นักข่าวสาวไม่ยอมคน

เสียงปิดประตูห้องทำงานไม้สักทองดังขึ้นพร้อมกับกลอนประตูลั่นคลิก เป็นสัญญาณเตือนภัยระยะประชิดที่รณกรจงใจสร้างขึ้น เพื่อปิดกั้นโลกภายนอกและกักขังความวุ่นวายทั้งหมดให้อยู่แค่เพียงเขากับผู้หญิงตรงหน้า บรรยากาศในห้องสถาปนิกหนุ่มมือรางวัลเวลานี้ไม่ได้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของงานออกแบบร่วมสมัยเหมือนเช่นเคย หากแต่คุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าคมคายของสถาปนิกหนุ่มดูดุดันและเย้ายวนในคราวเดียวกัน ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่ยังคงยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทีสบายๆ และรอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายจงใจส่งมาให้ ยิ่งทำให้เส้นเลือดที่ขมับของรณกรเต้นตุบ "ไหนล่ะครับ... เรื่องรูปในมือถือที่คุณกว่าเอาไว้เมื่อครู่ เชิญเคลียร์มาให้ผมฟังทีซิว่า นักข่าวสายสืบสวนผู้เก่งกาจถึงขั้นบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของผมแบบนี้ มีวัตถุประสงค์ต่ำช้าอะไรแอบแฝงอีก" รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ ร่างสูงในชุดสูทเข้ารูปก้าวเข้าไปประชิดทีละก้าวอย่างกดดัน ความสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรของเขาทำให้ห้องทำงานดูกว้างแคบลงถนัดตา ราวกับผู้ชายคนนี้กำลังสร้างกรงล้อมรอบตัวเธอไว้กลายๆ แต่นิชากลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหลังหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่อรัศมีคุกคามของสถาปนิกหนุ่มชื่อดังแม้แต่น้อย ปากบางเฉียบคลี่ยิ้มเยาะบางเบา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของตัวเองขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยความรวดเร็ว "ต่ำช้าเหรอคะคุณรณกร? แหม... ใช้คำรุนแรงจังนะคะ ฉันแค่เข้ามาทำหน้าที่ของสื่อมวลชนที่กำลังตามสืบ 'โปรเจกต์ลับ' ที่คุณพยายามซุกซ่อนไว้ใต้พรมต่างหากล่ะ" นิชาลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ก่อนจะยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือเข้าประชิดใบหน้าคมคายของอีกฝ่าย จนรณกรต้องเอนศีรษะหนีเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่ภาพลับหรือภาพแบล็กเมล์อย่างที่เขาคาดคิด แต่เป็นภาพแบบแปลนโครงสร้างอาคารชุดโครงการใหม่ล่าสุด ซึ่งมีลายเซ็นกำกับมุมขวาชัดเจนว่าเป็นฝีมือของ 'รณกร' แต่ทว่า... มันคือแบบแปลนที่ถูกสั่งให้รื้อถอนและระงับการก่อสร้างไปเมื่อสามเดือนก่อนด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัยของโครงสร้างดินริมแม่น้ำ รณกรชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันทีที่เห็นภาพนั้น สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นตามแรงขบกรามแน่น ความมั่นใจและท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความตกตะลึงที่ฉายชัดผ่านแววตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยได้อย่างรวดเร็ว "คุณได้ภาพนี้มาจากไหน..." เสียงทุ้มรอดไรฟันออกมาเบาหวิว แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นและเย็นเยียบจนน่าขนลุก "โลกนี้ไม่มีความลับหรอกค่ะคุณสถาปนิกคนดัง" นิชาหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่สวยประกายแววเจ้าเล่ห์อย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "ภาพแบบแปลนนี้ถูกส่งมาจากแหล่งข่าววงใน... ซึ่งระบุว่าโครงสร้างฐานรากของตึกนี้มีปัญหาตั้งแต่ยังไม่เริ่มตอกเสาเข็มด้วยซ้ำ แต่ทางบริษัทของคุณกลับเลือกที่จะ 'ปิดข่าว' แล้วเดินหน้าก่อสร้างต่อเพื่อแลกกับผลกำไรมหาศาล คุณกล้าปฏิเสธไหมล่ะคะว่านี่ไม่ใช่ความจริง" รณกรนิ่งเงียบไปอึดใจใหญ่ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เขายกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกวาดมองใบหน้าของนักข่าวสาวตรงหน้าอย่างพิจารณาถี่ถ้วนอีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีดีแค่ปากเก่งและฝีปากคมกริบอย่างที่เขาเคยปรามาสไว้ในใจ แต่หล่อนมีข้อมูลวงในที่แม้แต่คณะกรรมการบริหารของบริษัทเองก็ยังพยายามปกปิด "คุณคิดว่าเอาหลักแค่นี้มาเล่นงานผมได้งั้นเหรอ?" รณกรแค่นAยิ้มหยัน พยายามดึงความเยือกเย็นของตัวเองกลับคืนมา ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้งจนแผ่นหลังบางเกือบชิดติดกับขอบโต๊ะทำงาน "ข่าวโคมลอยที่หาแหล่งที่มาไม่ได้แบบนี้ สั่งฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทไม่กี่นาทีก็ชนะแล้ว คุณคิดตื้นเกินไปหรือเปล่าแม่นักข่าวสาว" นิชาไม่ถอยหนี แถมยังเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ปกเสื้อสูทของเขาเบาๆ อย่างหยอกเย้า ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามเนื้อผ้าเนื้อดีอย่างไม่เกรงกลัวสายตาที่กำลังลุกเป็นไฟของคนตรงหน้า "มั่นใจจังนะคะ..." นิชากระซิบเสียงแผ่วข้างใบหูของเขา ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอแกร่งจนรณกรต้องเกร็งกล้ามเนื้อสันหลังโดยอัตโนมัติ "ถ้าหลักฐานในมือถือเครื่องนี้มันปลอม แล้วทำไมคุณถึงต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นล่ะคะคุณกร... มือของคุณ... เริ่มชื้นเหงื่อแล้วนะรู้ตัวไหม" รณกรก้มมองมือตัวเองที่เผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เขากัดกรามกรอดด้วยความเจ็บใจที่ถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา ผู้หญิงคนนี้อันตราย... อันตรายต่อหัวใจและความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดหลายเดือน และที่สำคัญที่สุด หล่อนกำลังทำให้หัวใจที่สงบนิ่งของเขาเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดเพียงไม่กี่เซนติเมตรนี้ "คุณต้องการอะไรกันแน่..." รณกรเอ่ยเสียงพร่า ความแข็งกร้าวเมื่อครู่ละลายหายไปเกือบหมด เหลือเพียงความสับสนระคนยอมจำนนต่อสถานการณ์ นิชายิ้มกริ่ม ดวงตาคู่คมฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด หล่อนกำลังจะอ้าปากเอ่ยข้อเสนอสำคัญที่เตรียมมาเพื่อแลกกับการไม่เผยแพร่ข่าวฉาวนี้ออกสู่สาธารณะ ทว่า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอให้อนุญาต ร่างของเลขาหนุ่มหน้าตาตื่นวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้อง พร้อมกับเอ่ยละล่ำละลักด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "คุณกรครับ! แย่แล้วครับ! ตอนนี้ท่านประธานใหญ่กำลังเดินตรงมาที่ห้องทำงานของคุณ พร้อมกับนักข่าวจากสำนักพิมพ์ใหญ่... พวกเขาบอกว่าได้กลิ่นข่าวฉาวเรื่องโครงสร้างตึกกำลังจะถูกตีพิมพ์พรุ่งนี้เช้าครับ!" รณกรเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หันขวับกลับไปมองหน้านิชาที่ตอนนี้รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่ได้แปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงพรึงเพริดไม่แพ้กัน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของจอมยุทธ์เสื้อแพรด้วยนะครับ