คำเตือนจากคนตาย

“อีตาบ้า! ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไงเล่า!” เสียงแหลมปรี๊ดของฟ้าใสดังลั่นห้องทำงานสัปเหร่อที่เต็มไปด้วยกลิ่นธูปจางๆ กับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ เธอดีดตัวขึ้นจากโซฟาหนังเก่าๆ ราวกับติดสปริง เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้าสวยที่ตอนนี้ซีดเผือดเหมือนกระดาษ มือไม้สั่นเทาจนเกือบทำโทรศัพท์เครื่องหรูร่วงพื้น ตะวันที่นั่งไขว่ห้างอ่านบันทึกการทำศพอยู่ข้างๆ เลิกคิ้วมองอย่างไม่ยี่หระ เขาไม่ได้เงยหน้าจากกระดาษในมือด้วยซ้ำ แต่กลับแสยะยิ้มที่ดูน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก “ฝันเห็นผีคุณนายทองอีกล่ะสิ? เมื่อกี้ละเมอชื่อเขาซะดังลั่นเชียว ‘อย่าเอาสร้อยไป... อย่าเอาไป’ อะไรของเธอเนี่ยฟ้าใส ละครหลังข่าวเยอะไปรึเปล่า?” “มันไม่ใช่ละคร! มันคือความจริง! เขามา... มากระซิบข้างหูฉัน! เย็นเยียบไปถึงกระดูกเลยนะ!” ฟ้าใสขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังชิดผนัง ดวงตากลมโตสั่นระริกเหมือนลูกกวางหลงฝูง “เหรอ? แล้วในฝันคุณนายเขาว่าไงต่อ? บ่นเรื่องที่ดินที่ไม่ยอมโอน หรือบ่นเรื่องที่เธอไปไลฟ์สดขัดจังหวะการพักผ่อนของเขาในป่าช้าเมื่อวาน?” ตะวันวางสมุดลง แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาใกล้เธอช้าๆ จนฟ้าใสต้องกั้นหายใจ “เขา... เขาบอกว่า ‘ระวังตัวไว้’ แค่นั้น... แล้วเขาก็หายไปพร้อมกับกลิ่นดอกราตรีแรงมาก ตะวัน! ฉันว่าเราซวยแล้วล่ะ ฉันว่าฉันโดนของ!” “โดนของหรือโดนของรักของหวงกันแน่?” ตะวันก้มหน้าลงมาจนจมูกเกือบชนกัน เขาจงใจแกล้งกดดันด้วยสายตาคมกริบที่ดูเจ้าเล่ห์ “เมื่อกี้ตอนเธอหลับ ฉันเห็นสร้อยคอทองคำเส้นเล็กๆ ห้อยอยู่ที่คอเธอ... สร้อยเส้นนั้นน่ะ มันไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรกใช่ไหม?” ฟ้าใสหน้าถอดสีทันที เธอรีบยกมือขึ้นกุมลำคอตัวเอง สัมผัสถึงความเย็นเยียบของโลหะที่เธอไม่เคยมีมาก่อน สร้อยเส้นนั้น... มันมาอยู่ที่คอเธอได้อย่างไร? “ฉัน... ฉันไม่รู้ ฉันไม่ได้ใส่มา! ตะวัน ช่วยด้วย! เอาออกไปให้ที!” เธอเริ่มน้ำตาคลอเบ้า ความเก่งกาจในฐานะอินฟลูฯ สายมูที่เคยโม้ไว้ว่าไม่กลัวผีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเด็กสาวที่ต้องการที่พึ่งพิง ตะวันถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหนายื่นออกมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ สัมผัสจากเขามันอบอุ่นและมั่นคงจนฟ้าใสชะงัก เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้า ความโกรธเคืองที่เขาชอบกวนประสาทหายไปไหนไม่รู้ แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่เต้นตุบๆ อยู่ในอก “หลับตาซะ... แล้วนิ่งๆ ถ้าเธอขยับแม้แต่นิดเดียว สร้อยเส้นนี้อาจจะรัดคอเธอจนขาดใจตายจริงๆ ก็ได้นะ แม่คนขวัญอ่อน” “ปากเสีย! ใครขวัญอ่อนกันยะ!” แม้จะปากเก่ง แต่ฟ้าใสก็ยอมหลับตาลงแน่น มือของตะวันเลื่อนขึ้นมาที่ลำคอของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วของเขาลากผ่านผิวหนังทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะความกลัวผี แต่มันคือความรู้สึกวูบวาบที่ยากจะอธิบาย ในขณะที่ตะวันกำลังพึมพำคาถาอาคมบทแปลกๆ เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังมาจากมุมมืดของห้องก็ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก มันเป็นเสียงของผู้หญิงแก่ที่ฟังดูแหบแห้งและเต็มไปด้วยความแค้น *‘สร้อยเส้นนั้น... เป็นของข้า... ใครที่แตะต้อง... ต้องชดใช้ด้วยชีวิต...’* “ตะวัน... นายได้ยินไหม?” ฟ้าใสลืมตาโพลง มองไปรอบห้องที่ตอนนี้ดูมืดสลัวผิดปกติ ทั้งที่ไฟในห้องยังเปิดอยู่สว่างโร่ ตะวันไม่ได้ตอบ แต่สายตาของเขาเปลี่ยนไป เขารีบดึงตัวฟ้าใสเข้ามาหลบหลังร่างสูงของเขา มืออีกข้างคว้ามีดอาคมที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาไว้ในมือแน่น “ฉันเห็นแล้ว... ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่ถูกตาม ตอนนี้มันตามมาถึงนี่แล้ว” ตะวันพูดเสียงต่ำพลางเหลือบมองไปที่ประตูไม้เก่าๆ ที่กำลังสั่นสะเทือนเบาๆ เหมือนมีคนพยายามจะพังเข้ามาจากข้างนอก ฟ้าใสใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอคว้าแขนเสื้อของตะวันไว้แน่นจนแทบจะขาด “นั่นใคร! ใครอยู่ข้างนอก!” ยังไม่ทันที่ตะวันจะตอบ ประตูห้องก็เปิดผางออกพร้อมกับลมกรรโชกแรงที่พัดพาเอากลิ่นดอกราตรีเหม็นเน่าเข้ามาอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าประตูไม่ใช่ผีคุณนายทองอย่างที่คิด มันคือร่างของชายชุดดำที่สวมหมวกปีกกว้าง ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดบังด้วยหน้ากากกระดาษยันต์สีแดงสด ในมือของเขามีกล่องไม้เก่าๆ ที่มีหยดเลือดสดๆ ไหลซึมออกมาไม่หยุด “คุณนายทองไม่ได้มาเพื่อฆ่าเธอหรอกนะแม่สาวน้อย...” เสียงแหบพร่าดังออกมาจากใต้หน้ากากนั่น “แต่เขามาเพื่อ ‘ทวงคืน’ ร่างที่เป็นของเขา... และร่างนั้น... ก็คือร่างที่เธอกำลังสิงสู่อยู่ยังไงล่ะ” ตะวันกระชากตัวฟ้าใสออกห่างจากประตูทันที ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธ “หุบปากซะ! แกเป็นใครถึงได้บังอาจมาทำพิธีปลุกผีในเขตของฉัน!” ชายชุดดำหัวเราะร่วน ก่อนจะโยนสร้อยคอเส้นหนึ่งลงบนพื้น มันคือสร้อยเส้นเดียวกับที่อยู่บนคอของฟ้าใส! สร้อยสองเส้น... แล้วสร้อยที่คอเธอตอนนี้คืออะไร? ฟ้าใสยกมือขึ้นแตะคออีกครั้ง สิ่งที่เธอสัมผัสไม่ได้เป็นโลหะอีกต่อไป แต่มันเริ่มขยายตัวและรัดแน่นขึ้นจนเธอหายใจไม่ออก ขอบพระคุณคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาหลอนและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ