มีนบุกห้องซ้อม

เสียงกลองชุดในห้องซ้อมดนตรีใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์กระแทกกระทั้นลงบนแก้วหูจนสั่นสะเทือนไปถึงลิ้นปี่ แต่ความหนวกหูนั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับเสียงหัวใจของทิวาที่กำลังเต้นรัวเร็วจนน่าหงุดหงิด ดวงตากลมโตสีนิลกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เหมือนมีน้ำร้อนลวกเบาๆ ที่กลางอก... บนโซฟาหนังสีดำตัวเก่งที่ปกติแล้วจะเป็นอาณาเขตหวงห้ามของใครหน้าไหน ตอนนี้กลับมีร่างระหงของดาวคณะบริหารอย่าง 'มีน' นั่งไขว่ห้างส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับคนตัวโตที่กำลังเช็ดไม้กลองอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล "เฮียกรตีกลองเท่เป็นบ้าเลยค่ะ มีนเกือบจะเคลิ้มตามจังหวะเมื่อกี้อยู่แล้วเชียว" เสียงหวานเอ่ยแซวพร้อมกับหัวคิกคักอย่างเป็นกันเอง มือเรียวยื่นขวดน้ำเกลือแร่ยี่ห้อดังไปตรงหน้าหนุ่มวิศวะปีสามที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและเข้าถึงยาก ทิวายืนกอดอกพิงกรอบประตูกระจกฝ้า สถาปนิกตัวน้อยหรี่ตามองภาพนั้นด้วยความหมั่นไส้จนอยากจะหยิบมีดคัตเตอร์มาตัดฉับความสนิทสนมปลอมๆ นั่นให้ขาดเป็นวิ่นๆ ปากร้ายๆ เม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง... ไหนบอกว่าซ้อมดนตรีเหนื่อยนักหนา แล้วทำไมตอนนี้ถึงมีแมลงวันเกรดพรีเมียมบินมาเกาะแกะไม่เลิกแบบนี้ล่ะคะ "ไม่กิน ขอบคุณ" กรณ์ปรายตาคอมองขวดน้ำในมือผู้หญิงตรงหน้านิ่งสนิท น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะรำคาญใจเอ่ยปฏิเสธแบบไร้เยื่อใยตามสไตล์คนซึน "วางไว้ตรงนั้นแหละ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เชิญ... ห้องซ้อมนี้มันอับ อากาศหายใจเริ่มไม่ค่อยพอดี" "โหน... เฮียกรอ่ะ ใจร้ายกับมีนตลอดเลย" มีนเบะปากทำท่าน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาคนอื่น แต่ในสายตาของทิวาแล้วมันช่างน่าหมั่นไส้เสียจนต้องพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาทางจมูก พรึบ! ทิวาตัดสินใจก้าวขาเดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องซ้อมทันทีโดยไม่คิดจะรอให้ความอึดอัดมันพอกพูนไปมากกว่านี้ ร่างโปร่งบางในชุดเสื้อโอเวอร์ไซส์สีขาวกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ เดินตรงไปหยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองที่วางอยู่บนเก้าอี้กลมใกล้กับชุดกลอง พร้อมกับส่งเสียงกระแทกกระทั้นเบาๆ เพื่อแสดงตัวตนให้คนทั้งคู่รู้ว่าเขายัง "ยืนหัวโด่" อยู่ตรงนี้ กึก! เสียงกระเป๋าผ้าแคนวาสถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะไม้เรียกสายตาคมกริบของกรณ์ให้หันขวับมามองทันที ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววรำคาญใส่มีนเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนเป็นประกายระยับระยับขึ้นมาทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร "อ้าว... นึกว่าแมวตัวไหนหลงเข้ามาซะอีก ที่แท้ก็เด็กดื้อแถวนี้เองเหรอ" กรณ์เอ่ยแซoด้วยน้ำเสียงกวนประสาท มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจที่ทำให้คนมองอยากจะพุ่งเข้าไปหยิกเนื้อแน่นๆ สักทีสองที "แมวตัวนี้ไม่ได้หลงเข้ามาหรอกค่ะ แต่เห็นแถวนี้อากาศมันเป็นพิษ กลัวว่าออกซิเจนจะไม่พอใช้ หายใจไม่ทั่วท้องก็เลยรีบเข้ามาเคลียร์พื้นที่ต่างหาก" ทิวาย้อนกลับทันควัน ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบตากับคนพี่อย่างไม่เกรงกลัว รังสีความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปกปิดไว้แต่แรก มันพวยพุ่งออกมาทางรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษชัดเจน มีนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นบุคคลที่สามแทรกตัวเข้ามาขัดจังหวะ ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด แต่ก็รีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติก่อนจะส่งยิ้มค้ากำไรเกินตายมาให้ทิวา "อุ๊ย... น้องทิวานี่เอง นึกว่าใครซะอีก เห็นเดินหน้าบึ้งมาไกลนึกว่าทะเลาะกับใครมาซะอีกนะคะเนี่ย พอดีมีนเอาขนมมาฝากเฮียกรเขาน่ะค่ะ น้องทิวาจะทานด้วยกันไหมคะ พอดีมีนซื้อมาเผื่อเพื่อนๆ เฮียเขาด้วย... แต่เอ๊ะ ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนน้องทิวาจะไม่ค่อยชอบทานขนมหวานพวกนี้เท่าไหร่นะคะ" คำพูดทักทายที่แฝงด้วยการเหน็บแนมกลายๆ ทำเอาทิวาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "ขอบคุณนะคะพี่มีน แต่พอดีทิวาเป็นคนชอบทานของคาวมากกว่าของหวานค่ะ... โดยเฉพาะอะไรที่มัน 'ของแท้' ไม่ใช่ของปลอมแปลงหรือของเหลือเดนจากคนอื่น ทิวาไม่ค่อยอินเท่าไหร่หรอกค่ะ" บรรยากาศในห้องซ้อมดนตรีอุณหภูมิลดฮวบลงทันทีจนแทบจะติดลบ มีนหน้าเจื่อนลงไปถนัดตา ดวงตาสวยตวัดมองเด็กปีหนึ่งคณะสถาปัตย์ด้วยความโกรธกรุ่นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ กรณ์ที่นั่งดูเหตุการณ์ทั้งหมดเงียบๆ กลับซ่อนรอยยิ้มเอ็นดูไว้ใต้ใบหน้าบึ้งตึงไม่มิด มือหนาวางไม้กลองลงบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กที่ยังคงยืนเชิ่ดหน้าชูตาเถียงฉอดๆ อย่างไม่ยอมคน "ปากเก่งนักนะเรา..." เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหูของทิวาจนคนตัวเล็กสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดไปชนกับขอบโต๊ะอย่างช่วยไม่ได้ "หึงเหรอ ถึงได้เดินเข้ามาทำหน้ายักษ์ใส่คนอื่นเขาแบบนี้" "ใครหึง! ทิวาก็แค่... กลัวว่าเฮียจะสำลักน้ำลายตัวเองตายซะก่อนต่างหาก ใครเขาจะไปพิศวาสคนปากร้ายใจร้ายแบบเฮียกันเล่า" ทิวาเถียงเสียงแข็ง ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดแม้จะพยายามหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน "ไม่ได้หึงแล้วหน้าแดงทำไม หูแดงถึงต้นคอขนาดนั้นล่ะหึ?" กรณ์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่ข้างแก้มทำให้สมองของทิวาขาวโพลนไปหมด ชั่ววินาทีนั้นโลกทั้งใบเหมือนจะหยุดหมุนเหลือเพียงแค่กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ลอยมาจากตัวของคนพี่ มีนที่ยืนเป็นอากาศธาตุอยู่ข้างๆ เริ่มทนดูความสวีทหวานที่ถูกเมินเฉยไม่ไหว เจ้าตัวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ราบเรียบที่สุด "ถ้าเฮียกรไม่สะดวกรับขนม งั้นมีนขอตัวก่อนนะคะ พอดีมีธุระต้องไปคุยงานกับเพื่อนคณะอื่นต่อ... ไว้โอกาสหน้ามีนจะแวะมาใหม่นะคะ" มีนทิ้งท้ายด้วยสายตาอ้อยอิ่งที่ส่งให้กรณ์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปจากห้องซ้อมดนตรีอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปาทิ้งท้ายด้วยเสียงประตูกระแทกเบาๆ ปัง! เสียงปิดประตูทำให้ทิวาหลุดออกจากภวังค์ความเคลิบเคลิ้ม รีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของคนตรงหน้าให้ออกห่างทันที "ถอยไปเลยนะเฮีย! คนเขากลับไปแล้ว จะมาแกล้งตีเนียนอะไรตรงนี้เล่า" ทิวาเอ็ดเสียงเขียว กลบเกลื่อนความใจเต้นรำคาญใจของตัวเองด้วยการก้มหน้าก้มตาหยิบดินสอและสมุดสเก็ตช์ภาพยัดใส่กระเป๋า "หึงก็บอกว่าหึงสวะวะ... ทำมาเป็นปากแข็ง" กรณ์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนืดยื่นไปหยิกแก้มเนียนนุ่มของคนตัวเล็กเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "แล้วเมื่อกี้ใครบอกว่าไม่กินขนม... แต่ถ้าเป็นพี่กินหนูแทน อันนี้พอจะสนใจไหมคะ?" "ไอ้เฮียคนฉวยโอกาส!" ทิวาหวีดร้องออกมาเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าวราดด้วยไอความเขินจนแทบจะระเบิด มือบางเงื้อมขึ้นเตรียมจะตีแขนแกร่งสักที แต่ยังไม่ทันจะได้ลงไม้ลงมือ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของกรณ์ก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ครืด... ครืด... กรณ์ขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ ควักโทรศัพท์มือถือออกมาดูหน้าจอ แต่เพียงแค่กวาดสายตาผ่านตัวหนังสือสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอเท่านั้น รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ก็พลันเลือนหายไปในพริบตา แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีจนทิวาสัมผัสได้ "มีอะไรเหรอเฮีย..." ทิวาชะงักมือที่กำลังเก็บของ เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย กรณ์เงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเงยขึ้นสบตากับคนตรงนิ่งสนิท ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทิวาเย็นเฉียบลงชั่วขณะ "ไอ้เตื้อมันโทรมา... บอกว่าที่คณะสถาปัตย์ของนาย ตอนนี้กำลังมี 'แขกไม่速เชิญ' ไปรอเจออยู่... และคนๆ นั้นก็คือคนที่นายไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในชีวิต" เกียร์เปื้อนกาวใจ —