ปากร้ายเกินบรรยาย

เสียงชัตเตอร์จากสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงไม่ได้ดังขึ้นด้วยความบังเอิญ แต่มันคือจังหวะที่คำนวณมาแล้วอย่างดิบดี—เฉียบคม ไร้เสียงแฟลช และแม่นยำราaufนักล่าที่ซุ่มมองเหยื่อในพงหญ้า นิชาเก็บรอยยิ้มพึงพอใจไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ปลายนิ้วเรียวรีบปัดหน้าจอเพื่อตรวจสอบไฟล์ภาพถ่ายหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของรณกรอย่างรวดเร็ว ข้อมูลแปลนโครงสร้างตึกระฟ้าโปรเจกต์ 'Aether Tower' ที่ทางสำนักงานสถาปัตยกรรมระดับประเทศพยายามปิดเป็นความลับสุดยอด บัดนี้มานอนสงบนิ่งอยู่ในอัลบั้มลับของเธอเป็นที่เรียบร้อย ทว่า ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสถาปัตยกรรมระดับสูง กลับไม่ได้เงียบอย่างที่เธอคิด "คิดว่ามุมกล้องสามสิบองศานั่น จะพรางสายตาผมได้จริงๆ หรือครับ... คุณนักข่าว" เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้นจากความมืดบริเวณมุมเสาด้านใน นิชาสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบตกลงไปถึงตาตุ่ม เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับก้าวออกมาจากเงาสลัว รณกรยืนกอดอก สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องมองตรงมายังเธอโดยไม่กระพริบ รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนบรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ชายหนุ่มที่เธอพยายามหลบหน้ามาตลอดสามปีเต็ม... บัดนี้ยืนขวางทางออกเดียวของห้องไว้หมดสิ้น นิชารีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เรียกสติและความหน้าด้านระดับมืออาชีพกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษกลับไปให้คนตัวสูงทันที "บังเอิญจังเลยนะคะ... เอ๊ย บังเอิญจังเลยนะครับ คุณรณกร" นิชาเกือบหลุดปากคำลงท้ายตามความคุ้นชิน แต่ไหวพริบดึงกลับมาได้ทันท่วงทีเมื่อเห็นมุมปากของสถาปนิกหนุ่มกระตุกยิ้มเยาะ "บังเอิญเหรอครับ?" รณกรทวนคำ น้ำเสียงเหยียดหยามชัดเจน เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ย่างก้าวช้าทว่าหนักแน่นราวกับเสือชีตาห์กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "บังเอิญเข้ามาในตึกที่มีระบบรักษาความปลอดภัยระดับห้าดาว บังเอิญเดินขึ้นมาถึงชั้นยี่สิบห้าโดยไม่มีคีย์การ์ด และบังเอิญ... ยกมือถือขึ้นมาถ่ายแปลนงานออกแบบที่ผมใช้เวลาทำมาหกเดือนเต็มพอดี อย่างนั้นสินะครับ" "ก็... โลกมันกลมดีนี่คะ... เอ๊ย ครับ!" นิชาเริ่มรวนเล็กน้อยเมื่อถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัว ร่างบางถอยหลังกู๊ดๆ จนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางโมเดลสถาปัตยกรรมราคาแพง "อีกอย่าง ฉัน... ผมแค่มารายงานข่าวตามหน้าที่ ประชาชนเขามีสิทธิ์รู้เรื่องการก่อสร้างที่อาจกระทบต่อสิ่งแวดล้อมนะ!" "หน้าที่?" รณกรหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยปะทะจมูกจนนิชาต้องกลั้นหายใจ รณกรโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "หน้าที่ของคุณคือการขโมยทรัพย์สินทางปัญญา แล้วเอาไปป่าวประกาศเรียกยอดไลก์ต่ำๆ สินะครับ นิชา" การที่เขาเรียกชื่อเธอเต็มๆ คำ โดยไม่ใส่คำสุภาพใดๆ ต่อท้าย ยิ่งตอกย้ำความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความนิ่งขรึมของสถาปนิกหนุ่ม นิชาเม้มปากแน่น ความกลัวเมื่อครู่มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความพยศและทิฐิที่ถูกจี้จุด "ปากจัดไม่เปลี่ยนเลยนะคุณรณกร!" นิชาเผลอหลุดเสียงแข็งใส่ "ถ้างานของคุณมันโปร่งใส บริสุทธิ์ใจจริงๆ ทำไมต้องกลัวคนอื่นถ่ายรูปไปตรวจสอบด้วยล่ะ หรือว่ากลัวความจริงที่ว่าแบบแปลนของคุณมันมีจุดรั่วไหลที่อาจฆ่าคนได้ทั้งตึกกันแน่!" สิ้นคำพูดนั้น แววตาของรณกรก็ไหววูบไปชั่วขณะ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงและลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน มือหนาเอื้อมพรวดเดียวไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล จนนิชาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ "คุณไม่รู้อะไรเลย... อย่ามาทำเป็นอวดฉลาดในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้!" รณกรเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาวบหนึ่งด้วยความอัดอั้น "รู้ไหมว่าการที่คุณเอารูปพวกนี้ออกไปแพร่งพราย มันจะทำให้โปรเจกต์ที่ผมทุ่มเททั้งชีวิตพังพินาศแค่ไหน!" "ปล่อยฉันนะ! ไอ้มือสังหารสถาปัตยกรรม!" นิชาบิดข้อมือหนีสุดแรงเกิด พยายามใช้มืออีกข้างทุบไหล่กว้างของเขา "ปล่อยบอกว่าให้ปล่อยไง! เจ็บนะเว้ย!" เพราะความดื้อรั้นและแรงเหวี่ยงที่ไม่ยอมคน ทำให้นิชาก้าวถอยหลังสะดุดเข้ากับขอบพรมหนาโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างเพรียวบางเสียหลักหงายหลังลงไปทันที แต่แทนที่รณกรจะปล่อยให้เธอล้มลงไปกระแทกพื้น มือแกร่งข้างที่จับข้อมืออยู่กลับกระชากเธอกลับเข้าหาตัวอย่างแรงตามสัญชาตญาณ พรึบ! ร่างทั้งร่างของนิชาพุ่งเข้าปะทะกับแผ่นอกกว้างของรณกรอย่างจัง แรงกระแทกทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง รณกรใช้แขนอีกข้างโอบเอวบางของเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้ล้มลงไป ขณะที่นิชาต้องใช้สองมือยันแผงอกเขาไว้เพื่อรักษาระยะห่าง วินาทีนั้น... ห้องทำงานกว้างขวางกลับเงียบสงบลงราวกับโลกหยุดหมุน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองคนใกล้กันมาก จนนิชารับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่าวกระทบแก้มเนียน ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาสีดำสนิทที่กำลังฉายแววซับซ้อน ทั้งดุร้าย หงุดหงิด โกรธขึง... และซ่อนความห่วงใยที่แปลกประหลาดเอาไว้ลึกจนน่ากลัว รณกรก้มมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขน ปลายนิ้วที่ยังคงกุมข้อมือเล็กของเธออยู่เผลอบีบกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกคุ้นเคยจากอดีตเมื่อสามปีก่อนตีรวนขึ้นมาในอก ปลุกเร้าความเจ็บปวดและความหวงแหนที่เขาพยายามกดทับมันไว้ภายใต้กำแพงความเย็นชามาตลอด "ปากเก่งนักนะ..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาชิดริมหูกv ของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ตรงซอกคอขาวจนนิชารู้สึกวูบวาบแปลกๆ "ทีเวลาเจ็บตัว... ทำไมไม่เห็นเก่งเหมือนตอนปากดีใส่ผมบ้างล่ะครับ" "ปล่อยนะ..." นิชาพยายามรวบรวมสติ แม้หัวใจจะเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดปกติจนน่ารำคาญ "คุณมัน... ปราศจากความเป็นสุภาพบุรุษสิ้นดี ปากร้ายยิ่งกว่าปีศาจ!" รณกรไม่โต้ตอบ เขาเพียงแต่มองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "ถ้าผมเป็นปีศาจ... คุณก็คงเป็นเหยื่อที่ซุ่มซ่ามที่สุดที่ผมเคยเจอมาในชีวิต" นิชาเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบให้สมกับความแค้นเคือง แต่ทว่า... เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับเสียงทุ้มของเลขาหนุ่มที่ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึก "คุณรณกรครับ! ท่านประธานบริษัทกับทางตำรวจกองปราบมาถึงแล้วครับ แจ้งว่ามีคนแอบถ่ายข้อมูลลับ... เอ๊ะ ขออนุญาตเปิดประตูเข้ามานะครับ!" เพล้ง! ความตกใจทำให้นิชาเบิกตากว้าง สติที่กระจัดกระจายกลับเข้าร่างในเสี้ยววินาที หากตำรวจเข้ามาเจอเธอยืนกอดกับรณกรพร้อมภาพถ่ายความลับในมือถือ ชีวิตการเป็นนักข่าวของเธอคงดับวูบไม่เป็นท่าแน่! รณกรเองก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ปฏิกิริยาของเขาเร็วกว่าความคิด มือแกร่งกระชากข้อมือของนิชาให้พุ่งตามเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวด้านในที่เชื่อมต่อกับห้องพักผ่อน ก่อนที่เขาจะปิดประตูและกดล็อกกลอนอย่างรวดเร็วก่อนที่เลขาจะเปิดประตูเข้ามาถึงตัวห้องทำงานหลัก! ภายในห้องพักผ่อนที่มืดสนิทและคับแคบ รณกรดันร่างของนิชาชิดติดกับผนังห้องโดยมีร่างสูงใหญ่ของเขายืนบังมิดชิดเพื่อไม่ให้ใครมองเห็นผ่านกระจกฝ้า มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปากสั่นเทาของเธอไว้ไม่ให้เล็ดลอดเสียงใดๆ ออกไป ส่วนใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอเธอจนขนลุกซู่ "ถ้าไม่อยากติดคุกข้อหาจารกรรมข้อมูล... ก็หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ ซะครับ" เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมฝีปากที่ถูกฝ่ามือเขาปิดไว้ นิชาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวตำรวจด้านนอก... แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขา และกลิ่นกายเฉพาะตัวที่กำลังโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง จนเธอแทบละลายหายไปกับอ้อมกอดบังคับนั้น และในจังหวะที่เธอกำลังจะพยายามแกะมือเขาออก รณกรก็ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิดเดียว พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เธอนิ่งงันไปสนิท "ส่วนเรื่องรูปในมือถือของคุณ... เดี๋ยวเราค่อยเคลียร์กันยาวๆ หลังพวกเขากลับไป... หึ" [ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของจอมยุทธ์เสื้อแพรด้วยนะครับ]