ความหวาดระแวง

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานหนาหนักดังขึ้น ก้องกังวานในความเงียบสงบยามวิกาลราวกับเสียงกิโยตินที่ถูกปล่อยลงมาตัดขาดโลกภายนอก ลินินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางที่กำลังยืนเหม่อมองออกไปนอกกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพความหวาดระแวงในแววตา หญิงสาวหันกลับมาพบกับร่างสูงใหญ่ของคิรากรที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วโดยไร้ซึ่งซุ่มเสียง ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้มองเธอด้วยความเสน่หาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่มันเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความโทสะ ความระแวงแคลงใจ และอำนาจมืดที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้กลายเป็นจุล "มองหาใครอยู่หรือครับ... ลินิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ คิรากรยกมือขึ้นคว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล นิ้วแกร่งกดเน้นลงบนชีพจรที่เต้นระรัวราวกับต้องการจะย้ำเตือนว่าเธอนั้นไม่มีวันหนีพ้นจากกรงขังแห่งนี้ไปได้ "ฉัน... ฉันไม่ได้มองใครค่ะ" ลินินพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามงัดเอาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายขึ้นมาต้านทานแรงกดดัน แต่ดวงตาที่ไหวระริกกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด "โกหก!" คิรากรคำรามต่ำในลำคอ ร่างสูงกระชากเธอลากเข้ามาประชิดจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างบาง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของลินินขาดห้วง ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเธอราวกับจะควักเอาความจริงออกมา "คิดว่าผมไม่รู้หรือไงว่ามันส่งใครมาป้วนเปี้ยนแถวคฤหาสน์ของผม คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะบินหนีไปซุกซอกหัวนอนของไอ้สารเลวนั่นได้สินะ!" "คุณคีย์เข้าใจฉันผิดแล้วนะคะ! ฉันไม่เคยติดต่อใครทั้งนั้น..." "เงียบ!" คิรากรตวาดลั่น มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นบีบคางมน35องศา บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสอันดิบเถื่อน แรงบีบทำให้เรียวปากอิ่มเผยอออกด้วยความเจ็บปวด แต่ชายหนุ่มกลับใช้สายตาดุจสัตว์ป่ากระหายเหยื่อกวาดมองริมฝีปากนั้นด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ระหว่างความโกรธเกรี้ยวที่อยากจะทำลายล้าง กับความคลั่งไคล้ที่โหยหาจนแทบคลั่ง ความหวาดระแวงกัดกินหัวใจของมาเฟียหนุ่มจนมืดบอด ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ข่าวกรองรายงานว่าศัตรูคู่อาฆาตของเขากำลังพยายามติดต่อแทรกซึมเข้ามา และเป้าหมายเดียวที่จะใช้เล่นงานจุดอ่อนของคิรากรได้ ก็คือผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ ผู้หญิงที่เขารักจนยอมสยบให้ แต่ก็หวาดกลัวเหลือเกินว่าวันหนึ่งเธอจะหันหลังให้กัน "เธออยากไปจากผมมากใช่ไหม ลินิน" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากหยักลึก "อยากเอาตัวรอดไปซבוกอกมันนักใช่ไหม งั้นผมจะแสดงให้ดูว่า... ต่อให้เธอพยายามหนีไปไกลแค่ไหน ร่างกายและวิญญาณของเธอก็ยังเป็นของผม เป็นของคนที่เธอไม่มีวันหนีพ้น!" สิ้นคำประกาศิตอันป่าเถื่อน ริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้มีความอ่อนหวานหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดุดัน การลงทัณฑ์ และความเร่าร้อนที่แผดเผาจนลินินแทบสิ้นสติ เธอกำมือแน่นทุบลงบนแผ่นอกกว้างเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นกลับยิ่งเหมือนการราดน้ำมันเข้ากองเพลิง คิรากรบดขยี้ริมฝีปากเธอลึกล้ำยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปโกยโกดความหวานอย่างไร้ความปรานี มือแกร่งกระชากชุดเดรสเนื้อบางบนร่างระหงจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นเทิ้วภายใต้เงาสลัวของแสงไฟยามค่ำคืน ความโกรธเกรี้ยวเปลี่ยนรูปเป็นความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านจนฉุดไม่อยู่ ลินินครางอือในลำคอ ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสที่คุ้นเคยและทรงพลัง ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยคลื่นความเสียวซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ความเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้เปรียบเสมือนยาพิษหวานล้ำที่เธอปฏิเสธไม่ได้ แม้จิตสำนึกจะร่ำร้องว่านี่คือพันธนาการแห่งความเจ็บปวด แต่ร่างกายกลับตอบสนองต่อทุกสัมผัสของเขาอย่างเวทนา เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังประสานไปกับเสียงครางแผ่วเบาในห้องทำงานกว้าง ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาครอบครองเรือนร่างนุ่มนิ่มอย่างเอาแต่ใจ คิรากรปรนเปรอความรักและความเร่าร้อนให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ ทุกลมหายใจ ทุกสัมผัส และทุกหยาดเหงื่อที่หลั่งรินคือเครื่องยืนยันว่า เขาไม่มีวันยอมปล่อยเธอให้หลุดมือไปเด็ดขาด เนิ่นนานท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งอารมณ์ที่โหมกระหน่ำจนมอดไหม้เหลือเพียงสะเก็ดไฟระอุ ลินินนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ ดวงตากลมโตคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเหนื่อยล้าและอัปยศอดสู ขณะที่คิรากรซึ่งอยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยยืนมองเธอนิ่ง ขอบตาคมเข้มยังคงแดงก่ำด้วยพิษรักและพิษหึง ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหูที่ยังคงแดงระเรื่อ น้ำเสียงของเขาทุบทำลายความหวังสุดท้ายในใจเธอจนแหลกสลาย "จำไว้... ว่าต่อให้โลกใบนี้ล่มสลาย เธอก็ต้องอยู่ใต้ร่างของผม ห้ามคิดหนีไปไหนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น... ผมคงต้องล่ามโซ่เธอไว้จริงๆ" ยังไม่ทันที่ลินินจะได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ ออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้องด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "นายครับ... คนของเราที่ส่งไปเช็กข่าวที่ท่าเรือรายงานมาแล้วครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับนาย!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ