ปาร์ตี้วันเกิดคณะ

ซองกระดาษสีครีมเรียบสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องสมุดคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เมื่อช่วงบ่าย กลับมานอนแอ้งแม้งอยู่เบาะหลังรถกระบะแต่งซิ่งของเฮียรหัสคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในสภาพที่ถูกแกะผนึกออกอย่างไร้ความปรานี ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจปนหวาดระแวง เมื่อก้มมองกระดาษแผ่นบางในมือเฮีย กรณ์ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกเป็นปมได้อยู่แล้ว สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน บรรยากาศรอบตัวผู้ชายคนนี้แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนแอร์ในรถแทบจะไร้ความหมาย "อธิบายมาสิ ว่าจดหมายจากไอ้รุ่นพี่บริหารคนนั้น มันมาโผล่อยู่ในกระเป๋าเป้ของเธอได้ยังไง ทิวา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์ กรณ์ปรายตามองหน้าเด็กดื้อที่ตอนนี้หดคอหนีแทบไม่ทัน สองมือบางรีบคว้าหมับเข้าที่มุมซองจดหมายแล้วดึงกลับมาแนบอกทันที "มันก็... เป็นจดหมายธรรมดาไหมล่ะคะเฮีย จะซีเรียสทำไมเนี่ย!" ทิวาเถียงเสียงอุบอิบ แม้ในใจจะเริ่มเต้นระรัวราวกับกลองเพล เพราะข้อความสารภาพรักกึ่งท้าทายในกระดาษแผ่นนั้นมันชวนให้ชวนขนลุกชะมัด ยิ่งเห็นสีหน้าตึงเครียดของคนพี่แล้วด้วย ยิ่งทำให้เขาอยากแกล้งกลบเกลื่อนความกลัวด้วยความปากเก่ง "หึ... ธรรมดา? มันบอกว่าจะจีบเธอให้ติดภายในเดือนนี้ แบบนี้เรียกธรรมดาตรงไหนวะ" กรณ์แค่นسหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดูลุกโชนไปด้วยไฟโทสะที่เจ้าตัวพยายามข่มเอาไว้ "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับไอ้พวกคณะนั้น หน้าตาก็เหมือนพวกเจ้าชู้ไก่แจ้ เธอตาบอดหรือไงถึงไม่เห็นว่ามันหวังอะไร" "เฮียก็... พูดเกินไปแล้วนะ! คนอื่นเขาจะจีบ มันก็เรื่องของหนูสิคะ หนูโตแล้วนะ ปีหนึ่งแล้วด้วยซ้ำ!" ทิวาเชิดหน้าขึ้นเถียงสู้ยิบตา ถึงส่วนสูงจะต่างกันลิบลับจนต้องแหงนคอมองก็เถอะ "โตแล้วแต่สมองยังเท่าเดิมสินะ ถึงไม่รู้ว่าใครหวังดีหรือหวังฟัน!" คำพูดขวานผ่าซากทำเอาทิวาอ้าปากค้าง หน้าชาหนึบขึ้นมาทันที ดวงตาคู่สวยร้อนผ่าวด้วยความโมโห ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นด้วยความโกรธ "ถ้าเฮียจะคิดกับหนูในแง่ต่ำขนาดนี้ ก็จอดรถให้หนูลงเดี๋ยวนี้เลยนะคะ! หนูไม่อยากนั่งรถคันนี้กับคนปากเสียแบบเฮียแล้ว!" รถกระบะคันโตเบรกกะทันหันจนตัวทิวาเกือบพุ่งไปโขกคอนโซลหน้ารถ กรณ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหัวเสีย มือหนาตบพวงมาลัยดังป้าบ ก่อนจะหันมามองคนข้างๆ ที่กำลังสะอื้นฮักด้วยความคับแค้นใจ ทิผลิบตากลั้นน้ำตาไม่ยอมให้มันไหลออกมาให้คนใจร้ายเห็นเด็ดขาด "เออ... ฉันมันปากเสีย แล้วเธอก็ชอบทำให้โมโหอยู่เรื่อย" กรณ์บ่นพึมพำอย่างหงุดหงิดกับตัวเอง มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะไหล่บางเพื่อปลอบประโลม แต่ทิวากลับปัดออกอย่างแรงด้วยความงอน "ไม่ต้องมาแตะเลยค่ะ!" บรรยากาศในรถกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง จนกระทั่งล้อรถเคลื่อนตัวเข้ามาจอดสนิทบริเวณลานกว้างหน้าผับกึ่งร้านอาหารชื่อดังริมมหาวิทยาลัย แสงไฟนีออนหลากสีสาดส่องระยิบระยับ เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังเล็ดลอดออกมาต้อนรับแขกเหรื่อในค่ำคืนนี้ งานเลี้ยงสังสรรค์ฉลองปิดโปรเจกต์ระหว่างคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์เริ่มต้นขึ้นแล้ว เต้ที่ยืนรออยู่หน้าร้านรีบกวักมือเรียกทันทีเมื่อเห็นเพื่อนรักก้าวลงมาจากรถกระบะ "ทางนี้เว้ยทิวา! ทางนี้!" ทิวารีบสาวเท้าเดินหนีร่างสูงของเฮียรหัสที่ก้าวตามมาติดๆ อย่างไม่ลดละ ใบหน้าหวานยังคงบึ้งตึงด้วยความเคืองเรื่องในรถ แต่พอเดินเข้ามาถึงโต๊ะยาวกลางร้านที่อัดแน่นไปด้วยรุ่นพี่รุ่นน้องจากสองคณะ ความสนใจก็ถูกดึงดูดด้วยแก้วทรงสูงและขวดเครื่องดื่มสีอำพันที่วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ "มาถึงก็ต้องจัดแก้วเปิดงานก่อนสิครับน้องปีหนึ่ง!" รุ่นพี่ปีสองคนหนึ่งส่งแก้วน้ำสีสวยมาให้ทิวา ด้วยความที่ยังหงุดหงิดและอยากประชดใครบางคนที่นั่งทำหน้ายักษ์อยู่ฝั่งตรงข้าม ทิวาจึงรับแก้วนั้นมาแล้วยกดื่มรวดเดียวหมดแก้วโดยไม่ทันฟังคำทักท้วงของเต้ "เฮ้ย ทิวา! นั่นมันพั้นش์ผสมวอดก้าสูตรพิเศษนะ อย่าดื่มเร็ว..." เต้ร้องเตือนไม่ทันเสียแล้ว ฤทธิ์แอลกอฮอล์ตีขึ้นสมองอย่างรวดเร็ว สำหรับคนที่ไม่ค่อยได้แตะของมึนเมาอย่างทิวา เพียงแก้วเดียวก็ทำให้โลกเริ่มหมุนโคลงเคลง แก้มใสเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ เยิ้มเชื่อมและมองอะไรก็ดูพร่ามัวไปหมด "อื้อ... ใครปิดแอร์เนี่ย ร้อนจัง..." ทิวาพึมพำเบาๆ มือบางพัดวีเสื้อนิสิตสถาปัตย์ของตัวเองเพื่อคลายความร้อน กรณ์ที่นั่งมองอยู่ฝั่งตรงข้ามขมวดคิ้วฉับทันที สัญชาตญาณความหวงเริ่มทำงานเมื่อเห็นสายตาของพวกไอ้พวกวิศวะปีสี่โต๊ะข้างๆ เริ่มเหลียวมองร่างเล็กที่ตอนนี้เริ่มนั่งพับเพียบซบหัวลงกับไหล่ของเต้ "ไอ้เต้ พาเพื่อนมึงกลับไปกินน้ำเปล่าเดี๋ยวนี้เลย" กรณ์เอ่ยเสียงเข้ม สั่งการด้วยอำนาจของเฮียรหัสที่ทุกคนเกรงกลัว "โหยเฮีย ทิวายังไม่ได้เมาซะหน่อย แค่... มึนๆ นิดหน่อยเองน่า" เต้หัวเราะแห้งๆ พยายามดึงตัวเพื่อนรักให้ลุกขึ้น แต่ทิวากลับส่ายหัวดิ๊ก คว้าแขนเสื้อของเต้ไว้แน่น "ใครบอกว่าเค้าเมา... เค้าไม่ได้เมาสักหน่อย!" เสียงหวานใสที่ติดจะอ้อแอ้เล็กน้อยดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนทั้งโต๊ะ ทิวาเงยหน้าขึ้นจากไหล่เพื่อน ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำกวาดมองรอบวงก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าคมคายของคนตัวโตที่นั่งจ้องตนเขม็ง รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบาง ทิวาลุกขึ้นยืนเซเล็กน้อยก่อนจะเดินดุ่มๆ ตรงไปยังฝั่งที่กรณ์นั่งอยู่ โดยมีสายตานับสิบคบคู่จ้องมองเป็นตาเดียว "เฮีย... กรณ์จ๋า..." คำเรียกขานที่หลุดออกมาจากปากของคนเมาทำเอาวงเหล้าเงียบกริบชั่วขณะ เต้ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ส่วนกรณ์ชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบไปถึงตาตุ่มเมื่อร่างเล็กทิ้งตัวลงนั่งตักเขาหน้าตาเฉย สองแขนเรียวเล็กโอบรอบคอแกร่งไว้แน่นโดยไม่แคร์สายตาใคร "ดื้อใหญ่แล้วนะทิวา ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย" กรณ์พยายามทำเสียงดุ แม้ว่ามือหนาจะเผลอโอบเอวบางไว้กันไม่ให้ร่วงลงจากตักโดยสัญชาตญาณก็ตาม "ไม่เอา... เฮียใจร้าย ปากก็ร้าย ชอบว่าเค้า..." ทิวาเบะปากน้อยๆ ทำหน้าอ้อนวาดน่ารักจนคนมองใจยวบยาบ จมูกรั้นคลอเคลียอยู่แถวซอกคอแกร่ง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวทิวาผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ยิ่งปลุกเร้าสติของกรณ์ให้ขาดผึ่ง "ทิวา... รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่" เสียงทุ้มแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด กรณ์ก้มลงกระซิบชิดริมหูของคนบนตัก ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้ลึกสุดใจ "รู้สิคะ... รู้ว่าเฮียน่ะ... คลั่งรักเค้าจะตาย แต่ปากแข็งชะมัด..." ทิวายิ้มตาหยี นิ้วเรียวจิ้มลงที่ปลายจมูกโด่งของคนพี่เบาๆ อย่างถือวิสาสะ ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นจนคนรอบข้างเริ่มแซวกันระเบว เสียงปรบมือและเสียงแซวก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของร้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสสั้นเข้ารูป "อุ๊ย ดูเหมือนว่าทางนี้จะสนุกกันใหญ่เลยนะคะเนี่ย... ขอมีนแจมด้วยคนสิคะ พอดีมีเรื่องสำคัญอยากคุยกับเฮียกรณ์พอดีเลย" เสียงหวานของ 'มีน' ดาวคณะบริหารดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลแบบเดียวกันเป๊ะกับที่ทิวาเพิ่งโดนยึดไปในรถ ถูกยื่นมาตรงหน้ากรณ์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าสวยเฉี่ยว กรณ์ชะงัก สายตาคมกริบละจากร่างเล็กบนตักค่อยๆ เคลื่อนไปมองซองเอกสารในมือของมีนสลับกับใบหน้าของทิวาที่เริ่มเบิกตากว้างด้วยความงุนงงอีกครั้งในยามวิกาล "เรื่องที่ว่า... เกี่ยวกับความลับที่เฮียปิดบังไว้สินะคะ" มีนเอ่ยเสียงหวาน ทว่าแฝงความนัยอันตรายบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะดิ่งลงเหวในพริบตาเดียว โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกาวใจให้กันในทุกๆ ตอนนะคะ เลิฟยูว์ค่ะ! ❤️