ไฟรักที่ลุกโชน

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นก้องกังวาน ราวกับเสียงตัดขาดโลกภายนอกออกจากพื้นที่แห่งการชำระบาตร คิรากรไม่ปล่อยให้ลินินได้มีโอกาสถอยหลังหนี ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยเนื่องจากการยื้อยุทธฉุดกระชากเมื่อครู่ ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เหนือกว่า แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนอากาศรอบกายแทบจะเจือจางลง หญิงสาวผะย่างถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแต่ก็ยังดื้อรั้น ไม่ยอมก้มหัวให้ความหวาดกลัวที่เขาสร้างขึ้น "ดื้อนักนะลินิน..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าหลุดลอดมาจากริมฝีปากหยักลึกที่เหยียดยิ้มเย็นชา ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างของเธอตั้งแต่ยอดอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ไปจนถึงเรียวปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา "ฉันบอกคุณแล้ว... ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น" ลินินเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายเอาไว้ แม้เสียงของเธอจะสั่นพร่าอย่างปิดไม่มิด "คำแก้ตัวไร้สาระ" คิรากรสวนกลับทันควัน มือหนาดั่งคีมเหล็กพุ่งเข้าคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวเธอด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงบีบหนักหน่วงจนกระดูกข้อต่อแทบร้าว แต่ความเจ็บปวดทางกายยังน้อยกว่าความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของเขาที่แนบเนื้อ "เธอทำผิดกฎ และในโลกของฉัน... ทุกความผิดมีบทลงโทษที่สาสมเสมอ" ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบชนกับแก้มเนียน กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นเข้าจู่โหมประสาทสัมผัสของลินินจนสมองขาวโพลน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรดต้นคอทำให้ขนกายเธอลุกชันไปทั้งร่าง "คุณจะทำอะไร... ปล่อยฉันนะ!" เธอพยายามบิดข้อมือหนีและดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลได้ คิรากรใช้สะโพกสอบเบียดเข้าชิดแนบแน่นตรึงร่างเธอไว้กับประตูจนไร้ทางหนี มืออีกข้างที่ว่างเลื่อนขึ้นมาไล้กรอบหน้าเรียว ลากนิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านผ่านริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกอย่างจงใจยั่วเย้า "ฉันจะสอนให้เธอจำ... ว่าอย่าอวดดีท้าทายอำนาจของฉันอีก" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงประท้วงทั้งหมดของเธออย่างไร้ความปรานี เป็นการจูบที่ไม่ได้นุ่มนวลหรือเจือด้วยความอ่อนหวาน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์อันดุเดือด คิรากรขบเม้มริมฝีปากเธอบังคับให้เผยอรับรสจูบอันป่าเถื่อนแต่เปี่ยมด้วยแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รสชาติของความดุดันและความโหยหาปะปนกันอยู่ในโพรงปาก ความวาบหวามสายหนึ่งวิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตจนร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียก ความโกรธขึงในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันร้อนรุ่มที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ เมื่อลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมล้ำลึกเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี มือที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นโอบกอดรั้งเอวบางให้แนบชิดสนิทแนบ จนกระทั่งความอบอุ่นจากร่างกายของทั้งสองหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวในความมืดสลัวของห้องทำงาน ลินินส่งเสียงประท้วงในลำคอเมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ต่ำลงผ่านโค้งเว้าของสะโพก ปัดป่ายปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเธอให้ตื่นขึ้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มเลือนรางหายไปทีละน้อยภายใต้สัมผัสอันชำนาญและเปี่ยมด้วยแรงเสน่หาที่เขาสาดใส่มาไม่ยั้ง เธอพยายามผลักไสแต่เรียวแขนกลับไร้เรี่ยวแรง ราวกับร่างกายทรยศจิตใจ ยอมจำนนต่อสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้อย่างหมดรูป คิรากรผละริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อให้หญิงสาวได้ตัก ตวงอากาศ ทว่าดวงตาคมปلاบกลับฉายแววปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม หน้าอกแกร่งกระเพื่อมไหวตามแรงหายใจหอบ ลมหายใจร้อนรุ่มรดรินอยู่เหนือผิวแก้มแดงก่ำของเธอ "หวาน..." เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูงถึงขีดสุด "เธอมันอันตรายต่อตัวฉันจริงๆ ลินิน... รู้ตัวไหม" ไม่รอให้เธอได้เอื้อnเอ่ยคำใด คิรากรก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยสัญชาตญาณ ลินินร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอหนาของเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ตัวเองร่วงหล่น ขายยาวก้าวฉับๆ ตรงไปยังโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ยาวที่มุมห้อง แรงปะทะจากการวางเธอลดลงบนเบาะนุ่มทำให้ความรู้สึกตื่นตระหนกตีกลับขึ้นมาอีกระลอก แต่คิรากรไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว ร่างสูงตามทาบทับลงมาทันที กักขังเธอไว้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดใต้ร่างหนาของเขา น้ำหนักตัวที่กดทับลงมาไม่ได้สร้างความอึดอัด หากแต่กลับสร้างแรงกดดันทางอารมณ์ที่ทำให้หัวใจของลินินเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และหึงหวงอย่างรุนแรงของมาเฟียหนุ่ม เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มสร้างรอยรักสีจางฝากฝังไว้บนผิวเนื้อเนียนนุ่มจนหญิงสาวต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวขยุ้มเส้นผมสีดำสนิทของเขาไว้แน่นเพื่อระบายความวาบหวามที่ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย "อื้อ... คีย์..." เสียงครางแผ่วเบาหลุดเล็ดลอดจากริมฝีปากของลินินโดยไม่รู้ตัว ชื่อของเขาที่หลุดออกมาจากเรียวปากเธอยิ่งเป็นดั่งเชื้อไฟชั้นดีที่โหมกระพือเปลวเพลิงแห่งความกำหนัดในตัวคิรากรให้ลุกโชนยิ่งขึ้นไปอีก เขายกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อได้ยินเสียงนั้น มือหนาสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนละเอียดอย่างหลงใหล สัมผัสที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะ และแรงดึงดูดอันมืดมนที่ฉุดกระชากทั้งคู่ให้ดิ่งลึก, ลงไปในห้วงแห่งเสน่หาที่ไร้ซึ่งทางออก ความเงียบงันภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจและเสียงกระซิบพร่าเลือนที่เต็มไปด้วยคำสั่งและการวิงวอนในคราวเดียวกัน คิรากรประคองใบหน้าหวานขึ้นมาสบตา ดวงตาสีนิลคู่นั้นลẫกลึกและร้อนแรงราวกับจะกลืนกินเธอกลับเข้าไปในร่าง "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว" เขากระซิบเสียงต่ำชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนเธอสะท้านเยือก "ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง... แม้แต่ปลายเล็บ" ก่อนที่ลินินจะทันได้ตอบสนองต่อคำประกาศิตอันเผด็จการนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศอันเร่าร้อนอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงรายงานร้อนรนจากลูกน้องคนสนิทที่ดังทะลุเข้ามาจากด้านนอก "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ท่าเรือ... ฝ่ายนั้นเริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ!" คิรากรชะงักกึก ดวงตาคมกริบฉายแววกรุ่นโกรธขึ้นมาทันทีที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ เขาสบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ทำให้เธอต้องสะหนาวสะท้าน "เกมยังไม่จบ... รอให้ฉันกลับมาจัดการเธอต่อ" พูดจบเขากลืนความเสียดายลงคอ ผละกายลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีนิ่งขรึมดังเดิม ทิ้งให้ลินินนอนหายใจหอบสะท้านอยู่บนโซฟา ใบหน้าแดงก่ำด้วยพิษรักและหัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความหวาดหวั่น... เมื่อประตูห้องทำงานเปิดออก แสงสว่างจ้าจากภายนอกสาดส่องเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง ซึ่งทำให้คิรากรต้องชะงักฝีเท้าลงทันที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้นะครับ