เหยื่อรายที่สอง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและฟอร์มาลีนไม่เคยจางหายไปจากห้องผ่าศพใต้ดินของสถาบันนิติเวช เช่นเดียวกับความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่มักก่อตัวขึ้นทุกครั้งเมื่อคนสองคนที่มีมุมมองต่อโลกสวนทางกันอย่างสิ้นเชิงต้องมายืนอยู่หน้าโต๊ะสแตนเลส “คุณมาช้าไปสามนาที สารวัตรปราบ” เสียงเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ของแพทย์นิติเวชอัจฉริยะดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องดูดอากาศ พญ.รวินันท์ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มบันทึกคดี เธอกำลังสวมถุงมือยางสีขาวด้วยความคล่องแคล่ว แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนบนกรอบแว่นโลหะของเธอ ราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลึกลงไปในความจริงอันเน่าเฟะ สารวัตรปราบไม่ใส่ใจกับคำทักท้วงเรื่องเวลา ดวงตาคมกริบของนายตำรวจหนุ่มผ่านการผ่านศึกและคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีคดีไหนที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนลวดสลิงที่ขึงข้ามเหวลึกเท่าคดีนี้ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนที่ปลายโต๊ะผ่าศพ กลิ่นอายความดุดันและคราบความเหนื่อยอ่อนจากสนามจริงแผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน “รถติดนิดหน่อย หมอวิน... หรือพูดให้ถูกคือ กรุงเทพฯ ตอนตีสามก็ยังคงมีความลับซ่อนอยู่เสมอ” ปราบตอบด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ นัยน์ตาคู่คมจดจ้องไปยังผ้าดิบสีขาวที่คลุมร่างไร้วิญญาณอยู่บนเตียง “ผมหวังว่าการเรียกตัวผมมากลางดึกแบบนี้ จะไม่ใช่แค่การยืนยันว่าเราเจอเหยื่อรายที่สองตามที่เงาในหัวของอีธานมันวาดภาพไว้” รวินันท์หยุดมือที่กำลังจัดเตรียมเครื่องมือ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับนายตำรวจหนุ่ม แววตาของเธอว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยตรรกะอันไร้หัวใจที่มักทำให้ปราบรู้สึกหงุดหงิดอยู่ลึกๆ “ความตายไม่ได้มีความรู้สึก หรืองดงาม หรือแม้กระทั่งความโหดร้ายอย่างที่พวกคุณพยายามจะตีความ สารวัตร” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม “มันก็แค่ปฏิกิริยาทางเคมีที่หยุดชะงักลง ศพนี้... ไม่ได้พูดความจริงครึ่งๆ กลางๆ เหมือนพยานที่เป็นมนุษย์ แต่มันกำลังตะโกนใส่หน้าเราว่า คุณกำลังเล่นเกมที่ไม่มีวันชนะ” สิ้นคำพูดนั้น รวินันท์ก็เอื้อมมือไปดึงผ้าดิบสีขาวออกช้าๆ ภายใต้แสงไฟสว่างจ้า ร่างของเหยื่อรายที่สองปรากฏแก่สายตา ภาพตรงหน้าทำให้สารวัตรปราบถึงกับชะงักลมหายใจไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อกรามของนายตำรวจหนุ่มขบเข้าหากันจนนูนเด่น มันไม่ใช่แค่การฆาตกรรม แต่เป็น “งานศิลปะ” ที่บิดเบี้ยวและซับซ้อนยิ่งกว่าคดีแรก เหยื่อเป็นชายหนุ่มอายุราวสามสิบปี ถูกจัดท่าให้คุกเข่าหันหน้าเข้าหาผนัง มือทั้งสองข้างถูกไขว้หลังและตรึงไว้ด้วยตะปูเหล็กกล้าที่ตอกทะลุกระดูกสะบักอย่างแม่นยำ ราวกับต้องการจำลองภาพของการสวดอ้อนวอนต่อหน้าแท่นบูชาอันมืดมน ทว่าสิ่งที่ทำให้ปราบต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความคลื่นไส้ คือรอยกรีดที่ประณีตบรรจงบริเวณแผ่นหลัง ลากยาวจากต้นคอลงมาจนถึงกระดูกสันหลัง เป็นลวดลายเรขาคณิตที่ถอดรหัสมาจากทฤษฎีบททางคณิตศาสตร์ชั้นสูง “รอยกรีดพวกนี้...” ปราบพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่พยายามกดทับไว้ “มันไม่ใช่การลงมือด้วยอารมณ์ชั่ววูบ มันคำนวณมาแล้ว... ทุกมิลลิเมตร” “ถูกต้องครับ สารวัตร” เสียงทุ้มนุ่มของใครบางคนดังขึ้นจากมุมมืดของห้องผ่าศพ ปราบสะดุ้งเล็กน้อย มือขวาตวัดไปที่ซองปืนพกข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ขณะที่รวินันท์เพียงแค่หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับเธอคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเขาจะมา ร่างของสารวัตรธนาก้าวออกมาจากเงาสลักของเสาปูน มือข้างหนึ่งถือแฟ้มคดีเอกสาร อีกข้างหนึ่งหมุนปากกาเล่นอย่างสบายอารมณ์ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของธนาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและเล่ห์เหลี่ยมที่ปราบไม่เคยไว้วางใจ “นายมาทำอะไรที่นี่, ธนา?” ปราบถามเสียงแข็ง ดวงตาดุดันจ้องมองเพื่อนร่วมงานอย่างไม่วางใจ “ที่นี่คือกองพิสูจน์หลักฐาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นสำหรับคนอยากสร้างผลงาน” “ใจเย็นน่า สารวัตรปราบ เราต่างก็ทำงานให้กรมตำรวจเหมือนกันไม่ใช่หรือครับ” ธนาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะผ่าศพ ก้มลงมองร่างไร้วิญญาณด้วยสายตาที่ไม่มีแม้แต่ความเห็นอกเห็นใจ มีเพียงความกระหายใคร่รู้ “อีกอย่าง... ท่านผู้บัญชาการส่งผมมาจับตาดูคดีนี้อย่างใกล้ชิด เพราะดูเหมือนว่า ‘อีธาน’ จะไม่ได้แค่ท้าทายคุณคนเดียวเสียแล้ว เขากำลังเล่นงานโครงสร้างทั้งหมดของพวกเรา” รวินันท์มองชายหนุ่มทั้งสองคนด้วยหางตา เธอยกแผ่นสไลด์เนื้อเยื่อขึ้นส่องกับไฟ ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศตึงเครียด “เลิกเขม่นกันเองในเวลาแบบนี้เถอะครับ สภาพศพไม่ได้มีแค่ร่องรอยการทรมานทางกายภาพ” นิติเวชสาววางสไลด์ลงบนถาดเสียงดังกระทบกันเบาๆ “จากการตรวจสอบเบื้องต้น เหยื่อไม่ได้เสียชีวิตจากการเสียเลือด หรือแม้กระทั่งการติดเชื้อจากแผลเหล่านั้น” ปราบละสายตาจากธนา หันกลับมามองหมอวินทันที “ถ้าอย่างนั้น... เขาตายเพราะอะไร?” รวินันท์ถอนหายใจเบาๆ เป็นครั้งแรกที่เธอแสดงความรู้สึกอื่นนอกจากความเย็นชาออกมา แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีก็ตาม เธอยกผลการตรวจเลือดขึ้นมาอ่านด้วยสีหน้าจริงจัง “สารพิษครับ... มันคือสารเคมีสังเคราะห์ชนิดพิเศษที่ออกฤทธิ์ต่อระบบประสาทส่วนกลางอย่างช้าๆ มันทำให้เหยื่อเป็นอัมพาตแต่ยังคงมีสติรับรู้ความเจ็บปวดทุกวินาทีที่ฆาตกรบรรจงกรีดเนื้อตัวเขาลงไป” รวินันท์หยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับปราบโดยตรง “และที่น่าสนใจคือ สารเคมีชนิดนี้... มีใช้แค่ในห้องปฏิบัติการลับของกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์เมื่อห้าปีที่แล้วเท่านั้น” บรรยากาศในห้องผ่าศพดิ่งลึกลงไปในความเย็นยะเยือกทันที ปราบขบกรามแน่น ความทรงจำในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ผุดขึ้นมาในหัวราวกับภูเขาไฟใต้ทะเล คดีความล้มเหลวในการปกป้องคนรักเมื่อห้าปีที่แล้ว... ห้องปฏิบัติการลับ... และร่องรอยของบุคคลระดับสูงในกรมตำรวจที่เข้าไปพัวพัน ธนาหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยพกความมั่นใจกลับไหววับด้วยความตกใจที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด “หมอวิน... คุณกำลังพูดถึงอะไร?” ธนาถามเสียงเข้ม “ผมไม่ได้พูดอะไรมากเกินกว่าหลักฐานที่วิทยาศาสตร์บอกครับ สารวัตรธนา” รวินันท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น เธอยื่นซองพลาสติกใสชิ้นหนึ่งให้ปราบ ภายในนั้นมีวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่ถูกพบฝังอยู่ใต้ผิวหนังบริเวณข้อมือของเหยื่อ “และนี่คือสิ่งที่ฆาตกรฝากไว้ให้สารวัตรปราบโดยเฉพาะ” ปราบรับซองพลาสติกมาถือไว้ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน มันคือ “เข็มกลัดเงิน” สลักรูปตราชั่งที่เอียงกระเท่เร่ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวกับที่เขาเคยทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมเมื่อห้าปีที่แล้ว... คดีที่ปิดไม่ลง และเป็นตราบาปในชีวิตตำรวจของเขา ก่อนที่ปราบจะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงฝีเท้าฝปานหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก ราวกับมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังมุ่งหน้ามายังห้องผ่าศพแห่งนี้โดยไม่เกรงใจกฎระเบียบใดๆ ทั้งสิ้น ประตูเหล็กบานหนาถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง แสงไฟสลัวจากทางเดินสาดส่องร่างของชายในชุดสูทสีเข้มผู้กุมอำนาจสูงสุดคนหนึ่งในกรมตำรวจ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้เห็นในยามวิกาลเช่นนี้ “ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้... พวกคุณกำลังประชุมลับอะไรกันโดยไม่รอผมเลยล่ะครับ สารวัตรปราบ?” --- ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะครับ