ห้องนอนลับของเฮีย

"ถ้าคิดจะก้าวเข้ามาในนี้แล้ว... ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปง่ายๆ เลยนะเด็กสถาปัตย์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับแรงกดเบาๆ ที่กลอนประตูด้านหลัง ซึ่งถูกผลักจนปิดสนิทลงพร้อมเสียงคลิกเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของทิวาอย่างชัดเจน บรรยากาศที่เคยระอุด้วยเคมีคลั่งรักเมื่อครู่ พลิกผันกลายเป็นความตึงเครียดที่เย็นเยียบในพริบตาเดียว! ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างโปร่งบางในเสื้อฮู้ดตัวโคร่งถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็งของห้องนอนใหญ่ภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ไม่วายเชิดรั้นขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "เฮีย... ไหนบอกว่าจะให้แค่หยิบชีทสรุปโปรเจกต์วิชาคอนกรีตเสริมเหล็กไง ทำไมต้องล็อกห้องด้วยเล่า!" ทิวาแสร้งทำเป็นเสียงแข็ง ทั้งที่มือเล็กๆ กำชายเสื้อฮู้ดของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ กรณ์ในชุดลำลองเสื้อยืดสีดำสนิทและกางเกงวอร์มสบายๆ ยืนค้ำแขนกั้นขวางทางหนีของรุ่นน้องตัวเล็กเอาไว้ด้วยท่อนแขนแกร่ง เส้นเลือดปูดโปーンตามฉบับหนุ่มวิศวะปี 3 ที่ผ่านงานช็อปมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบเนียนใสที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดูระคนกัน "ชีทน่ะอยู่บนโต๊ะทำงาน... แต่สิ่งที่ฉันอยากได้ตอนนี้ ไม่ใช่กระดาษ" กรณ์ลากเสียงยาว ปลายจมูกโด่งรั้นโน้มลงมาใกล้จนเส้นผมสีเข้มแทบจะเคลียคลออยู่กับหน้าผากมน "นี่! ปากเก่งนักนะเรา ตั้งแต่ที่คณะละ ปล่อยผมเลยนะ ไม่งั้นผมจะฟ้องไอ้เต้ว่าเฮียรังแกปีหนึ่ง!" ทิวาพยายามงัดไม้ตายสุดท้ายขึ้นมาขู่ ทั้งที่รู้ดีว่าชื่อของเพื่อนสนิทสายซัพพอร์ตอย่างเต้ ไม่ได้ช่วยให้ร่างสูงตรงหน้าเกรงกลัวสักนิด "ฟ้องมันส, มันก็อยู่ห้องมัน... ส่วนเธอ... มาอยู่ในถ้ำเสือแล้ว คิดเหรอว่าจะได้กลับไปสภาพเดิมง่ายๆ" มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มร้ายกาจ เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยของคนฟังเต้นรัวจนแทบจะกระดอนหลุดออกมานอกอก ทิวาเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นอย่างไม่รู้จะเอาไว้ตรงไหน สายตาพลันกวาดเลยผ่านไหล่กว้างของร่างสูงเข้าไปสำรวจภายใน "ห้องนอนลับ" ของเฮียรหัสจอมดุที่ขึ้นชื่อว่าหวงความเป็นส่วนตัวยิ่งกว่าอะไรดี ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือความเรียบง่ายที่แตกต่างจากภาพลักษณ์ดิบเถื่อนในคณะลิบลับ ผนังห้องโทนสีเทาเข้มตัดกับเฟอร์นิเจอร์บิวท์อินไม้โอ๊คสีอ่อน บนโต๊ะทำงานตัวยาวมีโมเดลสะพานแขวนขนาดยักษ์ที่ประกอบขึ้นจากเศษวัสดุก่อสร้างวางไว้อย่างประณีต สมกับเป็นฝีมือของเฮียกรวิชญ์ผู้ได้เกรดเฉลี่ยอันดับหนึ่งของภาควิชา แต่สิ่งที่สะดุดตาทิวามากที่สุด จนต้องเผลอขยพตัวเข้าไปใกล้โดยลืมความกลัวไปชั่วขณะ คือผนังกระจกใสบานใหญ่ฝั่งที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน บริเวณนั้นถูกจัดสรรให้เป็นมุมโซฟาผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มตัวโปรด และข้างกันคือชั้นวางหนังสืออัดแน่นไปด้วยตำราวิศวกรรมเล่มหนาเตอะ ทว่า... สิ่งที่ทำให้ทิวาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง คือ "กรอบรูปขนาดเล็ก" หลายกรอบที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นสูงสุด ในนั้น... ไม่ใช่รูปครอบครัว ไม่ใช่รูปเพื่อนสนิทกลุ่มวิศวะเกียร์เถื่อน และไม่ใช่รูปสาวสวยคณะบริหารอย่างมีนึงที่พยายามตามตื๊อ แต่ทุกรูป... คือรูปแอบถ่ายของ "ทิวา" ในอิริยาบถต่างๆ! มีทั้งรูปตอนที่เขานั่งฟุบหลับคาโต๊ะม้าหินอ่อนหน้าคณะสถาปัตย์ รูปตอนกำลังเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยความหิวโหยที่โรงอาหารคณะ และรูปตอนที่กำลังทำหน้ายุ่งใส่เขาเมื่อสัปดาห์ก่อน หัวใจของทิวากระตุกวูบ ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมาฉาบบนพวงแก้มจนลามไปถึงใบหู สมองขาวโพลนไปหมด คำพูดจาถางถางและท่าทีปากร้ายที่เคยได้รับมาตลอดหลายเดือน ถูกลบเลือนหายไปในพริบตา เหลือเพียงความจริงข้อเดียวที่ตะโกนก้องอยู่ในหัว... *เฮียกรณ์แอบมองเขา... มานานแค่ไหนแล้ว?* "อ๊ะ..." ทิวารีบดึงสายตากลับแทบไม่ทัน เมื่อร่างสูงที่คิดว่ายืนอยู่ห่างออกไป ขยับเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงลาดไหล่ พร้อมกับวงแขนแกร่งที่เอื้อมมาโอบกอดเอวบางไว้หลวมๆ จากทางด้านหลัง "มองอะไรอยู่... สำรวจถ้ำเสร็จแล้วเหรอ หืม?" เสียงกระซิบพร่าลอยอยู่ข้างหู น้ำเสียงนั้นไม่มีเค้าลางความเกรี้ยวกราด มีเพียงความอ่อนโยนระคนเว้าวอนที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่งมาตลอด "เฮีย... รูปพวกนั้น..." ทิวาพยายามเปล่งเสียงออกมาให้เป็นปกติที่สุด แม้ว่าเสียงสั่นๆ จะทรยศเจ้าตัวก็ตาม มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่กรณ์กลับไม่มีทีท่าจะถอยหนี มีแต่จะกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น "ก็เห็นอยู่... จะถามให้โง่ทำไม" กรณ์ตอบเสียงเรียบ แต่ใบหูข้างที่เคลียอยู่ใกล้ซอกคอขาวกลับขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด เฮียวิศวะปากร้ายกำลังเขิน! เป็นหลักฐานยืนยันชั้นดีว่าเสือร้ายตัวนี้ตกหลุมพรางของเด็กสถาปัตย์เข้าอย่างจัง "ก็ใครจะไปรู้ว่าคนปากร้ายอย่างเฮีย จะมีมุมแอบโรคจิตตามสต็อกรูปปีหนึ่งแบบนี้ด้วยเล่า ปล่อยเลยนะ!" ทิวาพยายามดิ้นขลุกขลัก แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายก็ยิ่งเบียดเสียดแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เคมีร้อนแรงแผ่ซ่านไปทั่วผิวสัมผัส กรณ์ถอนหายใจยาวพรืด ก่อนจะพลิกตัวให้ทิวากลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งคู่ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกันในความเงียบสงบของห้องนอนลับ นิ้วเรียวแกร่งของรุ่นพี่ปี 3 เอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเนียนของรุ่นน้องอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายล้ำลึกที่ทิวาไม่เคยกล้าแม้แต่จะจินตนาการถึง "ปากเก่งนักนะทิวา... รู้ตัวไหมว่าทำฉันคลั่งจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว" กรณ์พึมพำแผ่วเบา ปลายจมูกโด่งกดลงบนขมับชื้นเหงื่ออย่างถือวิสาสะ "ถ้าไม่อยากให้ฉันจับเธอกักขังไว้ในนี้จริงๆ... ก็เลิกทำตัวน่ารักใส่คนอื่นสักที ไม่อย่างนั้น..." ประโยคคาดโทษยังไม่ทันได้หลุดออกจากปากจนจบสิ้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวที่หน้าห้องนอน พร้อมกับเสียงตะโกนโหว่เหวกโวยวายของเพื่อนรักตัวแสบที่ดังทะลุเข้ามา ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนในพริบตา "ไอ้กรณ์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย! ไอ้น้องทิวาเข้าไปนานเกินไปแล้วโว้ย! แกแอบทำอะไรน้องวะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่่งั้นฉันพังห้องจริงด้วยนะเว้ย!!" เสียงตะโกนแปร๋นของเต้ดังแว่วเข้ามาจากห้องนั่งเล่นด้านนอก ทำเอาทิวาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นผลอกอกกรณ์เต็มแรงเพื่อจะผละตัวออกห่าง ทว่าในจังหวะที่ทิวากำลังจะหมุนตัวเดินไปเปิดประตูหนีความเขินอายนั้นเอง... กรณ์กลับคว้าข้อมือเล็กเอาไว้กระชากกลับเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับอกแกร่งอีกรอบ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาประชิดริมฝีปากนุ่มจนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ที่มุมปากก่อนที่กระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและดวงตาพราวระยับที่ส่อแววอันตราย "อย่าเพิ่งสนใจไอ้เต้... เพราะเรื่องของเราเมื่อกี้... ยังเคลียร์กันไม่จบ!" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความฟินและความกาวให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ!)