ลึกซึ้งจนยากจะถอน

เสียงคำรามกึกก้องของฟ้าผ่าสะเทือนเลื่อนลั่นนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ไม่น่ากลัวเท่ากับแรงอัดอั้นที่ระเบิดขึ้นภายในห้องนอนเพนต์เฮาส์หรูหรา น้ำฝนที่สาดซัดกระทบกระจกราวกับเสียงกลองศึกสะท้อนความปั่นป่วนในจิตใจ คิรากรยืนนิ่งสนิท ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่เปียกชื้นเล็กน้อยดูราวกับมัจจุราชหลุดมาจากขุมนรก แววตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล "คุณคิดจะหนีผมไปไหน ลินิน" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้นและคลั่งไคล้ผสมปนเปกันจนน่ากลัว คิรากรสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ากดดันจนลมหายใจของหญิงสาวสะดุด ลินินถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบเตียงนอนกว้าง เธอยืดตัวขึ้นสู้ พยายามซ่อนความสั่นเทาไว้ภายใต้ใบหน้าเชิดรั้น แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่สะสมมานาน "ฉันไม่ได้หนี... ฉันแค่ต้องการความเป็นอิสระจากคนใจร้ายอย่างคุณ!" ลินินตวาดกลับ เสียงสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยศักดิ์ศรีที่เธอไม่เคยยอมจำนน "อิสระเหรอ?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปากหยักลึก "คุณไม่มีสิทธิแม้แต่จะหายใจถ้าผมไม่อนุญาต ลินิน! จำใส่สมองของคุณเอาไว้ ว่าต่อให้คุณหนีไปสุดขอบโลก ผมก็จะลากตัวคุณกลับมาลงทัณฑ์ใต้ร่างของผมแบบนี้ทุกครั้งไป!" สิ้นคำพูดดิบเถื่อน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างเล็กลอยละลิ่วปะทะกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ลินินสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นไอฝนจางๆ พัดเข้าปะทะนาสิกจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่รักดี แรงดึงดูดอันตรายที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอดกำลังโอบล้อมเธอไว้อีกครั้ง "ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน คีย์!" เธอทุบกำปั้นลงบนอกเขาไม่ยั้ง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวหนากล้านของมาเฟียหนุ่ม คิรากรไม่เพียงไม่ปล่อย เขากลับใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิดไร้ช่องว่าง ริมฝนปากร้อนจัดฉวยโอกาสก้มลงปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังต่อว่าเขาอย่างไร้ความปรานี สัมผัสแรกดุดันและรุนแรงราวกับต้องการลงโทษที่เธอจงใจจะสะบัดบัดความสัมพันธ์ของเราทิ้งไป ทว่าความหิวกระหายที่ถูกเก็บกดมานานนับแรมเดือนกลับแปรเปลี่ยนรสจูบนั้นให้ลึกซึ้งและเว้าวะหวามขึ้นทีละน้อย ลินินเผยริมฝนปากออกด้วยความเคลิบเคลิ้มและขัดขืนในคราวเดียวกัน ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำที่เธอพยายามปฏิเสธ รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนทำให้เรียวขาของเธอนุ่มยวบลงทันที ความโกรธแค้นที่เคยมีมอดไหม้หายไปในพริบตา เหลือเพียงเพลิงสวาทที่ถูกจุดขึ้นอย่างไม่มีวันดับ ร่างบางถูกผลักลงไปนอนราบกับเตียงนอนนุ่มโดยที่ริมฝนปากยังคงถูกตรึงไว้ด้วยจูบอันเร่าร้อน คิรากรทาบทับลงมา ร่างกายกำยำบดเบียดแนบชิดจนเธอรับรู้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าอย่างอารมณ์ร้าย เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดด้วยความเร่งรีบ ความเย็นของสายลมด้านนอกไม่สามารถลดทอนอุณหภูมิความร้อนรุ่มบนผิวเนื้อที่สัมผัสกันได้เลย ผิวเนียนนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยแรงปรารถนา ลินินหอบสะท้านยามที่ปลายนิ้วสากระคายลูบผ่านจุดอ่อนไหว เสียงครางประท้วงในลำคอของเธอถูกกลืนหายไปด้วยรสจูบที่ดุดันยิ่งขึ้น "คุณใจร้าย... อื้อ..." เธอพึมพำเมื่อเขาผริมฝนปากออกเพื่อซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีกุหลาบอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ "ใช่... ผมมันใจร้ายกับทุกคน ยกเว้นคุณ" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างใบหู ก่อนที่เขาจะมอบสัมผัสวาบหวามไปทั่วแผ่นอกอิ่ม ลินินแอ่นกายรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นโดยสัญชาตญาณ มือเรียวขยุ้มเส้นผมหนานุ่มของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความสัมพันธ์ที่ผสมปนเประหว่างความรักและความแค้นถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันในค่ำคืนที่มีพายุฝนโหมกระหน่ำ คิรากรเคลื่อนกายเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่หนักหน่วง ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจ ดลบันดาลให้บทเพลงรักครั้งนี้ร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทั้งสองให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน เสียงหอบหายใจระทวยและเสียงครางหวานหูประสานไปกับเสียงฟ้าคำรามด้านนอก ลินินจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของมาเฟียหนุ่มเพื่อระบายความสุขสมที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างไร้รอยต่อ ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงแลบแปลบปาลจากสายฟ้าคอยส่องประกายสาดส่องเรือนร่างที่แนบชิดกันอย่างแนบแน่น เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำจนกระทั่งความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ และหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมของคนทั้งคู่ คิรากรซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของหญิงสาว แขนแกร่งยังคงโอบกอดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ ลินินนอนนิ่งอย่างไร้เรี่ยวแรง เปลือกตาปิดสนิท ปล่อยให้น้ำตาหยดใสไหลรินลงสู่หมอน ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งจนยากจะถอนตัวนี้กำลังผูกมัดหัวใจของเธอไว้กับซาตานร้ายอย่างไม่มีทางดิ้นหลุด ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันและลมหายใจที่เริ่มสม่ำเสมอ เสียงกริ่งเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยหน้าห้องเพนต์เฮาส์กลับดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว ลินินสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ขณะที่คิรากรผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันเยียบเย็นขึ้นทันทีเมื่อหน้าจออินเตอร์คอมปรากฏภาพใบหน้าของบุคคลที่ไม่คาดฝัน... คนที่ควรจะอยู่ในคุกมืดไม่ใช่ที่นี่! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้นะครับ