สอนวาดรูปที่ชวนคิดลึก

"ชื่อนั่น... เฮียลืมมันไปไม่ได้หรือไงคะ" ทิวาถามขึ้นขณะที่มือยังคงกำดินสอแน่นจนปลายนิ้วขึ้นสีขาว ประโยคที่หลุดปากออกไปเมื่อครู่ยังคงค้างคาอยู่ในใจเหมือนเสี้ยนหนามที่ตำลึกลงไปในอก ความทรงจำเกี่ยวกับ 'คนในอดีต' ที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่ยังคงทิ้งไอเย็นวาบไว้ในอากาศ กรณ์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บอุปกรณ์วาดรูปชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่ยืนเม้มปากแน่นอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบของเฮียวิศวะปีสามคู่นั้นไม่ได้แสดงอารมณ์ใดออกมานอกจากความนิ่งงันที่น่าใจหาย "คำถามไม่เข้าท่า... วางดินสอลงซะ ทิวา" เขาไม่ตอบ แต่กลับก้าวเข้ามาหาจนระยะห่างที่เคยมีอยู่มลายหายไป กลิ่นน้ำหอมไม้สนจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของเกียร์โลหะประจำตัวเขาทำเอาคนตัวเล็กกว่าถึงกับผงะถอยจนหลังชนกับโต๊ะดราฟต์ "ไม่วางค่ะ เฮียมีสิทธิ์อะไรมาสั่ง" ทิวาเชิดหน้าใส่ แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ "สิทธิ์ในฐานะคนสอน... หรือสิทธิ์ในฐานะอย่างอื่นดีล่ะ" กรณ์ขยับตัวเข้ามาประชิดจนทิวาต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาวางมือหนาทาบลงบนหลังมือที่ถือดินสอของเธอ สัมผัสอุ่นจัดจากอุ้งมือแกร่งส่งผ่านถึงผิวหนังจนเธอเกือบจะปล่อยดินสอทิ้งด้วยความตกใจ กรณ์ออกแรงประคองมือเรียวของเธอให้วางลงบนกระดาษสเกตช์ภาพ ร่างสูงก้มลงจนใบหน้าซุกเข้าที่ซอกคอขาว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดผ่านผิวแก้มจนคนตัวเล็กขนลุกซู่ไปทั้งตัว "เส้นนี้... ต้องวาดให้มีความรู้สึก ไม่ใช่สักแต่ตวัดข้อมือไปมา" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบข้างใบหู มือที่กุมมือเธออยู่ออกแรงบังคับเบาๆ ให้ปลายดินสอขีดเขียนเส้นโค้งที่ดูอ่อนช้อยแต่หนักแน่น ทิวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน กลิ่นกายของกรณ์รุกรานประสาทสัมผัสทุกส่วน แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่งที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะตามลมหายใจ สายตาของเธอพร่าเลือนจนมองเห็นเพียงเส้นสายบนกระดาษที่เขาจงใจนำพาให้มันสอดประสานกัน "เฮีย... จะสอนวาดรูป หรือจะแกล้งกันคะ" เธอพยายามเค้นเสียงถาม แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงกลับหักหลังความปากเก่งของเธอจนหมดสิ้น กรณ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะสั่นสะเทือนมาถึงแผ่นหลังของเธอ เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับกดน้ำหนักมือแน่นขึ้นอีกนิด ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามหลังมือของเธออย่างถือวิสาสะ "ถ้าบอกว่าทั้งสองอย่างล่ะ... ทิวาจะทำไม" คำตอบนั้นทำเอาหัวใจคนตัวเล็กเต้นผิดจังหวะไปไกลกว่าเดิม เธอหันไปสบตากับคนข้างหลัง จังหวะที่กรณ์ก้มลงมาพอดีทำให้ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน ระยะห่างที่แนบชิดจนรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกันและกัน มันไม่ใช่แค่การสอนวาดรูป แต่มันคือการรุกรานพื้นที่หัวใจที่เธออุตส่าห์ปิดตายไว้ "เฮียมัน... นิสัยไม่ดี" ทิวาพึมพำ แต่ทว่ามือที่ถือดินสอไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย "ก็บอกแล้วไงว่าผมมันพวกปากร้าย... ไม่ได้บอกว่าเป็นคนดีสักหน่อย" เขากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือที่กุมมือเธออยู่ให้กอดเอวสอบของเธอเอาไว้แน่นขึ้น ราวกับกำลังแสดงความเป็นเจ้าของท่ามกลางความเงียบงันในห้องสตูดิโอหลังเลิกเรียน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องก็ทำลายความเงียบลงอย่างฉับพลัน พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ไม่ได้ให้สัญญาณล่วงหน้า "เฮียกรณ์คะ... มีนว่าเฮียลืมโทรศัพท์ทิ้งไว้ที่โต๊ะคณะหรือเปล่าคะ?" น้ำเสียงหวานหูของ 'มีน' ดาวคณะบริหารดังขึ้น แต่ทว่าไม่ใช่คำถามที่น่าตกใจที่สุด สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของทิวาแทบเย็นเฉียบคือภาพของมีนที่ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ดวงตาสวยคู่นั้นเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพของทิวาที่ถูกกรณ์กอดจากด้านหลังและกุมมือวาดภาพด้วยกันในท่าทางที่ดูสนิทสนมจนเกินเลย กรณ์ไม่ได้ผละออก แต่เขากลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิดพลางหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาเย็นชาที่แฝงไปด้วยความรำคาญอย่างปิดไม่มิด ในขณะที่ทิวารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว เพราะในมือของมีนไม่ได้ถือแค่โทรศัพท์ แต่มันคือซองจดหมายสีครีมคุ้นตา... จดหมายที่เธอรู้ดีว่าเป็นของใคร "อ้าว... ขอโทษทีนะคะที่ขัดจังหวะ แต่พอดีมีนเห็นสิ่งนี้วางอยู่หน้าห้องเฮีย เลยเก็บมาให้" มีนเหยียดยิ้มร้าย พลางชูจดหมายฉบับนั้นขึ้น "จดหมายจาก 'คนในอดีต' ของเฮีย... ดูเหมือนเขาจะยังไม่ไปไหนไกลอย่างที่ใครบางคนคิดนะคะ" กรณ์ขมวดคิ้วแน่น ส่วนทิวาได้แต่เบิกตากว้างเมื่อเห็นจ่าหน้าซองที่คุ้นตาเป็นอย่างดี... จดหมายฉบับเดียวกับที่ 'คนคนนั้น' เพิ่งส่งให้เฮียเมื่อช่วงบ่ายวันนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามดีลลับของเฮียวิศวะคนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ!