อดีตที่ตามหลอกหลอน

"ความจริงมันน่าสมเพชขนาดนั้นเลยหรือครับ ลินิน... หรือเธอคิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้าผู้สูงส่ง ที่หลงเข้ามาในนรกเพื่อโปรดสัตว์บาปหนาอย่างฉัน?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นและกรุ่นไอโทสะดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและแววตาที่กำลังลุกโชนไปด้วยไฟพยาบาท คิรากรไม่ได้ขยับตัวไปไหน เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง ปลายนิ้วเรียวยาวคีบมวนบุหรี่ที่ปลายมวนกำลังเรืองแสงสีส้ม ก่อนจะพ่นควันสีเทาจางๆ ออกมาอย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังรอคอยให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักด้วยความสมัครใจ ลินินยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง เอกสารนับสิบแผ่นที่เธอเพิ่งค้นพบบนโต๊ะทำงานของเขาเมื่อครู่ ร่วงหล่นกระจายเกลื่อนพื้นราวกับใบไม้ร่วง ภาพถ่ายเก่าๆ ข้อมูลลับทางธุรกิจ และประวัติการล้มละลายของตระกูลดังเมื่อสิบปีก่อน ทุกอย่าง... ทุกตัวอักษร ล้วนชี้ชัดว่าความหายนะของครอบครัวเธอไม่ได้เกิดขึ้นจากอุบัติเหตุ แต่มันคือ "ฝีมือ" ของผู้ชายคนนี้ คิรากร คนที่กักขังเธอไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งเซณหาและหนี้สิน "คุณ... คุณทำมันลงไปได้ยังไง" เสียงของหญิงสาวแหบพร่า ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและตื่นตระหนก "ครอบครัวฉัน... พ่อแม่ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับความแค้นบ้าๆ ของคุณเลยทำไม... ทำไมต้องทำลายพวกท่านจนต้องฆ่าตัวตาย!" คำพูดนั้นทำให้คิรากรแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีแต่ความดิบเถื่อนและบาดแผลเหวอะหวะในอดีตที่ถูกกรีดซ้ำ เขาดับมวนบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นจางๆ ก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม "ไม่เกี่ยวข้องงั้นหรือ?" คิรากรทวนคำ เสียงของเขาต่ำลึกจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกิน "พ่อของเธอเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพี่ชายฉันจนต้องจบชีวิตลงในห้องแคบๆ สกปรกๆ นั่น... แกsตระกูลของเธอพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน วันที่ฉันยืนมองโลงศพของพี่ชายอย่างไร้ที่พึ่ง มีใครเคยปรานีครอบครัวฉันบ้างไหม หื้ม?" ลินินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือราคาแพง ความเย็นเยียบจากโครงสร้างไม้แทรกซึมผ่านเนื้อผ้า แต่ความหนาวยังเทียบไม่ได้กับความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ เธอกำลังอยู่กับซาตาน... ผู้ชายที่ซ่อนความแค้นฝังหุ่นไว้เบื้องหลังใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร ผู้ชายที่ใช้เรือนร่างและสัมผัสอันเร่าร้อนหลอกล่อให้เธอบسรัก ก่อนจะกระชากหน้ากากความจริงออกมาในวันที่เธอไม่มีทางหนีพ้น "ถ้าคุณแค้นฉัน... ถ้าคุณเกลียดฉันนัก ทำไมไม่ฆ่าฉันให้ตายตามครอบครัวฉันไปซะล่ะ!" ลินินตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความอัดอั้น น้ำตาไหลอาบสองแก้ม คิรากรหยุดยืนประชิดตัวเธอ ร่างสูงใหญ่ทาบทับจนเธอกลายเป็นคนตัวเล็กกระจิรرิดในอ้อมกาลของเขา มือหนาเอื้อมขึ้นมาบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอแหงนเงยขึ้นสบตา ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ชิดริมฝีปาก "ฆ่าเธอมันง่ายเกินไป..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างริมหู เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวและดุดัน "ความตายมันสบายเกินไปสำหรับคนตระกูลนั้น ลินิน... เธอยังต้องชดใช้ ชดใช้ด้วยร่างกาย ด้วยหัวใจ และด้วยทุกหยาดน้ำตาที่เธอเคยทำให้พี่ชายฉันต้องหลั่งริน" สิ้นคำพูดนั้น คิรากรก็ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ อีกต่อไป ริมฝีปากหนาร้อนระอุประกบจูบลงมาที่กลีบปากอิ่มของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ ความโกรธแค้น ความเร่าร้อน และแรงดึงดูดอันมืดมนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในจูบที่ทั้งดิบเถื่อนและเรียกร้อง ลินินพยายามทุบตีแผงอกกว้างเพื่อขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของเสือร้าย เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รสจูบที่เต็มไปด้วยรสชาติเค็มปร่าของคราบน้ำตาและกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้สติของลินินพร่าเลือนลงทุกที สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังและบั้นเอวคอดกิ่วอย่างจงใจ ปลุกเร้าไฟสวาทที่เธอแสนเกลียดชังให้ลุกโชนขึ้นมาในกายอย่างไม่น่าให้อภัย ร่างกายของเธอทรยศ... หัวใจที่ควรจะด้านชากลับหลอมละลายภายใต้อ้อมแขนที่กำลังบดขยี้เธอให้จมดิ่งสู่ห้วงนรก คิรากรผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายไฟแห่งความต้องการที่พุ่งสูงจนฉุดไม่อยู่ เขากวาดเธอยกขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน แขนแกร่งทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น "เธอเกลียดฉันใช่ไหม ลินิน..." เขาพسมพำชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ ขณะที่มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่กำลังสั่นสะท้าน "แต่ร่างกายเธอกำลังบอกฉัน... ว่าเธอกำลังโหยหาสัมผัสของซาตานตนนี้แค่ไหน" "อっ... อย่า... ปล่อยฉันนะ คิรากร..." เสียงคัดค้านของเธอบาเบาและสั่นเครือ เมื่อเรียวปากร้อนของเขาพรมจูบลงมาที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีกุหลาบอย่างรุนแรงจนเธอต้องแอ่นกายเข้าหาโดยสัญชาตญาณ มือเรียวที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อของเขาแน่นระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ในค่ำคืนนี้ ไม่มีคำว่าปรานี ไม่มีคำว่าความรักที่สวยงาม มีเพียงแต่ไฟปรารถนาอันมืดมนและบทลงทัณฑ์แห่งความแค้นที่กำลังจะแผดเผาให้ทั้งคู่กลายเป็นจุล แต่ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะทาบทับลงบนกลีบปากของเธออีกครั้ง เพื่อพาเธอดำดิ่งสู่ห้วงเวลาแห่งความสุขสมที่ไร้ทางหวนกลับ เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ผ่าความเงียบขึ้นมา พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความร้อนรนของลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! แย่แล้วครับ! ตำรวจบุกเข้ามาถึงด้านล่างแล้วครับ!" คิรากรชะงักกึก ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นด้วยความเหี้ยมเกรียมในพริบตา เขละมือออกจากเอวบางของลินินอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันไปมองหน้าประตูห้องด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ขณะที่ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หูอื้ออึงกับข่าวร้ายที่พลิกผันสถานการณ์ในเสี้ยววินาที... หรือว่านี่คือเกมซ้อนเกมที่ซาตานตนนี้ไม่ได้คาดคิดมาก่อน? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้นะครับ