ความจริงที่เจ็บปวด

กลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ ในห้องตรวจส่วนตัวของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ช่างเป็นกลิ่นที่ชวนให้กระเพาะอาหารปั่นป่วนและลำคอตีบตันจนน่ารังเกียจ ลินินนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้บุหนังสีเข้ม สองมือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด สายตาของเธอยังคงจดจ้องแผ่นกระดาษรายงานผลการตรวจในมือ ที่ตัวหนังสือพิมพ์ชัดเจนราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางหน้าผาก *ตั้งครรภ์... ได้หัปดาห์ที่ห้า* คำสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ แต่มันกลับมีน้ำหนักมากพอที่จะพลิกคว่ำโลกทั้งใบของเธอให้พังทลายลงในพริบตาเดียว ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวของเรียวปาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลในอก สมองของเธอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ระอุร้อนในคฤหาสน์หลังใหญ่ คืนนั้นที่เธอตกเป็นเบี้ยล่างของความเร่าร้อนอันดิบเถื่อน คืนที่คิรากรใช้เรือนร่างและสัมผัสอันทรงพลังหลอมละลายทุกความถือดีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี... ใครจะคาดคิดว่าเสือร้ายอย่างเขา จะฝังพันธนาการแห่งสายเลือดไว้ในกายเธอได้อย่างแม่นยำขนาดนี้ "คุณลินินครับ ผลตรวจยืนยันค่อนข้างแน่ชัดแล้วนะครับ" แพทย์หญิงวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเห็นอกเห็นใจ "ช่วงนี้คุณต้องระวังเรื่องความเครียดให้มากๆ นะครับ เพราะมันส่งผลโดยตรงต่อทารกในครรภ์..." "ขอบคุณค่ะ... เอ่อ ขอบคุณค่ะคุณหมอ" ลินินรีบเปลี่ยนคำสรรพนามเกือบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เธอฝืนพยักหน้ารับอย่างยากลำบาก ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าถือแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องตรวจด้วยฝ่าเท้าที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอจะบอกเรื่องนี้กับใครไม่ได้เด็ดขาด... โดยเฉพาะกับเขา! คิรากรไม่ใช่ผู้ชายที่จะยอมรับคำว่า 'ความผิดพลาด' หรือปล่อยให้เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไปเติบโตที่อื่น เขาคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เย็นชา และบ้าคลั่งการควบคุม หากเขารู้ว่าเธอกำลังตั้งท้องลูกของเขา ชีวิตของเธอคงไม่ต่างอะไรกับนกน้อยในกรงทองที่จะต้องถูกกักขังเอาไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความเสน่หาและอำนาจที่มองไม่เห็น เธอไม่อยากให้ลูกเติบโตมาในโลกที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและกระสุนปืน และที่สำคัญ... เธอยังมีภาระหนี้สินมหาศาลที่ต้องสะสาง ลินินไม่อยากเอาชีวิตน้อยๆ นี้เข้ามาเสี่ยงในเกมอำนาจที่พร้อมจะแหลกสลายได้ทุกเมื่อ หญิงสาวก้าวเท้าเข้ามาในห้องชุดส่วนตัว ล็อคกลอนประตูทุกชั้นอย่างแน่นหนา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ตลอดทางไหลทะลักออกมาอาบแก้มอย่างเงียบเชียบ เธอยกมือขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองเบาๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก มันทั้งกลัว ทั้งรัก และทั้งกังวลใจจนแทบหายใจไม่ออก "แม่ขอโทษนะลูก..." เธอพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาหยดลงบนหลังมือ "แต่เราจะอยู่กันแค่สองคน... แม่จะพาหนูหนีไปให้พ้นจากผู้ชายคนนั้นให้ได้" ทว่า... ความเงียบงันในห้องกว้างกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกริ่งหน้าประตูที่ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเยือกเย็น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* หัวใจของลินินกระตุกวูบ หล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายของเธอกลายเป็นหินในเสี้ยววินาที ไม่มีใครรู้ว่าเธอพักอยู่ที่นี่ ไม่มีทางที่ใครจะตามตัวเธอเจอได้เร็วขนาดนี้ เว้นเสียแต่ว่า... คนๆ นั้นจะไม่ใช่คนธรรมดา *แกร็ก!* เสียงปลดล็อคกลอนประตูดังขึ้นจากด้านนอกอย่างช้าๆ ราวกับจงใจทรมานประสาทสัมผัสของคนข้างใน ประตูห้องถูกผลักเปิดออกด้วยมือหนาของชายผู้ทรงอำนาจ คิรากรก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสุขุมและเย็นเยียบ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองมาที่เธอนิ่งสนิท รัศมีความดาร์กและอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "คิดจะหนีไปให้พ้นจากฉัน... งั้นเหรอ ลินิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่ทรงพลังจนทำให้ร่างบางสะท้านเฮือก คิรากรปิดประตูลงช้าๆ ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้ามาหาเธอกลางห้องทีละก้าว ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม สายตาของเขาคมปลาบกวาดมองสำรวจใบหน้าซีดเผือดและร่องรอยคราบน้ำตาบนแก้มของเธออย่างพิจารณา ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่น แต่มันช่างน่ากลัวและเต็มไปด้วยเกมอันตราย ลินินผุดลุกขึ้นถอยหลังก้นชนกับขอบโต๊ะทำงานจนไปไหนไม่ได้ มือบางสั่นเทาขณะพยายามซ่อนกระเป๋าเอกสารผลตรวจแพทย์ไว้ด้านหลัง แต่มีหรือที่สายตาคมกริบระดับคิรากรจะมองไม่เห็น "คุณ... เข้ามาในนี้ได้ยังไง คีย์!" เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามตั้งกำแพงป้องกันตัวเองอย่างสุดชีวิต แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตาม คิรากรไม่ตอบคำถาม เขาหยุดยืนประชิดตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์โชยเข้าแตะจมูก ลินินต้องแหงนหน้าขึ้นมองเขาด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่มือหนาเอื้อมออกมาช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดไล้เกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มเนียนของเธออย่างเบามือ ทว่าสัมผัสนั้นกลับทำให้เขนขาของเธอนุ่มยวบลงไปถนัดตา "โลกนี้ไม่มีที่ไหนที่ฉันหาเธอไม่เจอหรอกนะ ลินิน" คิรากรกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงกระซิบนั้นทุ้มต่ำและแหบพร่าจนชวนให้ขนลุกซู่ "และโดยเฉพาะ... สิ่งที่เธอพยายามจะซ่อนไว้จากฉันในเวลานี้ด้วย" คำพูดของเขาทำให้ลินินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปเมื่อตระหนักได้ว่า... เขารู้ความจริงทั้งหมดแล้ว! ขอบอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภูริศร์มาโดยตลอดนะครับ