ดาบพิฆาตเซียน

กลิ่นอายโลหิตคละคลุ้งจนแสบนาสิก ท้องนภาเหนือหุบเขาหมื่นพิษบัดนี้ถูกย้อมเป็นสีชาดด้วยม่านพลังอันบิดเบี้ยว หลี่มู่เหยียนยืนหยัดอยู่บนยอดผาชัน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ยามนี้เปรอะเปื้อนด้วยรอยเลือดและเศษเสี้ยวอัสนีบาต ร่างของเทพกระบี่ไร้ลักษณ์แผ่รังสีความเย็นยะเยือกที่แม้แต่สายลมยังต้องหลีกทาง นัยน์ตาคู่นั้นทอดมองไปยังเบื้องล่างด้วยความว่างเปล่าล้ำลึก ทว่าภายในอกกลับไหววูบด้วยคลื่นอารมณ์ที่แม้แต่วิถีกระบี่ไร้ใจก็ไม่อาจกดให้สงบลงได้ "เจ้ายังดื้อรั้นที่จะปกป้องซากเดนแห่งสำนักเซียนเช่นนั้นหรือ... ศิษย์รัก" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังก้องมาจากความมืดมิด จ้าวซีหรานก้าวออกมาจากม่านหมอกมาร ประมุขพรรคมารผู้มีใบหน้าหล่อเหลาแต่ไร้ซึ่งความปรานี รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังกุมไข่มุกโลหิตที่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับหมื่น ความกดดันระดับขอบเขตราชันย์มารแผ่ขยายกดทับจนแผ่นดินใต้เท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม หลี่มู่เหยียนไม่เอ่ยคำใด กระบี่บินในมือสั่นระริก ปราณกระบี่สีครามเข้มพวยพุ่งเสียดแทงเมฆหมอก ดุจดั่งความแค้นและพันธะสัญญาที่ไม่เคยจางหาย เขาจำต้องเผชิญหน้ากับศิษย์ผู้ทรยศที่ครั้งหนึ่งเขาเคยรักและเอ็นดูดั่งบุตรในไส้ เยี่ยเฟิง... ผู้ที่บัดนี้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ และกำลังไขว่คว้าหาพลังที่จะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ในขณะเดียวกัน ลึกลงไปในเขตอาคมโบราณเบื้องหลังม่านน้ำตกโลหิต เยี่ยเฟิงคุกเข่าลงท่ามกลางเปลวเพลิงสีดำสนิท เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ร่างกายของเขากำลังถูกแผดเผาด้วยพลังอันมหาศาลจาก "กระบี่ผ่าสวรรค์" อาวุธระดับตำนานที่ถูกผนึกมานับหมื่นปี ความเจ็บปวดแสนสาหัสราวกับกระดูกทุกท่อนกำลังถูกบดขยี้ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยความทะเยอทะยานที่ไม่มีวันดับมอด *“ข้าไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นหมากในกระดานของใคร... หากสวรรค์ไม่เมตตา ข้าก็จะใช้กระบี่เล่มนี้แหละผ่ามันออกเป็นเสี่ยงๆ!”* เสียงคำรามก้องในหัวใจของเยี่ยเฟิงสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ออร่าสีดำทมิฬระเบิดออกราวกับภูเขาไฟระเบิด แรงกดดันระดับมหาศาลทำให้กระบี่ผ่าสวรรค์ที่ปักอยู่เบื้องหน้าเริ่มสั่นสะเทือน อักขระโบราณนับพันบนตัวดาบส่องแสงสว่างวาบเจิดจ้ากลบรัศมีของดวงอาทิตย์จนหมดสิ้น เบื้องบนยอดผา หลี่มู่เหยียนสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัวนี้ สีหน้าของเทพกระบี่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที พลังปราณที่เยี่ยเฟิงกำลังปลุกเร้าหาใช่พลังของมนุษย์ปุถุชน แต่มันคือพลังที่สามารถสั่นคลอนรากฐานของสามภพ "เจ้าเด็กโง่... เจ้าไม่รู้เลยว่ากำลังแลกเปลี่ยนวิญญาณของตนเองกับอะไร" หลี่มู่เหยียนพึมพำกับตนเอง น้ำเสียงเจือความระทมทุกข์ที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา ฉับพลัน! พื้นดินเบื้องล่างระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของเยี่ยเฟิงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาดุจมังกรทะยานฟ้า ในมือของเขากำกระบี่ผ่าสวรรค์ไว้แน่น รัศมีดาบยาวสามร้อย丈แผ่พุ่งจนมิติรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นรอยแยกสีดำสนิท ดวงตาของเยี่ยเฟิงเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ รอยยิ้มเย้ยหยันฟ้าดินปรากฏบนใบหน้าที่อาบไล้ด้วยหยาดเหงื่อและคราบเลือด "อาจารย์... ท่านสอนข้าว่าวิถีกระบี่คือการตัดขาดจากกิเลส..." เยี่ยเฟิงเอ่ยขึ้น เสียงของเขาก้องกังวานเสียadแทงประสาทหู ทรงพลังจนยอดเขาโดยรอบสั่นสะเทือน "แต่วันนี้ ศิษย์ผู้นี้จะสอนท่านเองว่า... กระบี่ที่แท้จริง คือกระบี่ที่สามารถเหยียบย่ำแม้กระทั่งกฏเกณฑ์ของสวรรค์!" สิ้นเสียงคำราม เยี่ยเฟิงตวัดดาบลงมาเพียงครั้งเดียว คลื่นกระบี่สีทมิฬผสมผสานกับอัสนีบาตโลหิตพุ่งเข้าใส่หลี่มู่เหยียนด้วยความเร็วเหนือแสง แรงปะทะมหาศาลแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางทางให้กลายเป็นจุลในชั่วพริบตา หลี่มู่เหยียนนิ่งงั้นไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าพลังในมือของศิษย์ทรยศผู้นี้ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังหวาดหวั่น ทว่า ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง รอยยิ้มจางๆ และแววตาอาลัยอาวรณ์กลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเทพกระบี่ไร้ลักษณ์เป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ประจำกาย... และก่อนที่คลื่นดาบพิฆาตเซียนจะมาถึงตัว เงาร่างปริศนาสายหนึ่งก็พุ่งวาบตัดผ่านความมืดมิดเข้ามาขวางกั้นระหว่างคนทั้งสอง พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ทำให้หัวใจของหลี่มู่เหยียนหยุดเต้นไปชั่วขณะ... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับปลายปากกาของ หลิวเยี่ยนซี ในบทนี้นะคะ พบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!