางให้หลบหนี "คิดจะทำอะไร... ลินิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบและทรงพลังจนอากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบ คิรากรสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับกดดันหัวใจของหญิงสาวให้ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลินินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก เธอยังคงกำแฟลชไดรฟ์ในมือแน่น พยายามตั้งสติแล้วเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ถึงแม้ขาเรียวจะสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นก็ตามที "ฉัน... ฉันแค่มารับเอกสารตามที่คุณสั่ง..." เสียงของเธอขาดห้วงไปเล็กน้อยเมื่อร่างสูงเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมแบรนด์หรูโชยเข้าเตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดให้ตื่นตัวถึงขีดสุด "เอกสารงั้นเหรอ?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง "แต่สิ่งที่ฉันเห็น... มันคือความพยายามที่จะขโมยลมหายใจของบริษัทฉันไปต่างหาก" ฉับพลัน มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเธออย่างรวดเร็วจนลินินไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว แรงบีบมหาศาลนั้นทำเอาแฟลชไดรฟ์ในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมหนานุ่มเสียงดังตุบ "โอ๊ย! เจ็บนะคีย์ ปล่อยฉัน!" เธอร้องประท้วงพร้อมกับพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม ทว่ามันกลับไร้ผล ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ แรงบีบอัดจากอุ้งมือแกร่งก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น จนผิวเนื้อเนียนขึ้นรอยแดงเด่นชัด คิรากรไม่สนใจเสียงร้องประท้วงนั้น เขากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกแนบชิดกับแผ่นอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันจนรับรู้ได้ถึงความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่กำลังแผดเผาอยู่ในนัยน์ตาคมกริบ คล้ายกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล "เธอกล้ามากนะลินิน กล้าพอที่จะหักหลังฉัน ทั้งที่ฉันมอบทั้งความปลอดภัยและทุกอย่างให้เธอ แต่สิ่งที่เธอตอบแทนฉัน... คือการเอาความลับไปแลกกับอิสรภาพงั้นเหรอ?" "ฉันไม่ได้ทำเพื่อคนอื่น... ฉันแค่ทำเพื่อความอยู่รอด!" ลินินสวนกลับด้วยความอัดอั้นตันใจ น้ำ The ดวงตาคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำใส แต่เธอพยายามกลั้นมันไว้ไม่ให้ไหล r ร่วงลงมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ "คุณมันเห็นแก่ตัว บังคับให้ฉันอยู่กรงขังของคุณโดยไม่มีสิทธิ์มีเสียง แล้วคาดหวังให้ฉันยอมจำนนอย่างงั้นเหรอ ไม่มีวันหรอก!" คำพูดที่กล้าหาญแต่สั่นเครือทำให้คิรากรนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "ความอยู่รอดงั้นเหรอ... งั้นมาดูกันว่า เธอจะรอดจากบทลงโทษของฉันได้ยังไง" สิ้นคำพูดนั้น คิรากรก็ไม่เปิดโอกาสให้ลินินได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีกต่อไป มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้แน่นสนิท ขณะที่มืออีกข้างช้อนอุ้มร่างบางขึ้นลอยเหนือพื้นอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงตุ๊กตาน้ำหนักเบา "กรี๊ด! ปล่อยฉันนะคีย์! จะพาฉันไปไหน!" ลินินกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจ สองขาเรียวพยายามตะกุยตะกายดิ้นรนกลางอากาศ ทว่าไร้ผลโดยสิ้นเชิงเมื่อถูกร่างสูงก้าวเดินตรงไปยังประตูห้องนอนส่วนตัวที่เชื่อมต่อกัน เขาเตะเปิดประตูห้องนอนสุดหรูด้วยความรุนแรง ก่อนจะเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงนอนคิงไซส์นุ่มฟูอย่างไม่ปรานี ลินินรีบพลิกตัวเตรียมจะคลานหนีลงจากเตียง ทว่าคิรากรไว Utterly faster กว่า ร่างสูงโถมกายขึ้นคร่อมทับลงมาทันที กักขังเธอไว้ใต้ร่างหนาที่หนักอึ้งราวกับภูเขาผืนใหญ่ เตียงนอนยวบลงตามน้ำหนัก แรงกดดันจากร่างกายของมาเฟียหนุ่มทำให้ห้องกว้างขวางดูคับแคบลงถนัดตา ลินินหอบหายใจถี่กระชั้น แผ่นหลังแนบติดกับฟูกนุ่มขณะที่ดวงตาสانبคู่นั้นมองสบกับแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการอันดิบเถื่อนและแรงหึงหวงที่ระเบิดออก "คีย์... หยุดนะ อย่าทำอะไรฉัน..." เสียงหวานเอמהสั่นพร่า เมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายเร่าร้อนของเขาห้อมล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง คิรากรก้มมองหญิงสาวใต้ร่างด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและโทสะ นิ้วแกร่งข้างหนึ่งไล้ไปตามกรอบหน้าเรียวอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก สัมผัสนั้นทั้งเยียบเย็นและร้อนรุ่มในเวลาเดียวกัน จนลินินต้องเม้มปากแน่น "หยุดงั้นเหรอ? ในเมื่อเธอเลือกที่จะเล่นเกมอันตรายนี้เอง ลินิน... เธอก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมา" น้ำเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง คิรากรไม่รอช้า เขาประกบจูบริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ บดขยี้เรียวปากนุ่มนวลโดยปราศจากความปรานีใด ๆ แรงอารมณ์ที่คุกกรุ่นทำให้จูบนี้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความโหยหาที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ลินินพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีแผงอกแกร่งเพื่อประท้วง ทว่าเรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ระคายผิวของมาเฟียหนุ่มเลยแม้แต่น้อย มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอีกครั้ง ก่อนจะใช้มืออีกข้างสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อล็อกต้นคอให้เธอบังคับรับรสจูบอันเร่าร้อนที่เขาเป็นผู้ชี้นำ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไป ความลึกซึ้งและเร่าร้อนเข้าครอบงำ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ลินินส่งเสียงประท้วงอู้อี้ในลำคอ สมองขาวโพลนราวกับถูกไฟแผดเผา ความโกรธเคืองเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่ไหลซึมเข้าสู่กระแสเลือดอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายของเธออ่อนยวบลงอย่างน่าสมเพช ปฏิกิริยาต่อต้านเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นการตอบสนองโดยสัญชาตญาณ คิรากรรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนั้น มุมปากหยักระบายรอยยิ้มพึงพอใจ เขากดจูบเน้นย้ำลงมาซ้ำ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยอาการหอบสะท้าน ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความเคียดแค้นผสมความตื่นตระหนก ทว่าคิรากรกลับโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธออีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและเด็ดขาดจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ "จำไว้... ว่านี่คือทัณฑ์บนบทแรกสำหรับคนคิดลองดี... และต่อจากนี้ เธอจะไม่มีวันได้ออกไปจากห้องนี้จนกว่าฉันจะอนุญาต" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้นะครับ