แบบร่างที่ไม่คาดฝัน

แก้วคริสตัลเจียระไนทรงสูงในมือของรณกรสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะชีพจรที่เต้นเร้ำในอก สถาปนิกหนุ่มมือรางวัลระดับประเทศกวาดสายตาคมกริบประเมินมูลค่ามหาศาลของห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอล룸ภายในโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวแห่งนี้ด้วยความเบื่อหน่าย สูทสีชาร์โคลเข้ารูปตัดเย็บอย่างไร้ที่ติขับเน้นช่วงไหล่กว้างและท่าทีเย่อหยิ่งจองหองที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา นิ้วเรียวยาวเคาะขอบแก้วเบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่หูคอยฟังเสียงเคาะค้อนประมูลงานสถาปัตยกรรมชิ้นโบแดงของโปรเจกต์มิกซ์ยูสริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเขาตั้งใจจะคว้ามาครองให้ได้ในค่ำคืนนี้ แต่วินาทีที่เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกับพิธีกรประกาศชื่อผู้ชนะการประมูลรอบคัดเลือก รณกรกลับต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่ชื่อของเขา... “และขอแสดงความยินดีกับสำนักพิมพ์ ‘สืบส่องประชา’ ที่ควấuสิทธิ์ในการครอบครองพื้นที่ส่วนจัดแสดงนิทรรศการหลักของโปรเจกต์ ‘The Heritage’ ด้วยวงเงินประมูลสูงถึงแปดหลักครับ!” รณกรแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองหาเจ้าของสำนักพิมพ์นอกสายตาที่บังอาจอาจหาญมาแย่งพื้นที่ออกแบบโครงสร้างสถาปัตยกรรมภายในที่เขาหมายปอง สำนักพิมพ์ข่าวกอสซิปและการเมืองต่ำต้อยเนี่ยนะ จะมาร่วมแจมในโปรเจกต์ระดับมาสเตอร์พีซของเขา? เป็นเรื่องตลกที่ฝันเฟื่องสิ้นดี “ยินดีด้วยนะครับ คุณสถาปนิกมือหนึ่ง หน้าชาไปเลยสท่าทางแบบนั้น” เสียงกระซิบแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความท้าทายดังขึ้นข้างกาย รณกรหันขวับไปมองทันที ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างเพรียวระหงในชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตยาวลากพื้น ดีไซน์เรียบหรูแต่แฝงความเปรี้ยวเฉี่ยวด้วยรอยผ่าสูงเผยเรียวขาขาวเนียน ผู้หญิงคนนี้ยืนจิบแชมเปญด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ ปากอิ่มระเรื้อประดับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ทำเอาต่อมความอดทนของเขาแทบระเบิด “ถ้าคุณคิดว่าการเข้ามาป้วนเปี้ยนในโปรเจกต์สถาปัตยกรรมระดับชาติด้วยเงินกองโตจะทำให้คุณดูฉลาดขึ้นล่ะก็... คุณคิดผิดถนัดครับคุณนักข่าว” รณกรกดเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ นิชาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่เกรงกลัว เธอวางแก้วแชมเปญลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านมาพอดี ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ของสถาปนิกหนุ่มจนระยะห่างแทบไม่เหลือ ร่างเล็กกว่าแต่จิตใจแข็งแกร่งราวดั่งหินผาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้ชายคนนี้หล่อเหลาจนน่าโมโห ใบหน้าคมคายราวกับงานประติมากรรมชั้นเลิศ จมูกโด่งเป็นสันคม และริมฝีปากหยักลึกที่มักจะพ่นคำพูดกวนประสาทใส่คนอื่นเสมอ “หน้าชาเหรอคะ? เปล่าเลยค่ะ ฉันแค่กำลังคิดว่า... สถาปนิกมือหนึ่งที่ใครๆ ก็ยกย่องคนนี้ จะมีปัญญาออกแบบงานให้เข้ากับคอนเซปต์ ‘ความจริงที่ถูกซ่อนไว้’ ของสำนักพิมพ์เราได้หรือเปล่า หรือเก่งแต่สร้างตึกสวยๆ กลวงๆ ไร้จิตวิญญาณไปวันๆ” นิชาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำ รณกรขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ผู้หญิงคนนี้... นิชา นักข่าวสายสืบสวนตัวแสบที่เคยเขียนบทความขุดคุ้ยโปรเจกต์เก่าของเขาจนเกือบพังไม่เป็นท่าเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้เธอยังกล้าตามมาจิกกัดเขาถึงในงานประมูลธุรกิจส่วนตัวอีก หน้าตาเฉี่ยวๆ กับฝีปากกล้าๆ แบบนี้ ช่างน่ารำคาญเสียจนเขาอยากจะจับเธอมาดัดนิสัยให้เข็ดหลาบนัก “ปากเก่งเสียจริงนะครับ ระวังตัวไว้เถอะครับ โปรเจกต์นี้ผมเป็นหัวหน้าทีมออกแบบ ถ้าไม่มีลายเซ็นอนุมัติแบบจากผม ต่อให้คุณเอาเงินมาฟาดหัวกรรมการสักกี่ร้อยล้าน คุณก็เป็นได้แค่คนยืนมองตึกสร้างโดยไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาข้างใน” รณกรโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปกระซิบชิดริมหูของเธอ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าจางๆ เจือความเย้ายวนลอยเข้าแตะจมูกจนเขาสะดุดลมหายใจไปชั่วขณะ แต่ก็รีบดึงสติกลับมาแล้วถอยห่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย นิชาไม่สะทกสะท้าน เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีเข้มฉายแววท้าทายไม่แพ้กัน “งั้นเราก็มาดูกันค่ะคุณรณกร ว่าระหว่าง ‘ลายเซ็นอันทรงคุณค่า’ ของคุณ กับ ‘ความลับเน่าๆ’ ในอดีตของบริษัทคุณ อะไรมันจะพังก่อนกัน” บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประตูปะทะกันดังเปรี้ยง เคมีที่เต็มไปด้วยความคุุกรุ่นและแรงดึงดูดประหลาดแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งคู่ รณกรจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ไม่หยุดนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความโกรธเกรี้ยวและความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่วิ่งพล่านอยู่ในอก เขาเกลียดผู้หญิงอวดดี แต่ไม่รู้ทำไม... ยิ่งเธอดื้อรั้นใส่ เขากลับยิ่งอยากจะสยบความพยศนั้นด้วยวิธีรุนแรงสักครั้ง ในจังหวะที่รณกรกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยประโยคที่แสบสันยิ่งกว่า เสียงประกาศจากไมโครโฟนกลางงานก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ “และในค่ำคืนนี้ เราได้รับเกียรติอย่างยิ่งจากประธานกรรมการบริหารคนใหม่ ประจำกลุ่มบริษัทในเครือ ‘ทรัพย์วรากุล’ ที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศ... ขอเสียงปรบมือต้อนรับ คุณธน ภาณุ.รังสรรค์ ครับ!” เสียงปรบมือกึกก้องดังขึ้นกลบเสียงรอบข้าง นิชาชะงักและเบือนสายตาออกจากใบหน้าคมคายของสถาปนิกหนุ่มเพื่อมองไปยังบันไดวนเบื้องบน ขณะที่รณกรเองก็ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ งานนี้ตระกูลใหญ่ระดับนั้นไม่เคยส่งทายาทมาร่วมงานประมูลเล็กๆ แบบนี้มาก่อน ทว่า... เมื่อร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวพ้นแสงไฟสปอตไลท์ลงมาจากบันได ใบหน้าที่ปรากฏแก่สายตาทุกคนในห้องจัดเลี้ยง ทำให้นิชาถึงกับหน้าถอดสี ส่วนรณกรก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ผู้ชายที่กวาดสายตานิ่งสนิทมองตรงมายังพวกเขาทั้งคู่ คือคนที่นิชาไม่มีวันลืม... และเป็นคนเดียวกับที่รณกรพยายามหลบหน้ามาตลอดสามปีเต็ม! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของจอมยุทธ์เสื้อแพรด้วยนะครับ