กับดักล่อเสือ

"คุณกำลังเล่นเกมที่ไม่มีทางชนะ, สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำของ พญ.รวินันท์ ดังลอดผ่านความมืดของห้องชันสูตรที่เปิดไฟเพียงสลัว ดวงตาหลังกรอบแว่นโลหะจ้องมองชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะสแตนเลส บนนั้นไม่มีร่างไร้วิญญาณ มีเพียงแผนผังคดี รอยกระสุนจำลอง และแฟ้มประวัติของฆาตกรต่อเนื่องที่พวกเขากำลังไล่ล่า แสงไฟนีออนกะพริบเบาๆ คล้ายเสียงลมหายใจที่รดรินอยู่บนเส้นด้ายของความเป็นความตาย สารวัตรปราบไม่หลบตา เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบทั้งที่รู้ว่าสถานที่แห่งนี้ห้ามสูบบุหรี่ ควันสีเทาลอยวนรอบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า นัยน์ตาของนายตำรวจมือปราบฉายแววเด็ดเดี่ยวปนเย้ยหยัน "ถ้าไม่เริ่มเดินหมากตานี้ เราก็จะติดอยู่ในกระดานที่มันเป็นคนขีดเส้นตายไปตลอดกาล หมอวิน... ผมไม่ได้ขออนุญาต คุณไม่มีสิทธิ์คัดค้าน" "ฉันไม่ได้คัดค้านในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาหรือในฐานะหมอชันสูตร แต่ฉันกำลังพูดในฐานะคนเดียวในห้องนี้ที่ยังใช้ตรรกะเหนืออารมณ์" รวินันท์วางปากกาผ่าตัดในมือลง เสียงโลหะกระทบถาดดัง 'กริ๊ง' บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "การเอาตัวคุณไปเป็นเหยื่อล่อให้อีธานปรากฏตัว มันไม่ใช่ความกล้าหาญ... มันคือการฆ่าตัวตายแบบมีใบอนุญาตต่างหาก" ปราบแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เขาขยับตัวเข้าประชิดโต๊ะชันสูตร กลิ่นอายดิบเถื่อนและอันตรายแผ่ออกมาจากตัวตนของเขา จนทำให้รวินันท์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "แล้วคุณมีวิธีที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ? สามสัปดาห์แล้วที่เราวิ่งไล่เงาของมัน เหยื่อสามรายถูกควักหัวใจออกไปอย่างไร้ร่องรอย และรายต่อไปอาจจะเป็นใครก็ได้... หรือแม้แต่คุณเอง" ประโยคสุดท้ายกดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ปราบโน้มตัวลงไปใกล้ ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลในพื้นที่แคบๆ เคมีระหว่างคนทั้งสองปะทะกันอย่างเงียบเชียบ—ฝ่ายหนึ่งคือความมืดมิดของสัญชาตญาณดิบ และอีกฝ่ายคือความเย็นชาของตรรกะทางวิทยาศาสตร์ ทั้งคู่ยืนอยู่บนขอบเหวแห่งศีลธรรม โดยมีชีวิตของผู้บริสุทธิ์เป็นเดิมพัน รวินันท์ไม่ถอยหลัง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีមុនจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "อีธานไม่ได้ต้องการแค่จับกุมตัวคุณ สารวัตร... มันต้องการทำลายความเชื่อมั่นของคุณ มันต้องการให้คุณตายอย่างช้าๆ ภายใต้ความรู้สึกผิดซ้ำรอยเดิมเหมือนกับเมื่อห้าปีก่อน" ชื่อนั้น... แผลเป็นที่ยังไม่เคยตกสะเก็ดถูกสะกิดขึ้นมาอย่างจงใจ ร่างของปราบชะงักไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับมาดุดันดังเดิม มือที่คีบบุหรี่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "คุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนั้น" น้ำเสียงของปราบต่ำลึกและอันตราย "ฉันมีสิทธิ์ เพราะฉันคือคนที่ต้องผ่าตัดศพของคุณถ้าแผนนี้พลาด" รวินันท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานี แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ปราบลุ่มหลงในตัวเธอ—ความจริงอันแสนโหดร้ายที่ไม่เคยเจือปนด้วยความตอแหล สารวัตรหนุ่มถอนหายใจยาวนาน เขาดับบุหรี่ลงบนถาดสแตนเลสอย่างไร้ความปราณี กลิ่นนิโคตินคละคลุ้งผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ "แผนนี้ถูกอนุมัติโดยอ้อมจากเบื้องบนแล้ว เหลือแค่คุณลงชื่อในฐานะแพทย์ที่ต้องประเมินสภาพร่างกายและจิตใจของเหยื่อล่อ... ซึ่งก็คือผมเอง" ห้องชันสูตรตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวในอก รวินันท์มองหน้าชายหนุ่มผู้ดื้อรั้น เธอกวาดสายตาสำรวจร่องรอยบาดแผลบนร่างกายของเขาผ่านเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ รู้ดีว่าต่อให้เธอคัดค้านจนคอแตก ปราบก็ไม่มีทางล้มเลิกความคิดนี้ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยกลัวความตาย เขากลัวแค่การมีชีวิตอยู่โดยไม่สามารถสะสางบัญชีแค้นได้ "ถ้าคุณตาย... ฉันจะไม่เสียน้ำตาให้คุณแม้แต่หยดเดียว สารวัตร" รวินันท์กล่าวเสียงเย็นเฉียบ หยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดหน้าสุดท้าย เลื่อนไปตรงช่องลายเซ็น ปราบยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ผมรู้ครับ หมอวิน... เพราะคุณมีแต่ตัวเลขและหลักฐาน ไม่ใช่หัวใจ" จังหวะนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยของสถาบันนิติเวชก็ดังสนั่นขึ้น ไฟฉุกเฉินสีแดงส้มสลับหมุนวนสาดส่องเข้ามาในห้องชันสูตรผ่านกระจกฝ้า เงาดำร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนผนังทางเดินด้านนอก—มันไม่ใช่เงาของเจ้าหน้าที่เวรยาม แต่เป็นฝีเท้าที่เยื้องกรายเข้ามาอย่างเชื่องช้าและมั่น บนหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของห้องชันสูตรที่เปิดทิ้งไว้ ข้อความใหม่จากหมายเลขปริشناถูกส่งตรงเข้ามาแบบเรียลไทม์ หน้าจอแสดงภาพมุมสูงจากกล้องวงจรปิดภายในห้องนี้เอง—ภาพของเขากับรวินันท์ที่ยืนเผชิญหน้ากันเมื่อสามวินาทีก่อน พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นทีละตัวอักษร: *“เกมเริ่มเร็วกว่าที่คิดนะ สารวัตร... หวังว่าเหยื่อล่อตัวนี้จะอ้วนท้วนพอให้ฉันเชือดเล่นสนุกมือ”* ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปกับผมนะครับ