กรงขังที่ว่างเปล่า

เสียงแจกันคริสตัลราคาแพงระยับที่ถูกกวาดตกลงมากระแทกพื้นหินอ่อน แตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ไม่ได้ดังเท่ากับเสียงคำรามในลำคอของคนที่กำลังสติหลุด "หาให้เจอ! พลิกแผ่นดินหาก็ต้องหาให้เจอ!" คิรากรตวาดลั่นจนผนังห้องสูทเพนต์เฮาส์หรูสั่นสะเทือน นัยน์ตาคมกริบดั่งสัตว์ป่ากระหายเลือดแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ อย่างบ้าคลั่ง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะคุ้มกายมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา เมื่อเตียงนอนขนาดคิงไซส์ว่างเปล่า ไร้ซึ่งเงาร่างนุ่มนิ่มที่เคยนอนขดซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเขาเมื่อคืน กลิ่นกายหอมละมุนจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เขากักขฬะดมดอมอยู่ทุกค่ำคืนยังคงหลงเหลืออยู่บนหมอน แต่เจ้าของเรือนร่างนั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย... ลินินหนีเขาไปแล้ว "นายครับ ลูกน้องรายงานมาว่า... คุณลินินไม่ได้ขึ้นเครื่องบิน หรือใช้บัตรเครดิตเลยครับ เธอใช้วิธีเดินเท้าและอาศัยรถโดยสารท้องถิ่น..." เสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทขาดหายไป เมื่อปลายกระบอกปืนสีดำสนิทถูกจ่อตรงเข้าที่หว่างคิ้วอย่างรวดเร็วราวกับภาพตัดต่อ "กูไม่ได้จ้างให้มึงมารายงานความล้มเหลว!" คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาของมาเฟียหนุ่มเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและเจ็บปวดลึกๆ ที่ถูกส,กัดกั้นไว้ "ถ้าภายในวันนี้กูยังไม่ได้ยินว่าเธออยู่ที่ไหน... พวกมึงเตรียมตัวหาหลุมฝังศพตัวเองได้เลย!" ประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่น่าอึดอัด คิรากรทรุดตัวลงนั่งบนเตียงที่ยับยู่ยี่ มือหนากำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อต่อปูดขาว ความโกรธเกรี้ยวระคนหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอกจนหายใจไม่ออก ผู้หญิงคนนั้นกล้าดียังไง... กล้าดียังไงถึงกล้าทิ้งเขาไป ทั้งที่เขา, มอบทั้งอำนาจ ความปลอดภัย และหัวบ้าๆ ดวงนี้ให้เธอหมดแล้ว *คิดจะวิ่งหนีไปไหน... หืม... ตัวแสบ* คำพูดเยียบเย็นเมื่อคืนดังสะท้อนอยู่ในหัว แต่วันนี้... กลับเป็นเขาเสียเองที่กำลังจะคลั่งตายเพราะความว่างเปล่าไร้ลมหายใจของเธอ ตัดภาพมายังห้องเช่าขนาดเล็กคับแคบในย่านชานเมืองที่ฝนกำลังตกกระหน่ำ ลินินนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนฟูกเก่าๆ ร่างกายสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากภายนอก แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ ทุกครั้งที่หลับตา เธอยังคงเห็นแววตาดุดันและสัมผัสร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงของคิรากร เธอต้องหนี... หนีให้พ้นจากกรงทองที่จองจำวิญญาณของเธอไว้ แม้ว่าหัวใจทรยศดวงนี้จะยังคงโหยหาอ้อมกอดอันตรายนั้นก็ตามที เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ทำให้ลินินสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวด้วยความหวาดระแวง หรือว่าเขาจะตามมาเจอเธอเร็วจึงขนาดนี้? "ลินิน... เปิดประตูให้พี่หน่อย" เสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังลอดเข้ามาไม่ใช่เสียงของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่เธอไม่ได้เจอมานาน และเป็นต้นเหตุทั้งหมดของเรื่องราวนี้ มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปบิดกลอนประตู เมื่อบานประตูไม้เก่าๆ ถูกเปิดออก ใบหน้าซีดเผือดของลินินก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนตากฝนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่พี่ชายที่เธอคิดไว้ แต่เป็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครอีกคน... คนที่เธอคิดว่าชาตินี้ไม่มีวันหนีพ้น คิรากรก้าวเข้ามาในห้องแคบๆ ชื้นแฉะอย่างถือวิสาสะ หยาดน้ำฝนไหลอาบใบหน้าหล่อเหลาดิบเถื่อน แต่สายตาที่เขากำลังจ้องมองเธอนั้น... มันน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจร้าย "คิดว่าจะหนีพ้นมือฉันไปได้จริงๆ งั้นเหรอ... ลินิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูของเธอ ขณะที่มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงรุนแรง ลินินกรีดร้องไม่ออกเมื่อประตูห้องถูกปิดตายลงด้วยฝีมือของลูกน้องมือขวาที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอก แรงดึงดูดอันตรายระเบิดขึ้นทันทีที่สเต็ปร่างกายแนบชิด คิรากรไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาฝังจูบลงมาที่ริมฝีปากอิ่มอย่างป่าเถื่อนและโหยหา ราวกับจะลงโทษที่เธอกล้าอาจหาญบินหนีออกจากกรงของเขา รสจูบเร่าร้อน ดิบเถื่อน แต่แฝงไปด้วยความเวทนาและหึงหวงกระหน่ำซัดเข้าใส่จนลินินแทบสิ้นสติ เรียวลิ้นร้อนรุกรานกวาดต้อนความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือหนาบีบเค้นสะโพกมนผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนเธอต้องครางอือฮอในลำคอด้วยความเจ็บปวดระคนเสียวซ่าน ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันคุ้นเคยและเร่าร้อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ "ปล่อย... อื้อ... ปล่อยฉันนะคุณคีย์..." เธอยังคงพยายามทุบตีอกแกร่งด้วยแรงอันน้อยนิด แต่มีหรือที่คนอย่างคิรากรจะยอมปล่อยเหยื่อที่เขาเพิ่งตะครุบกลับมาได้ "ปากเก่งนักนะ... หืม" คิรากรผละริมฝีปากออกเล็กน้อย นัยน์ตาดิบเถื่อนจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อของเธอด้วยความพึงพอใจระคนกระหาย "อยากหนีไปนักใช่ไหม งั้นคืนนี้... ฉันจะทำให้เธอเดินออกไปจากเตียงไม่ได้อีกเลย คอยดู!" เขายกตัวเธอลอยขึ้นเหนือพื้นอย่างง่ายดาย ลินินกรีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจก่อนที่แผ่นหลังจะถูกเหวี่ยงลงบนฟูกนอนเก่าๆ ในห้องเช่าแคบๆ นั้น ร่างสูงทาบทับลงมาทันทีราวกับเสือร้ายที่ตะครุบเหยื่อ ปลายจมูกโด่งคมซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความปรานี เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานกับเสียงฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอก สร้างบรรยากาศที่ร้อนระอุและสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาและพันธนาการแห่งอำนาจกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง ทว่า... ในจังหวะที่มือหนากำลังจะกระชากเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายออกจากร่างของหญิงสาว เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนจากลูกน้องด้านนอกที่ทำให้คิรากรต้องชะงักกึก "นายครับ! แย่แล้วครับ! ตำรวจและกำลังคนของตระกูลศัตรู... กำลังบุกมาที่นี่ครับ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "ภูริศร์" เสมอมานะครับ