สถานะคนโปรด

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบา ๆ ในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมือง แต่โสตประสาทของลินินกลับได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นโครมครามราวกับกลองศึก เธอยืนตัวแข็งทื่ออยู่ภายใต้ชุดราตรีสีนิลขับผิวผ่อง กลิ่นอายอันคุ้นเคยของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายกลิ่นไม้กฤษณาโชยมาแตะจมูก ก่อนที่ฝ่ามือหนาและหนักหน่วงจะวางลงบนเอวคอดกิ่วของเธออย่างถือวิสาสะ ไม่ต้องหันไปมองเธอก็รู้ว่าใคร... คิรากร "ปล่อยฉันนะคะ..." ลินินพยายามกระซิบเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสะท้านเยือกเมื่อปลายนิ้วแข็งกระด้างของเขาออกแรงบีบกระชับเข้าที่เอว บังคับให้เธอต้องถอยหลัง1ก้าวและแนบชิดติดแผงอกกว้างของเขาต่อหน้าแขกเหรื่อผู้มีเกียรติในงานนับร้อยชีวิต "คำก็ปล่อย สองคำก็ถอยหนี... ลินิน หนูคิดว่าตัวเองกำลังเล่นสนุกอะไรอยู่หึ?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกเกรียว ความดิบเถื่อนที่แฝงมากับน้ำเสียงเรียบเฉยนั้นทรงพลังเสียจนเธอแทบหมดแรงยืน รอบกายของพวกเขามלאไปด้วยสายตานับคู่ที่มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น บรรดาไฮโซและนักธุรกิจต่างซุบซิบเมื่อเห็นมาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยชายตาแลใคร ยืนโอบกอดหญิงสาวโนเนมราวกับเธอคือสมบัติล้ำค่าที่ห้ามผู้ใดแตะต้อง คิรากรไม่ได้สนใจสายตาใครเลยด้วยซ้ำ เขากวาดสายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีมองเหยื่อ กวาดมองไปรอบห้องก่อนจะกดจูบลงบนขมับของเธออย่างอุกอาจ ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังขึ้นเบา ๆ นี่ไม่ใช่แค่การประชิดตัว... แต่มันคือการประกาศศักดา ลินินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธผสมผสานกับความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอก เธอกำหมัดแน่นพยายามจะสะบัดตัวออกจากการเกาะกุม แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของเสือร้ายอย่างเขาได้ คิรากรหัวเราะในลำคออย่างนึกขันกับท่าทีพยศเหมือนแมวป่าตัวน้อย "จำเอาไว้... ต่อหน้าคนพวกนี้ หรือแม้แต่ลับหลัง ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวหนูกลางวงสังคมของฉัน" คิรากรกระซิบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แต่แฝงความคลั่งไคล้เอาไว้จนน่ากลัว "สถานะของหนูตอนนี้ไม่ใช่ลูกหนี้ ไม่ใช่เด็กในปกครอง... แต่เป็น 'คนโปรด' ของคิรากรคนนี้คนเดียวเท่านั้น" คำประกาศิตนั้นดังก้องอยู่ในหัวของหญิงสาว ราวกับโซตร่วนที่ถูกล่ามไว้รอบลำคออย่างแน่นหนา ลินินรู้ซึ้งแล้วว่าเธอไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของซาตานตนนี้ไปได้เลย แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันอันตราย รุนแรง และพร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล เมื่อค่ำคืนอันยาวนานในงานเลี้ยงสิ้นสุดลง รถยนต์โรลส์รอยซ์สีดำสนิทก็พุ่งทะยานออกจากโรงแรมหรูมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ส่วนตัวริมน้ำ บรรยากาศภายในรถอึมครึมและเต็มไปด้วยแรงกดดันทางอารมณ์ที่พุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก ลินินนั่งชิดริมประตูฝั่งซ้าย ทอดสายตามองออกไปนอกกระจกเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตากับร่างสูงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทันทีที่รถจอดสนิทและประตูห้องชุดส่วนตัวบนชั้นบนสุดของคฤหาสน์ถูกปิดลง คิรากรก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่าแม้แต่วินาทีเดียว เขาจัดการกระชากเนคไทของตัวเองโยนทิ้งอย่างไร้ความ ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดร่างบางที่ยังไม่ทันตั้งตัว ดันแผ่นหลังของเธอกระแทกเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างจัง "อ๊ะ!" ลินินอุทานด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าตัวเองถูกกักขังไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ลมหายใจของคิรากรสะอร้อนผ่าว ร่างกายของเขาร้อนฉ่าราวกับเตาไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง "มองฉันสิ ลินิน..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ขณะที่มือหนาข้างหนึ่งสอดเข้าใต้เส้นผมสลวย บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัส มืออีกข้างเลื้อยลงมาบีบเคล้นสะโพกอวบอิ่มภายใต้ชุดราตรีอย่างเอาแต่ใจ "คุณคีย์... ปล่อยนะคะ เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่า..." "ฉันไม่เคยตกลงอะไรทั้งนั้น" เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงดุดัน ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประทับจูบปิดกั้นคำพูดทั้งหมดทันที มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่เป็นรสจูบที่เรียกร้อง ดุดัน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวที่ถูกกดเก็บไว้ตลอดทั้งคืน ลินินพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้ากลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอมลายหายไปในพริบตา ความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างกายทรยศต่อจิตสำนึกด้วยการอ่อนยวบลงแนบชิดกับกายแกร่ง รสจูบที่รุนแรงเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลแต่ลึกซึ้งขึ้นเมื่อเขาขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างหยอกเย้า ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากจนเธอแทบขาดใจ ลินินครางแผ่วในลำคอ แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวในยามที่โลกหมุนคว้าง ผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง ผิวเนื้อเนียนนุ่มสัมผัสกับความเย็นยะเยือกของอากาศก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือและริมฝีปากของชายหนุ่ม คิรากรปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อน ทุกรอยสัมผัสราวกับการประทับตราชั้นดีว่าเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ลินินแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวาม เสียงหอบหายใจระคนเสียงครางหวานหูประสานกันก้องห้องนอนกว้าง ความสุขสมทางอารมณ์พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดราวกับคลื่นพายุที่ซัดสาดเข้าฝั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเธอต้องซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างและปล่อยให้เขานำพาไปในห้วงแห่งความเสน่หาที่ไร้ทางออก เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้... ในความเงียบงันยามดึกดื่น ลินินนอนซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแสดงว่าเธอกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราอันเหนื่อยอ่อน คิรากรตื่นขึ้นมาในความมืด เขานอนตะแคงเท้าศีรษะมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตารื้นจากบทรักอันดุเดือดเมื่อครู่ มุมปากหยักยกยิ้มพึงพอใจ ทว่า... เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงกลับสั่นครืดคราดทำลายความเงียบ คิรากรขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขายื่นมือไปหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะชะงักไป ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาดุร้ายขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ... ชื่อของคนที่ไม่ควรจะติดต่อมาในเวลานี้ และเป็นคนเดียวกับที่ลินินกำลังพยายามปกปิดความลับบางอย่างเอาไว้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงและดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ