รอยจูบประทับตรา

แก้วคริスタルทรงสูงในมือของคิรากรถูกบีบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นไม่ได้กวาดมองความหรูหราของงานเลี้ยงการกุศลตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย รัศมีรอบกายของมาเฟียหนุ่มแผ่ไอเย็นเยือกจนแขกเหรื่อในรัศมีสามเมตรต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดหวั่น ทว่าเป้าหมายเดียวที่ดึงดูดสายตาดิบเถื่อนคู่นั้นกลับอยู่ที่ร่างระหงของลินิน หญิงสาวในชุดเดรสยาวสีนู้ดแนบเนื้อที่กำลังยืนแย้มรอยยิ้มพูดคุยอยู่กับ ‘ภาคิน’ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงลูกชายรัฐมนตรีผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเจ้าชู้ เสียงหัวเราะเบาๆ ของลินินที่ดังแว่วมาตามสายลมเย็นยามค่ำคืน เปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิงโทสะที่กำลังสุมอยู่ในอกของคิรากร ภาพที่ภาคินโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอยิ่งทำให้กรามแกร่งขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขากระดกแอลกอฮอล์รสแรงลงคอรวดเดียวจนหมดแก้ว ก่อนจะวางมันลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านด้วยแรงกระแทกพอสมควรจนเกิดเสียงกระทบกันดังลั่น “ดูเหมือนคุณลินินจะสนุกกับงานสังคมจนลืมไปแล้วกระมังครับว่าใครเป็นเจ้าของสิทธิ์ที่แท้จริง” น้ำเสียงทุ้มต่ำอันตรายดังขึ้นชิดริมหู พร้อมกับแรงโอบกระชับที่เอวคอดกิ่วอย่างถือสิทธิ์ ลินินสะดุ้งสุดตัว กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงและกลิ่นแอลกอฮอล์ทำให้เธอรู้ทันทีว่าเป็นใครโดยไม่ต้องหันไปมอง “คุณคีย์… ปล่อยนะคะ ที่นี่คนเยอะแยะ” ลินินกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดตัวออกจากวงแขนที่รัดแน่นราวกับคีมเหล็ก ทว่ายิ่งเธอขัดขืน แรงโอบรอบเอวก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนเนื้อตัวแนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง ภาคินที่ยืนอยู่ตรงหน้าชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจเมื่อเห็นท่าทางคุกคามของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล “อ้าว คิรากร… ไม่นึกว่าจะมาร่วมงานนี้ด้วย หรือว่าแค่ตามติดผู้หญิงของนายแจ… อุ๊บ!” ประโยคยั่วประสาทถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อคิรากรหันขวับมามองด้วยสายตาดุจมัจจุราช มือหนาคว้าคอเสื้อของภาคินเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายเซถลา ความเงียบเริ่มโรยตัวรอบบริเวณนั้นเมื่อแขกบางส่วนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ “ระวังปากเอาไว้ให้ดี ภาคิน” คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้มแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก “ของบางอย่าง ต่อให้ตาแก่อย่างพ่อแกอยากได้แค่ไหน… ถ้าฉันยังไม่เขี่ยทิ้ง แกก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะชายตามอง จำใส่กะโหลกไว้!” “คุณคีย์! พอเถอะค่ะ ปล่อยเขาเถอะ!” ลินินใจหายวาบ เธอรีบใช้มือเรียวแตะที่ท่อนแขนล่ำสันของคิรากร ออกแรงดึงยื้อด้วยความตกใจกลัวว่าเรื่องจะบานปลาย น้ำเสียงสั่นพร่าของเธอมีผลชะงักงันต่อมาเฟียหนุ่มมากกว่าอาวุธใดๆ ในโลก คิรากรปรายตามองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาดุดันระคนกรุ่นโกรธ ก่อนจะผลักร่างของภาคินออกไปอย่างไร้เยื่อใยจนเกือบเซไปชนโต๊ะวางแชมเปญ “ไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” ภาคินกัดฟันกรอดด้วยความอับอายต่อหน้าธารกำนัล แต่ด้วยอำนาจมืดของคิรากรทำให้เขาทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีและเดินหายฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ลับตาผู้คน คิรากรก็ไม่รอช้า มือหนาคว้าข้อมือเล็กของลินินแล้วออกแรงลากกึ่งบังคับให้เดินตามไปยังโซนห้องพักรับรองแขกวีไอพีชั้นบนของโรงแรมหรูทันที แรงดึงที่ไร้ความปรานีทำให้ลินินต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามด้วยความทุลักทุเล “คุณคีย์ เจ็บนะคะ! จะพาฉันไปไหน!” ไม่มีคำตอบจากปากของมาเฟียหนุ่ม มีเพียงเสียงปิดประตูลั่นปังเมื่อร่างทั้งสองร่างก้าวเข้ามาในห้องสูทส่วนตัวที่มืดสลัว แสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาเงียบเชียบ บรรยากาศภายในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ก๊อก… ประตูห้องถูกล็อกด้วยระบบอัตโนมัติจากฝ่ามือหนาที่กดทับลงไป ลินินถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ของคิรากรก็พุ่งเข้ามาตรึงเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ “สนุกมากไหมกับการยืนให้ไอ้เวรนั่นแทะโลมด้วยสายตา?” คิรากรร้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดพวงแก้มเนียน “ฉันไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น… เราแคคุยเรื่องธุรกิจ!” ลินินเชิดหน้าขึ้นเถียง แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวต่ออารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังปะทุในตัวเขา “คุณไม่มีสิทธิ์มาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันแบบนี้!” “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?” คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย “ลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอเอาอะไรมาแลกกับอิสรภาพของครอบครัวเธอกับฉัน… บนเตียงคืนนั้น ร่างกายนี้ เสียงครางหวานๆ ของเธอ มันประกาศชัดเจนอยู่แล้วว่าเธอเป็นของใคร ลินิน!” คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาร้อนแรงที่มองสำรวจเรือนร่างเธอราวกับจะกลืนกิน ทำให้ใบหน้าของลินินร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ความทรงจำอันวาบหวามและดุเดือดจากคืนก่อนหน้าย้อนกลับมาทับซ้อนจนหัวใจแทบหลุดออกมานอกอก “คนเผด็จการ… อื้อ!” คำต่อว่าถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อคิรากรไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดต่อ ริมฝีปากหนาร้อนระอุประกบจูบลงมาบดขยี้เรียวปากนุ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี เป็นรสจูบที่ทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และเรียกร้อง เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างสมBurtual ลินินพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ระคายผิวของเขาเลยแม้แต่น้อย มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปล็อกท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับองศาจูบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของแอลกอฮอล์และสัมผัสอันเร่าร้อนหลอมรวมกันจนสมองของลินินขาวโพลน เรียวขาของเธอเริ่มอ่อนยวบ แรงต้านทานที่มีทั้งหมดสลายหายไปราวกับควันไฟเมื่อปลายนิ้วแกร่งเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของเอวคอดผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสที่จาบจ้วงแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาสศาลทำให้ลมหายใจของเธอขาดห่วน คิรากรผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่ดึงหน้าผากของตัวเองมาชนกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินกัน ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำน้ำด้วยความปรารถนา “อย่าทำให้ฉันต้องแสดงความป่าเถื่อนใส่เธอนอกเตียงอีก ลินิน…” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปากของเธอ “เพราะถ้ามีครั้งหน้า… ฉันจะไม่หยุดแค่การจูบแน่” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานร้อนรนจากลูกน้องคนสนิทที่อยู่ด้านนอก “นายครับ… ทางฝั่งเจ้าหนี้เก่าของตระกูลคุณลินินเริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ พวกมันส่งคนสะกดรอยตามคุณลินินมาถึงที่นี่แล้ว!” คิรากรชะงัก ดวงตาคมกريบวาวโรจน์ด้วยประกายสังหารทันที เขาผละออกจากร่างของลินินช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความอำมหิตในเสี้ยววินาที ลินินหน้าถอดสี หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อได้ยินคำว่า 'เจ้าหนี้เก่า' -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้นะครับ