รอยแยกของมาเฟีย

เสียงโลหะกระทบกันดังเคร้งจากห้องโถงชั้นล่าง ตามด้วยเสียงคำรามต่ำในลำคอของบอดี้ว่าร์ดร่างยักษ์ที่กำลังลั่นไกปืนสะท้อนก้องไปทั่วผนังหินอ่อน คิรากรชะงักกึก ร่างหนาที่เมื่อครู่ยังทาบทับอยู่เหนือร่างนุ่มด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน พลันเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินแกรนิตที่ถูกแช่แข็งด้วยความเดือดดาล ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะที่พุ่งพล่านยิ่งกว่าเปลวเพลิง บรรยากาศรอบตัวเขาแปรเปลี่ยนเป็นความหนתเยือกที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้เป็นจุลในพริบตา "บัดซบ..." เสียงสบถลอดไรฟันของคิรากรต่ำทุบและเต็มไปด้วยอำนาจมืด เขาผละออกจากลินินอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ที่ได้ยินเสียงเหยื่อก้าวเข้าสู่เขตอาณาเขต ดวงตาคู่คมกวาดมองร่างบางที่ยังคงหอบหายใจสะท้อนด้วยแรงอารมณ์ ร,สจูบยังคงฝากรอยร้อนผ่าวไว้บนเรียวปากอิ่ม เส้นผมสีดำขลับยุ่งเหยิงแนบแก้มเนียน ลินินมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก มือเรียวสั่นเทาคว้าชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ "คีย์... เกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั้น" เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยถาม ทว่าความสนใจของมาเฟียหนุ่มถูกดึงดูดไปที่หน้าต่างกระจกกันกระสุนบานใหญ่ที่สั่นสะเทือนจากแรงระเบิดย่อมๆ ภายนอก "พวกสุนัขลอบกัด" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเอื้อมมือหนาไปหยิบปืนพกสีดำสนิท Walther PPK ประดับลายสลักทองคำประจำตัวขึ้นมาจากลิ้นชักหัวเตียงอย่างคล่องแคล่ว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากตัวชายหนุ่มจนคนมองแทบหายใจไม่ออก แต่ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง ลินินกลับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือหนาไว้แน่น แรงบีบนั้นสะท้อนความกลัวและความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอก "อย่าไปนะ... พวกมันอาจจะมากันเยอะ คุณกำลังจะออกไปเสี่ยง" ลินินเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงเว้าวอน ดวงตากลมโตคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำใส คิรากรหยุดชะงัก เขาค่อยๆ หันกลับมามองหญิงสาว ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดกัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อค้นหาความจริงใจ ก่อนจะยกมุมปากยิ้มหยันให้กับความอ่อนแอชั่วขณะของตนเอง "ลินิน... เธอคิดว่าฉันคือใคร?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหางตาของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้ม "อำนาจที่ฉันสร้างขึ้นมาด้วยคราบเลือดและหยาดเหงื่อ ไม่เคยอนุญาตให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำถึงถิ่น... และถ้าฉันต้องเลือกระหว่างอำนาจกับความปลอดภัยของเธอ" นิ้วแกร่งไล้โค้งไปตามกรอบหน้าเรียวอย่างทะนุถนอม แต่แววตากลับดุดันราวมัจจุราช "จำไว้... ฉันจะคว and ทั้งสองอย่างมาไว้ในกำมือ ไม่มีใครหน้าไหนพรากอะไรไปจากฉันได้ทั้งนั้น" พูดจบ คิรากรก็สะบัดตัวเดินออกจากห้องนอนไปอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้ลินินนั่งอยู่บนเตียงกว้างท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกแทนที่ด้วยเสียงระเบิดและเสียงปืนที่ดังระรัวขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจ แต่ในขณะเดียวกัน แรงดึงดูดระหว่างเธอกับเขากลับยิ่งตอกย้ำว่า... ผู้ชายคนนี้คือปีศาจที่เธอไม่มีวันหนีพ้น ชั้นล่างของคฤหาสน์หรูเวลานี้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อม ควันพิษจากระเบิดควันลอยฟุ้งกระจายจนแสบจมูก เสียงกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้นหินอ่อน บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำนับสิบชีวิตกำลังยิงปะทะกับกลุ่มมือปืนปริ้นศัตรูที่บุกรุกเข้ามาอย่างอุกอาจ กระสุนปืนนับร้อยนัดแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง คิรากรก้าวเดินลงมาจากบันไดวนด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับเทพแห่งความตาย ปืนในมือถูกเหนี่ยวไกอย่างไร้ความปรานี นัดแล้วนัดเล่าที่ร่างของศัตรูล้มลงจมกองเลือดอย่างไร้ลมหายใจ "นายใหญ่ครับ! ทางด้านประตูทิศตะวันตกพวกมันพยายามเจาะเข้ามาด้วยระเบิดแรงดันสูงครับ!" เสียงรายงานจากลูกน้องคนสนิทดังขึ้นท่ามกลางเสียงปืน "ปล่อยให้พวกมันเข้ามา" คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมเกินบรรยาย "ต้อนรับพวกมันให้สมเกียรติแขกที่ไม่ได้รับเชิญ" รอยยิ้มมุมปากของมาเฟียหนุ่มสะท้อนกับแสงไฟสีแดงจากระบบสัญญาณเตือนภัยภัยพิบัติ ร่างสูงใหญ่ก้าวไปยืนบังเกอร์หลังเสาหินอ่อน ดวงตาสอดส่องหาหัวหน้าทีมลอบสังหารในครั้งนี้ เขาไม่อยากแค่ฆ่าพวกมันให้ตายตกไปตามกัน... เขาต้องการกระชากหน้ากากของคนที่กล้าลูบคมพยัคฆ์ออกมาลงทัณฑ์ด้วยมือของตัวเอง ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าฝีหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง คิรากรหันขวับกลับไปพร้อมปากกระบอกปืนที่จ่อตรงไปยังผู้มาใหม่ทันทีด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างบางของลินินก้าวลงมาจากบันได เธอไม่ได้กลับไปหลบอยู่ในห้องอย่างที่เขาสั่ง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดท่ามกลางควันปืน "ใครใช้ให้เธอลงมา!" คิรากรคำรามลั่น ขยับเข้าไปประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที กระชากแขนเรียวเข้าหาตัวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เธอไม่ยอมฟังคำสั่ง "อยากตายนักหรือไง!" "ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวบนนั้น... ในขณะที่คุณกำลังเอาชีวิตมาเสี่ยงอยู่ตรงนี้" ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความกลัวก็ตาม "ถ้าฉันจะต้องตาย... ฉันขอตายอยู่ข้างๆ คุณตรงนี้ดีกว่า" คำพูดนั้นสะท้านลึกเข้าไปในทรวงอกของมาเฟียหนุ่ม แรงพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำพลันชะงักงัน คิรากรจ้องมองหญิงสาวด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้และหลงใหลที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ มือหนาเลื่อนขึ้นโอบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น ราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้เป็นเนื้อเดียวกันท่ามกลางกระสุนปลิดชีพ "เธอทำให้ฉันบ้าไปแล้วจริงๆ... ลินิน" เขาคำรามชิดริมฝีปากนุ่ม ก่อนจะประทับจูบหนักหน่วงลงไปเพื่อระบายความปรารถนาและอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังพลุ่งพล่าน รสจูบเร่าร้อน ดุดัน และเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังสนั่นหวั่นไหวรอบตัว เพล้ง! เสียงกระจกบานใหญ่ด้านข้างแตกกระจายพร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่พุ่งทะยานเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ คิรากรผละออกจากริมฝีปากอิ่มอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งผลักลินินให้หลบไปด้านหลังอย่างปกป้อง ขณะที่มืออีกข้างยกปืนขึ้นเล็งไปยังเป้าหมายใหม่ ทว่า เมื่อแสงไฟสาดส่องกระทบใบหน้าของมือสังหารที่บุกเข้ามาคนล่าสุด ดวงตาของมาเฟียหนุ่มก็หรี่แคบลงด้วยความตกตะลึงระคนแค้นเคือง คนๆ นั้นไม่ใช่ลูกน้องของคู่อริเก่า... แต่เป็นใบหน้าที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี และเป็นคนที่ควรจะตายไปจากนรกตั้งนานแล้ว! "สวัสดี... น้องชาย" เสียงทุ้มต่ำเยียบเย็นเอ่ยทักทายขึ้นท่ามกลางควันปืน พร้อมกับกระบอกปืนที่จ่อตรงมาที่ศีรษะของคิรากรอย่างแม่นยำ ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ