รอยร้าวในหัวใจ

เสียงกระแทกของโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่ร่วงลงกระทบพื้นพรมหนานุ่มในห้องทำงานส่วนตัว ดังสนั่นจนกลบเสียงลมหายใจที่กำลังพ่นออกมาอย่างสะท้อนความหงุดหงิดของเจ้าของห้อง คิรากรยืนนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่างบานสูงทัศนียภาพเบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงยามค่ำคืน แต่ในเวลานี้ ไม่มีสิ่งใดดึงดูดสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นได้เท่ากับรายงานที่เพิ่งได้รับจากลูกน้องคนสนิท "นายครับ... คนของเราที่ส่งไปเช็กข่าวที่ท่าเรือรายงานมาแล้วครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับนาย!" คำพูดนั้นยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของคิรากร ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ข้อมูลที่เพิ่งถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเกี่ยวกับเบื้องหลังของครอบครัวลินิน หญิงสาวผู้เป็นดั่งโซ่ตรวนพันธนาการหัวใจดิบเถื่อนของเขาไว้ มันไม่ได้สะอาดบริสุทธิ์อย่างที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด หนี้สินมหาศาลที่เธอกำลังแบกรับไม่ใช่แค่เรื่องการพนันธรรมดา แต่มันคือสายใยพัวพันกับศัตรูทางธุรกิจที่จ้องจะเล่นงานเขาผ่านจุดอ่อนที่เปราะบางที่สุด ประตูห้องทำงานเปิดผางขึ้นโดยไม่มีแม้แต่เสียงเคาะ ลินินก้าวเข้ามาพร้อมกับถาดชาอุ่นในมือ สีหน้าของเธอมีความกังวลฉายชัดอยู่หลังแววตาคู่สวยที่มักจะแข็งข้อใส่เขาเสมอในยามปะทะคารม "ฉันบอกแล้วไงว่าเวลานี้ห้ามใครรบกวน!" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจตวาดกร้าวขึ้นทันที โดยที่ร่างสูงยังไม่ยอมหันกลับมามอง ลินินสะดุ้งเล็กน้อย แต่นางเอกสาวผู้ผ่านโลกอันโหดร้ายมาไม่น้อยกว่ากันไม่ได้ถอยหนี เธอวางถาดแวววับลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด "คุณคีย์... ฉันเห็นคุณอยู่คนเดียวนานเกินไปแล้ว คิดว่าคุณอาจจะต้องการชาอุ่นๆ สักแก้ว... หรือบางที อาจจะต้องการใครสักคนที่รับฟังเรื่องที่คุณกำลังเครียดอยู่" คิรากรค่อยๆ หมุนตัวกลับมา สายตาดุดันจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความรู้สึกภายในอกมันตีรวนระคนกันระหว่างความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปกปิดความจริง และความโหยหาที่กัดกินหัวใจทุกครั้งที่ได้กลิ่นกายหอมละมุนจากเธอ เขาก้าวเข้าไปหาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่นและกดดัน ชายหนุ่มใช้มือหนาคว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นทำร้าย แต่เด็ดขาดพอที่จะทำให้ลินินขยับหนีไปไหนไม่ได้ "โอ๊ย! คุณคีย์... ฉันเจ็บนะ ปล่อยฉันก่อน" ลินินนิหน้าด้วยความตกใจ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งขัดขืน นิ้วแกร่งก็ยิ่งกระชับแน่นราวกับคีมเหล็ก "เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ลินิน..." คิรากรโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความดุดันแผ่ซ่านจนเธอหายใจติดขัด แววตาของเขาแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ "เธอคิดจะปิดบังฉันไปถึงไหน หืม? เรื่องครอบครัวของเธอ... เรื่องที่พ่อแม่ของเธอเอาชื่อฉันไปแอบอ้างค้ำประกันหนี้ก้อนโตที่ท่าเรือนั่นน่ะ เธอตั้งใจจะเก็บมันไว้เป็นความลับจนกว่าฉันจะโดนตลบหลังใช่ไหม!" หัวใจของลินินหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม สีหน้าที่เคยเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา ความจริงที่เธอพยายามปกปิดด้วยหยาดน้ำตาและความหวาดกลัวมาตลอดถูกเปิดเผยออกมาจนหมดเปลือกแล้ว ร่างบางสั่นสะท้านเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออำนาจมืดของเขา แต่เป็นเพราะความอับอายและสำนึกผิดที่คนในครอบครัวของเธอกล้าทำเรื่องระยำเช่นนั้น "คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง..." เสียงของเธอสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยเริ่มมีหยาดน้ำใสคลอหน่วยอย่างน่าสงสาร "โลกนี้ไม่มีความลับอะไรที่ซ่อนจากคิรากรได้หรอก ลินิน!" เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น มืออีกข้างยกขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างจงใจทรมาน สัมผัสนั้นทั้งร้อนรุ่มและอันตรายจนเธอต้องหลับตาลงเพื่อหนีแววตาดุดันที่กำลังแผดเผาเธอให้เป็นจุล "เธอกล้ามากนะที่กล้าเอาตัวเข้ามาใกล้ฉัน ทั้งที่เบื้องหลังครอบครัวของเธอกำลังสูบเลือดสูบเนื้อบริษัทฉันอยู่... บอกฉันมาสิว่าฉันควรจะจัดการกับคนพวกนั้นยังไงดี คนที่บังอาจมาลูบคมพยัคฆ์อย่างฉัน!" "อย่านะคะ... อย่าทำอะไรพวกท่านเลย!" ลินินหลุดปากร้องขอชีวิตด้วยความตื่นตระหนก หยาดน้ำตาที่อดกลั้นไว้ไหลพรูอาบแก้มเนียน ความรักและความผูกพันของสายเลือดครอบครัวที่แม้จะสร้างปัญหามาตลอด แต่มันก็คือสายใยเดียวที่เธอเหลืออยู่ เธอยอมคุกเข่า ยอมเป็นทาสสวาท ยอมแม้กระทั่งเอาศักดิ์ศรีเข้าแลกเพื่อขัดดอกหนี้สิน ก็เพื่อปกป้องครอบครัวไม่ให้ต้องพบกับจุดจบอันน่ากลัวด้วยน้ำมือของมาเฟียหนุ่มคนนี้ ภาพของมารดาผู้ให้กำเนิดที่เคยโอบกอดเธอในยามยากลำบาก และน้องชายที่ยังไร้เดียงสาผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความรักความอบอุ่นบริสุทธิ์ของสายใยครอบครัวที่เธอโหยหายิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยบีบรัดจนเจ็บปวดไปหมด เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่แบกรับโลกทั้งใบไว้บนบ่า และในตอนนี้ โลกใบนั้นกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า คิรากรเห็นหยาดน้ำตาของเธอก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดระคนเจ็บปวดลึกๆ ในอก เขาเกลียดน้ำตาของผู้หญิง แต่เขากลับพ่ายแพ้ทุกครั้งให้กับหยาดน้ำตาของลินิน มือที่เคยบีบข้อมือเธอเปลี่ยนเป็นรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นอย่างไร้ช่องว่าง แรงดึงดูดอันดิบเถื่อนและเร่าร้อนระหว่างเขากับเธอยังคงทำงานอย่างรุนแรงท่ามกลางสมรภูมิแห่งความขัดแย้งนี้ "ถ้าฉันไม่ทำอะไร... แล้วใครจะรับผิดชอบความเสียหายที่ครอบครัวเธอสร้างขึ้นล่ะ ลินิน?" เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงแฝงความเด็ดขาดเอาไว้ครบถ้วน "เธอคิดว่าร่างกายและตัวตนของเธอที่อยู่บนเตียงกับฉันทุกคืน มันจะชดใช้ความผิดบาปที่คนพวกนั้นก่อไว้ได้หมดอย่างนั้นเหรอ?" ลินินซบหน้าลงกับอกแกร่ง สะอื้นไห้อย่างหมดแรงต้านทาน ความรู้สึกอัดอั้นตันใจระเบิดออกมาเป็นคำพูดที่สะท้อนความเจ็บปวด "ถ้าคุณเกลียดฉันนัก... ถ้าครอบครัวฉันมันเลวร้ายในสายตาคุณนัก ทำไมคุณไม่ปล่อยฉันไปล่ะคะ! ทำไมต้องเก็บฉันไว้ทรมานให้เจ็บปวดแบบนี้ด้วย!" คิรากรนิ่งงันไปชั่วขณะกับคำตัดพ้อนั้น ภายในอกข้างซ้ายเหมือนถูกของแข็งกระแทกอย่างแรง เขายกมือขึ้นเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอลืมตาขึ้นมาสบตากับเขา แววตาของมาเฟียหนุ่มในยามนี้ไม่ได้มีเพียงความโกรธเกรี้ยวอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ หึงหวง และความรักอันบิดเบี้ยวที่เขาไม่เคยยอมรับกับใครหน้าไหน "ปล่อยเหรอ... หึ..." คิรากรยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนจะโน้มใบลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันอันตราย "เธอคิดว่าฉันโง่พอที่จะปล่อยเหยื่อที่ตัวเองคว้ามาไว้ในกำมือให้หลุดมือไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ ลินิน..." เขากวาดสายตามองริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอด้วยความกระหาย ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้ร่างบางต้องแข็งค้างด้วยความหวาดหวั่นปนซาบซ่าน "ในเมื่อครอบครัวเธอก่อเรื่องไว้มากนัก... คืนนี้ เธอจะต้องเป็นคนชดใช้หนี้ทั้งหมดแทนพวกเขาทีละอย่าง... ด้วยร่างกายและหัวใจของเธอเอง" ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ