ยอมสยบแทบเท้า

ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่แนบอยู่ตรงขมับของลินิน ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับแววตาบ้าคลั่งของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจนมุมตรงหน้า คิรากร... มาเฟียผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เคยร้องขอชีวิตจากศัตรู และไม่เคยแม้แต่จะแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น บัดนี้เขากำลังคุกเข่าลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ร่างกายกำยำที่เคยแผ่อำนาจกดขี่คนอื่น ยอมลดตัวลงต่ำจนเข่าข้างหนึ่งแนบติดพื้นเพื่อแลกกับลมหายใจของหญิงสาวผู้เป็นดั่งโซ่ตรวนหัวใจของเขา "วางปืนลงซะ ไอ้คีย์ ไม่งั้นฉันเป่าหัวผู้หญิงของแกตรงนี้แน่!" เสียงของอิทธิพล อดีตหุ้นส่วนผู้ทรยศดังลั่นท่ามกลางโกดังร้างอับชื้น กลิ่นคาวเลือดและดินปืนคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คิรากรไม่ได้มองหน้าศัตรู สายตาคมกริบดุจสัตว์ป่าของเขาจับจ้องอยู่ที่ลินิน ดวงตาคู่สวยของเธอเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ริมฝีปากสั่นระริกพยายามเม้มเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้น ภาพนั้นกระชากหัวใจของมาเฟียหนุ่มจนเจ็บแปลบราวกับมีใครเอามีดมาคว้าน "อย่ามองฉันแบบนั้น..." เสียงทุ้มต่ำของคิรากรลอดไรฟันออกมา มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น "ฉันบอกแล้วไง... ว่าฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอ แม้แต่ปลายเล็บ" "ไอ้คีย์! แกพูดเพ้อเจ้ออะไรวะ ก้มกราบกูส, กูสั่งให้แกกราบกูเหมือนหมา!" อิทธิพลคำรามลั่นด้วยความสะใจที่ได้เห็นราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่ลงมาหมอบแทบเท้า ปืนในมือสั่นไหวตามแรงอารมณ์ดิบเถื่อน คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความกลัว มีเพียงความเหี้ยมเกรียมและรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก แม้ในยามที่เขากำลังคุกเข่าอยู่ก็ตาม เขารู้ดีว่านี่คือเกมเดิมพันด้วยชีวิต แต่สิ่งที่เขาไม่อาจสูญเสียได้เด็ดขาดคือผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า ร่างสูงขยับเข่าคุกเข่าลงทั้งสองข้างอย่างเต็มใจ ยอมจำนนต่ออำนาจมืดชั่วคราวเพื่อเธอ... คิรากรผู้หยิ่งทะนงกำลังยอมสยบแทบเท้าศัตรูเป็นครั้งแรกในชีวิต "ดี... ดีมาก!" อิทธิพลหัวเราะลั่นอย่างได้ใจ พร้อมกับส่งสัญญาณให้ลูกน้องเดินเข้าไปกระชากตัวลินินให้ถอยห่างออกไป "อย่าแตะต้องเธอ!" คิรากรพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่หลุดจากการพันธนาการ แม้จะคุกเข่าอยู่เมื่อครู่ แต่สัญชาตญาณดิบเถื่อนไม่เคยลดทอนลง แรงปะทะระหว่างเขากับลูกน้องของอิทธิพลเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที หมัดหนักหน่วงซัดเข้าที่ใบหน้าของศัตรูจนล้มคว่ำคะมำไปกับพื้น ความชุลมุนบังเกิดขึ้นท่ามกลางเสียงกรีดร้องของลินิน "คีย์! ระวัง!" เสียงเตือนของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของอิทธิพลที่ลั่นไกปืน ปัง! กระสุนเฉียดหัวไหล่แกร่งของคิรากรไปนิดเดียว เลือดสีสดซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกมาจนชุ่ม แต่มาเฟียหนุ่มกลับไม่สนใจความเจ็บปวดแม้แต่น้อย เขาสBร.ดเข้าประชิดตัวอิทธิพลในพริบตาเดียว มือหนาคว้าข้อมือของมันแล้วบิดเข้าอย่างแรงจนกระบอกปืนหลุดร่วงลงสู่พื้น เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังสนั่นโกดัง ก่อนที่คิรากรจะกระหน่ำหมัดเข้าใส่ใบหน้าของทรชนครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความแค้นที่มันบังAจญกล้าทำร้ายผู้หญิงของเขา โกดังทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างรุนแรงของคิรากรที่ยืนค้ำหัวอิทธิพลซึ่งนอนสลบเหมือดจมกองเลือดอยู่แทบเท้า ดวงตาสีเข้มดุดันหันกลับมามองลินินทันที ร่างบางยืนตัวสั่นเทาด้วยความตกใจกลัว ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก็พุ่งเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแกร่งดึงรั้งเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างกกหู "ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหม... ว่าเธอหนีฉันไม่พ้น" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของเขาเต็มไปด้วยความหึงหวง ดิบเถื่อน และโหยหาในเวลาเดียวกัน ลินินสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากอกแกร่งของเขา หัวใจของเธอดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อฝ่ามือหนาของเขาเริ่มลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างถือสิทธิ์ "คุณคีย์... เลือดคุณ..." ลินินเอ่ยเสียงสั่นเมื่อเหลือบไปเห็นรอยกระสุนถากที่หัวไหล่ของเขา "ช่างหัวแผลพวกนี้เถอะ..." คิรากรคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าคมคายซุกซอกไซร้ลงที่ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานที่เป็นดั่งยาเสพติดชิ้นโปรดของเขา ความตึงเครียดจากความเป็นความตายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็วในพื้นที่ส่วนตัวของรถยนต์หรูที่เคลื่อนตัวออกจากโกดังอย่างมืดมิด ทันทีที่ประตูรถหรูถูกปิดสนิทและแล่นทะยานเข้าสู่ความมืดของค่ำคืน แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองก็ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม คิรากรไม่รอช้า เขาพลิกตัวกดร่างบางให้แนบชิดกับเบาะหนังหนา ฝ่ามือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความเร่าร้อนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกปนยอมจำนน "ปล่อยนะ... ที่นี่บนรถ..." ลินินประท้วงเสียงแผ่วเบa เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเริ่มซุกไซร้ลงมาที่ลาดไหล่เปลือยเปล่าที่หลุดรุ่ยจากแรงยื้อยุดเมื่อครู่ "ฉันเกือบเสียเธอไปวันนี้... ลินิน เธอกำลังลงโทษฉันรู้ตัวไหม" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะประกบจูบลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดิบเถื่อน หิวโหย และเรียกร้อง รุกรานเข้าไปในโพรงปากหวานนุ่มจนหญิงสาวแทบละลายคาอก สัมผัสอันคุ้นเคยและเร่าร้อนนี้แผดเผาจิตวิญญาณของเธอให้ยอมจำนนราบคาบ เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานอย่างตะกละตะกราม มือหนาที่เคยถือปืนฆ่าคน บัดนี้กำลังลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าอย่างชำนาญและวาบหวาม สัมผัสที่หนักหน่วงแต่แฝงไปด้วยความทะนุถนอมในแบบฉบับของมาเฟียหนุ่ม ทำให้สติสัมปชัญญะของลินินกระเจิงหายไปในความมืดมิด ลมหายใจหอบกระชั้นประสานเสียงกันในพื้นที่แคบ แรงเสียดสีของร่างกายที่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง จุดประกายไฟสวาทให้ลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ จนปรอทแตก คิรากรถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อมองสำรวจใบหน้าหวานที่แดงก่ำ ดวงตาฉ่ำน้ำ และริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบอันเร่าร้อน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม เขากระซิบชิดริมฝีปากนุ่มด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "คืนนี้... เธอต้องชดใช้ที่ทำให้ฉันเกือบคลั่งตายตรงนั้น... ทั้งร่างกายและหัวใจของเธอ ลินิน" รถหรูยังคงแล่นไปข้างหน้าท่ามกลางความมืดมิดของราตรีกาล แต่สิ่งที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายในตอนนี้ ไม่ใช่แค่ชะตากรรมของพวกเขา... แต่เป็นลมหายใจและสติที่กำลังจะหลุดลอยไปพร้อมกับสัมผัสอันเร่าร้อนที่ไม่มีวันหวนกลับ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์นี้ด้วยกันนะครับ ภูริศร์