แผนการหลบหนี

รอยขูดขีดบนแผ่นกระดาษราคาแพงบอกเวลาตีสองครึ่ง เสียงเข็มนาฬิกาโบราณในห้องทำงานของคิรากรเดินทื่อๆ คล้ายเสียงฝ่าเท้าของมัจจุราชที่กำลังนับถอยหลัง ลินินวางปากกาในมือลง ชั่วขณะนั้นปลายนิ้วของเธอสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ แผนผังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เธอแอบลักลอบจดจำและร่างขึ้นมาอย่างยากลำบากถูกพับเก็บซุกซ่อนไว้ใต้ซับในกระเป๋าเดินทางใบเล็ก นี่ไม่ใช่แค่การหลบหนี แต่มันคือการเดิมพันด้วยลมหายใจ กรงทองที่คีย์สร้างขึ้นด้วยความคลั่งไคล้และอำนาจมืดกำลังบดขยี้ตัวตนของเธอให้แหลกสลายทีละน้อย ทุกสัมผัส ทุกคำสั่ง และทุกครั้งที่เขาโอบกอดเธอไว้ด้วยความหึงหวงอันป่าเถื่อน มันคือโซ่ตรวนที่นับวันยิ่งรัดแน่นจนเธอแทบสำลัก หากเธอยังอยู่ที่นี่ต่อไป หัวใจที่อ่อนไหวต่อร่างหนาและดวงตาคมกริบคู่นั้นจะยอมจำนน จนกระทั่งเธอกลายเป็นเพียงนกน้อยในกรงที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กวาดสายตามองห้องนอนกว้างที่ไร้เงาเจ้าของ คิรากรออกไปเคลียร์ปัญหาเครือข่ายธุรกิจมืดนอกเมืองตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ และนั่นคือโอกาสเดียวที่พระเจ้าประทานให้ แกร๊ก... เสียงกาลเวลาหรือเสียงหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกกันแน่ ประตูห้องนอนบานใหญ่เปิดออกอย่างเงียบเชียบ ลินินในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเข้มกลมกลืนกับความมืด ค่อยๆ ก้าวเท้าลงบนพื้นพรมอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด กลิ่นอายความเยียบเย็นยามวิกาลโอบล้อมทางเดินยาวที่ทอดยาวไปสู่ประตูทางออกฉุกเฉินด้านหลังสวน ทว่า เมื่อเธอเดินพ้นโค้งบันไดวน ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยในชุดสูทสีดำสนิท ไร้ซึ่งเสื้อคลุมและเนกไท กลับยืนพิงผนังความมืดรออยู่ก่อนแล้ว แสงไฟสลัวจากโคมไฟสนามด้านนอกส่องกระทบสันจมูกโด่งและดวงตาคมปลาบที่จ้องมองมา ร่างนั้นนิ่งสนิท ดิบเถื่อน และเปี่ยมด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเยือกแข็ง "จะไปไหน... ลินิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนขาของเธอก้าวไม่ออก คิรากรไม่ได้ตะคอก เขามีแต่ความเงียบงันที่น่ากลัวยิ่งกว่าพายุ ค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟจนเงาทอดทับร่างเธอไว้มิดชิด ลินินผถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ หัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ฉัน... ฉันแค่นอนไม่หลับ อยากหาอากาศหายใจ" "โกหก" คำพูดสั้นๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกที่เหยียดยิ้มเย็นชา คิรากรพุ่งเข้ามาประชิดตัวในเสี้ยววินาที มือหนารวบเอวบางไว้ด้วยแขนข้างเดียวราวกับคีมเหล็ก ก่อนจะยกกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุมขึ้นมาถือไว้ในมืออีกข้าง ดวงตาคมกริบกวาดมองสิ่งของข้างในก่อนจะโยนมันทิ้งไปอย่างไร้ใยดี กระเป๋าใบน้อยร่วงกระทบพื้นเสียงดังทึบ "คิดจะหนีฉันไปไหน หืม?" คิรากรก้มลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ ความโกรธเกรี้ยวระอุขึ้นภายใต้แววตาคู่นั้น แต่มันกลับถูกกลบด้วยความคลั่งไคล้ที่น่ากลัวยิ่งกว่า "บอกกูสิ... ว่าเตียงของเรามันแคบไป หรือว่าอ้อมกอดของกูมันทำให้น้ำเน่าเสียจนเธอทนไม่ไหว" "ปล่อยฉันนะคีย์! คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้แบบนี้!" ลินินตวาดกลับด้วยความอึดอัด หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้า มือเล็กทุบลงบนอกแกร่งเพื่อระบายความอัดอั้น คิรากรไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มือหนาอีกข้างบีบปลายคางมนให้เชิดขึ้นบังคับสบตา "สิทธิ์เหรอ?" เสียงหัวเราะในลำคอกล่าวอย่างเหี้ยมเกรียม "กูซื้อเธอมาด้วยเงินทุกบาททุกสตางค์ของตระกูล และด้วยหัวใจที่กูมอบให้... เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดทรยศ!" ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่ดุดัน ลงทัณฑ์ และกระชากวิญญาณ ลินินพยายามเบือนหน้าหนี แต่เรียวปากหนากลับบดขยี้กลีบปากนุ่มจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปราณี มือหนาปัดป่ายไปตามสรีระโค้งเว้า บดเบียดร่างบางเข้าหาตัวจนแนบสนิท ไออุ่นจากร่างกายของเขาร้อนระอุราวกับไฟนรกที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะของเธอให้มอดไหม้ สัมผัสที่คุ้นเคยและอันตรายนี้กำลังทำให้ร่างกายของเธอยอมจำนนอีกครั้ง ลินินเกลียดตัวเองที่หัวใจเต้นแรงให้กับซาตานร้ายผู้นี้ เกลียดที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งนั้นลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าจนทำให้เธอสะท้านเฮือก เกลียดที่รสจูบเร่าร้อนนี้สามารถทำลายกำแพงความตั้งใจทั้งหมดลงได้ในพริบตา คิรากรถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจรดหน้าอกเขา ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความรักความหลงใหลที่ล้นปรี่ กับความแค้นที่ถูกหักหลัง "ในเมื่อเธออยากไปนัก..." คิรากรกระซิบชิดริมฝีปาก บดเบียดสะโพกสอบเข้าหาความนุ่มหยุ่นจนเธอรู้สึกได้ถึงแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ตื่นตัว "งั้นคืนนี้... เรามาดูกันว่า เตียงในห้องนอนของกู จะกักขังเธอไว้ได้ลึกซึ้งจนลืมความคิดที่จะหนีได้อีกหรือเปล่า" เขากระชากอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ ลินินกรีดร้องเบาๆ ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้ความมืดมิดและไฟปรารถนาพัดพาพวกเขาดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งอารมณ์ที่ไม่มีวันหวนกลับ ทว่า ในขณะที่ร่างของเธอกำลังจะถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้างในห้องนอนนั้นเอง เสียงกริ่งฉุกเฉินหน้าคฤหาสน์ก็แผดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงปืนนัดแรกที่ดังขึ้นทำลายความเงียบยามวิกาลอย่างกะทันหัน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและดื่มด่ำไปกับห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้นะครับ