รสสัมผัสที่เสพติด

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากร ช่างสร้างบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ลินินยืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะสายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของชายหนุ่มที่กำลังจ้องมองเธอราวกับเสือรอตะครุบเหยื่อ "เธอกำลังสั่น ลินิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย คิรากรในยามนี้ไม่มีท่าทีปรานี เขาคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางทาง แต่กับเธอกลับเลือกที่จะใช้วิธีการกัดกินทีละน้อยด้วยแรงปรารถนา "ฉัน... ฉันไม่ได้กลัวคุณ" เธอยืนยันเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ คิรากรก็ใช้แขนแกร่งกักตัวเธอไว้ทั้งสองข้าง ปิดตายทุกทางหนี รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำให้สมองของลินินขาวโพลน "ปากแข็งเสียจริงนะ... ทั้งที่ร่างกายเธอมันฟ้องอยู่ชัดๆ ว่ากำลังต้องการฉัน" นิ้วเรียวหนาไล่ปัดปอยผมที่เคลียแก้มเนียนออกอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นกลับสร้างกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ลินินเม้มริมฝีปากแน่นพยายามต่อต้านความรู้สึกวับหิวที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอเกลียดตัวเองที่หัวใจมันทรยศ ยิ่งเขาเข้าใกล้ ยิ่งสัมผัส ยิ่งทำให้เกราะป้องกันที่สร้างไว้พังทลายลงทีละชิ้น "ปล่อยฉัน... คีย์ อย่าทำแบบนี้" เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่า เมื่อมือใหญ่วางทาบทับลงบนเอวคิวด์ บีบกระชับจนเธอต้องสูดลมหายใจเข้าลึก "ฉันไม่เคยปล่อยของที่เป็นของฉัน" คำประกาศิตนั้นมาพร้อมกับริมฝีปากร้อนผ่าวที่ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมด ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รสจูบครั้งนี้ไม่ใช่การบังคับขู่เข็ญ แต่เป็นความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และดึงดูดใจจนเธอแทบละลาย ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนขึ้นล็อกท้ายทอยของเธอไม่ให้หันหนี บังคับให้เธอต้องรับสัมผัสวาบหวามนี้อย่างจำยอม เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวถูกกลืนหายไปในลำคอ ความต้านทานทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา เมื่อฝ่ามือร้อนผ่ายของเขาแทรกตัวเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดจนเกิดรอยแสบร้อน ร่างกายของลินินอ่อนปวกเปียก ยอมจำนนต่อสัมผัสที่เขาปรนเปรอให้อย่างไร้ทางสู้ ปลายลิ้วซุกซนและสัมผัสอันช่ำชองปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้ตื่นขึ้น คิรากรผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบฉายแววความพึงพอใจเมื่อเห็นเรือนร่างของเธอบิดเร้าด้วยความกระสันซ่าน ลินินหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอายและอารมณ์ที่พุ่งสูงจนเกินควบคุม เปลือกตาปิดลงเมื่อริมฝีปากร้อนไล้พรมจูบลงมาที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยรักสีกุหลาบจางๆ "คุณมัน... คนร้ายกาจ" เธอกระซิบตัดพ้อด้วยน้ำเสียงที่ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน "ร้ายแค่ไหนเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอก ลินิน" เขาอุ้มร่างบางขึ้นแนบกายอย่างง่ายดาย ลินินต้องใช้แขนเรียวโอบรอบคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น กลิ่นกายเฉพาะตัวและอ้อมอกแกร่งที่โอบอุ้มเธอไว้ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ร่างสูงพาเธอก้าวเดินไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง แรงโน้มถ่วงจากการถูกวางลงบนฟูกนุ่มทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังตกลงไปในหลุมพรางที่ไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้ คิรากรตามทาบทับลงมา ร่างกายกำยำบดBังแสงไฟในห้องจนมืดมิด เหลือเพียงเงาร่างที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันและเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิด มือหนาปลดเปลื้องพันธนาการบนเรือนร่างของเธอออกทีJละชิ้นด้วยความชำนาญ เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว ลินินหลับตาปี๋ด้วยความเขินอาย แต่สัมผัสลูบไล้จากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล่ไปตามสัดส่วนโค้งเว้ากลับทำให้เธอต้องแอ่นกายเข้าหาอย่างลืมตัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลือนหายไป เหลือเพียงความต้องการทางร่างกายที่เรียกร้องหาเขา รสสัมผัสที่เขาปรนเปรอนั้นช่างเสพติด ลึกซึ้ง และร้อนรนราวกับไฟแผดเผา เมื่อร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะเร่าร้อน ลินินทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณู ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งหัวใจและวิญญาณถูกพันธนาการไว้ด้วยรสสัมผัสอันเร่าร้อนที่คิรากรมอบให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแทบขาดใจ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ท่ามกลางความเงียบสงบที่เหลือเพียงเสียงหอบเหนื่อย ลินินนอนซบอยู่บนอกแกร่ง มือหนายังคงลูบไล้เส้นผมของเธออย่างทะนุถนอม ความสับสนตีรวนอยู่ในอก เธอยอมรับกับตัวเองในความมืดว่าพ่ายแพ้ให้กับซาตานร้ายตนนี้อย่างราบคาบเสียแล้ว ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบกำลังครอบงำ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังสนั่นก็ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงทันที "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คนของเราที่คุมโกดังสินค้าถูกถล่ม!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านประตูดังเข้ามาด้วยความร้อนรน คิรากรขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาดำสนิทวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ เขาก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำข้างใบหูที่ยังคงร้อนผ่าว "นอนรอฉันอยู่ตรงนี้... เกมของเรายังไม่จบแค่นี้หรอก ลินิน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้นะครับ