เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ?

“แกจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรจริงๆ น่ะเหรอทิวา? สายตาที่เฮียแกมองแกน่ะ มันไม่ใช่สายตาที่พี่รหัสเขามองน้องรหัสกันหรอกนะ มันคือสายตาจ้องจะตะครุบเหยื่อชัดๆ!” เสียงของเต้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในสตูดิโอคณะสถาปัตย์ ช่วงเวลาดึกดื่นที่บรรดานักศึกษาต่างจมอยู่กับโมเดลชิ้นสำคัญ ทิวาที่กำลังใช้คัตเตอร์กรีดแผ่นฟิวเจอร์บอร์ดชะงักมือทันที ใบหน้าหวานหันขวับไปมองเพื่อนสนิทที่นั่งทำหน้าจับผิดอยู่ฝั่งตรงข้าม “พูดเพ้อเจ้ออะไรของแกน่ะเต้ เฮียกรณ์เขาก็เป็นแบบนี้แหละ ปากหมาไปวันๆ ชอบแกล้งฉันให้หัวหมุนเล่น แกก็รู้ว่าฉันกับเขา... เรามีดีลกันแค่เรื่องติวหนังสือ แล้วก็เรื่องที่ฉันต้องยอมให้เขาจิกหัวใช้ก็เท่านั้นแหละ” ทิวาตอบสวนกลับไปทันควัน มือเรียวพยายามบังคับมีดให้ตรงตามรอยที่วาดไว้ แต่จังหวะการหายใจของเขากลับสะดุดลงอย่างบอกไม่ถูก เมื่อภาพแววตาของกรวิชญ์ในตอนที่อีกฝ่ายโน้มตัวลงมาใกล้ๆ เมื่อตอนเย็นย้อนกลับเข้ามาในหัว “ดีล? หรือว่าแกกำลังหลอกตัวเองอยู่กันแน่” เต้หรี่ตามองพลางขยับเข้ามาใกล้ “ฉันเห็นนะ ตอนที่ยัยมีนดาวบริหารนั่นพยายามจะเอาขนมไปให้เฮียแก หน้าเฮียเขานี่นิ่งสนิทเหมือนรูปปั้น แต่พอแกเดินผ่าน... สายตาเขานี่แทบจะตามแกไปทุกฝีก้าวเลยนะเพื่อน” “พอเลย ไม่ต้องมาวิเคราะห์ชีวิตรัก (ปลอมๆ) ของฉัน” ทิวาวางคัตเตอร์ลงเสียงดัง “ฉันกับเฮียกรณ์ไม่มีทางเป็นอะไรไปมากกว่านี้หรอก แกก็รู้ว่านิสัยเฮียเขาเป็นยังไง ปากร้าย ใจดำ ขี้หึงแบบไร้เหตุผล ใครจะไปอยากได้เป็นแฟนกันล่ะ” “เหรอ...” เต้ลากเสียงยาวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ถ้าปากแข็งขนาดนั้น ก็หวังว่าหัวใจแกจะแข็งตามปากนะ เพราะดูท่าทางเฮียแกน่ะ ไม่ยอมปล่อยแกไปง่ายๆ แน่” ทิวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะแปลกๆ เขาปฏิเสธเสียงแข็งกับเพื่อนไปแบบนั้น แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกร้อนวูบวาบทุกครั้งที่นึกถึงสัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้ม หรือไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่มักจะวางลงบนกลุ่มผมของเขาอย่างถือวิสาสะ มันไม่ใช่แค่การแกล้งกัน... ทิวาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเขาเองกำลังเล่นกับไฟอยู่หรือเปล่า ขณะที่ทิวามัวแต่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าสตูดิโอ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของเฮียรหัสจอมซึนจะปรากฏกายขึ้นในชุดช็อปวิศวะสีเข้มที่ดูดีเกินเหตุ ใบหน้าคมคายของกรวิชญ์ดูหงุดหงิดเล็กน้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเกือบจะเป็นปม “เลิกงานได้แล้วทิวา นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว จะอยู่เฝ้าสตูดิโอให้โจรขโมยของหรือไง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทาย ทิวาเงยหน้าขึ้นมองคนมาใหม่ด้วยสายตาขุ่นเคือง “มายุ่งอะไรด้วยคะเฮีย งานฉันยังไม่เสร็จ อีกอย่าง... เฮียไม่มีธุระต้องไปจัดการกับใครหรือไง เห็นว่ายัยมีนรออยู่ไม่ใช่เหรอ?” ประโยคสุดท้ายของทิวาเจือความประชดประชันอย่างปิดไม่มิด กรวิชญ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาใกล้จนเกือบจะประชิดตัวร่างเล็ก ทิวารีบถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับโต๊ะทำงานอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ประชดเหรอ?” กรวิชญ์ก้มหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าคนตัวเล็ก “ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าเรื่องคนอื่นไม่เกี่ยวกับฉัน... ที่ฉันสนน่ะ คือคนตรงหน้านี่ต่างหาก” ทิวาใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก สบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องลึกเข้ามาเหมือนจะควานหาคำตอบอะไรบางอย่างในใจเขา เต้ที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบเก็บของใส่กระเป๋าอย่างรู้งาน ทิ้งให้เพื่อนสนิทเผชิญหน้ากับพายุความเย็นชาที่ร้อนแรงจนน่าประหลาด “เฮีย...” ทิวาเม้มปากแน่น “ไปไกลๆ เลยนะ อย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้” “น่ารำคาญเหรอ?” กรวิชญ์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วกระตุกเบาๆ ให้ทิวาขยับเข้ามาใกล้ “งั้นเดี๋ยวฉันจะทำให้ดูว่าการเป็นคนน่ารำคาญของฉันน่ะ... มันทำให้แกหัวใจเต้นผิดจังหวะได้มากแค่ไหน” ยังไม่ทันที่ทิวาจะได้โต้ตอบ ประตูสตูดิโอที่เปิดแง้มไว้ก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของ ‘มีน’ ที่เดินหน้าบึ้งเข้ามาด้วยความไม่พอใจ เธอหยุดยืนมองภาพตรงหน้าที่ทั้งคู่ยืนชิดกันจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว สายตาของหญิงสาวฉายแวววาวโรจน์ด้วยความริษยาอย่างเห็นได้ชัด “เฮียกรณ์คะ! ที่บอกว่าติดธุระด่วน คือธุระที่ต้องมาตามเด็กคนนี้เหรอคะ?” กรวิชญ์ไม่ได้หันไปมองมีน แต่เขากลับกระชับมือที่จับข้อมือทิวาให้แน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและเจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่ทิวาเคยเห็นมา “ใช่...” เสียงของกรวิชญ์เย็นเยียบและเฉียบขาด “ธุระของผม... สำคัญกว่าที่ใครจะมาแทรกแซงได้ โดยเฉพาะคนที่ผมไม่ได้เชิญ” ทิวาเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่แฝงไปด้วยความหวงแหนอย่างเปิดเผย นี่ไม่ใช่แค่ดีลลับๆ ที่ตกลงกันไว้ แต่มันคือการประกาศศักดาที่ทำให้ทิวารู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะตกอยู่ในวงล้อมของอันตรายที่เขาเองก็ยากจะถอนตัว ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของทิวาและเฮียกรณ์มาจนถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าทิวาจะรับมือกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ยังไง ในตอนหน้าค่ะ!