รอยสลักแห่งความตาย

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกแทบไม่ระคายเคืองความเงียบงันอันหนักอึ้งภายในห้องชันสูตรศพ แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลสสตีล สะท้อนผิวหนังซีดเซียวที่ถูกความตายพรากอุณหภูมิไปจนหมดสิ้น สารวัตรปราบยืนกอดอกอยู่มุมห้อง สายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนจดจ้องแผ่นหลังของแพทย์นิติเวชหญิงผู้กำลังง่วนอยู่กับเครื่องมือผ่าตัด เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของ พญ.รวินันท์ หรือหมอวิน ผู้ไม่เคยแสดงความสะทกสะท้านต่อความตายเบื้องหน้า แม้ว่าร่างนั้นจะเป็นเหยื่อรายที่สามของคดีฆาตกรรมสยองขวัญที่กำลังเขย่าขวัญคนทั้งเมืองก็ตาม "คุณใช้เวลานานเกินไปกับการยืนจ้องศพ มากกว่าการวิเคราะห์หลักฐานนะสารวัตร" เสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึกดังขึ้นโดยที่เธอไม่ต้องหันกลับมามอง มือสวมถุงมือยางสีขาวยังคงถือมีดผ่าตัดเล่มเล็กกรีดลงบนเนื้อเยื่อของผู้ตายอย่างแม่นยำรากับเครื่องจักร "ผมแค่มองหาความจริงที่ซ่อนอยู่หลังรอยแผลพวกนั้น ซึ่งดูเหมือนว่าคุณกำลังจะบอกผมสินะ หมอวิน" ปราบตอบเสียงทุ้มต่ำ แววตาดุดันฉายแววความหงุดหงิดระคนสงสัย เขาเกลียดความเย็นชาของเธอ พอๆ กับที่เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าสัญชาตญาณของเธอมักจะแม่นยำเสมอ หมอวินวางมีดลงในถาดสแตนเลส เธอถอดถุงมือออกช้าๆ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับนายตำรวจหนุ่ม แววตาหลังกรอบแว่นไร้กรอบคู่นั้นว่างเปล่า แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะตรึงปราบให้อยู่กับที่ "ความจริงมักจะน่าเกลียดเสมอสารวัตร... โดยเฉพาะเมื่อมันไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยหลักวิทยาศาสตร์อย่างเดียว" หมอวินเดินไปยังโต๊ะทำงาน หยิบแท็บเล็ตแสดงภาพถ่ายความละเอียดสูงของรอยแผลบนแผ่นหลังศพขึ้นมา "ดูนี่ส" ปราบขยับเข้าไปใกล้ หน้าจอแสดงภาพรอยกรีดลึกบนผิวหนังมนุษย์ที่ถูกชำระล้างสะอาดสะอ้าน รอยแผลนั้นไม่ได้เกิดจากการทำร้ายร่างกายอย่างไร้ระเบียบ แต่มันถูกบรรจงกรีดเป็นเส้นสายเรขาคณิตที่ซับซ้อน รูปร่างคล้ายสัญลักษณ์โบราณที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราอาชญวิทยาเล่มไหน "รอยแผลนี่... มันไม่ใช่รอยทรมาน" ปราบขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักปราบปรามบอกเขาทันทีว่านี่คือ "ลายเซ็น" ของฆาตกร "ถูกต้อง มันไม่ใช่การฆ่าเพื่อระบายอารมณ์" หมอวินเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "จากการตรวจสอบระดับความลึกและมุมของการกรีด ฆาตกรมีความรู้ด้านกายศาสตร์อย่างลึกซึ้ง และที่สำคัญ... รอยสลักนี้ถูกกรีดลงไป *หลังจาก* เหยื่อเสียชีวิตไปแล้วไม่เกินสองชั่วโมง มันคือพิธีกรรม" ปราบเงยหน้าขึ้นสบตาแพทย์นิติเวชสาว บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงจนหนาวเยือก "พิธีกรรมอะไร? หรือว่านี่คือเกมจิตวิทยาแบบเดียวกับที่อีธานเคยทำ" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของหมอวิน เป็นรอยยิ้มที่สร้างความไม่สบายใจให้ปราบทุกครั้งที่ได้เห็น มันเป็นรอยยิ้มของผู้ที่รู้ความลับที่คนอื่นมองไม่เห็น "คุณกำลังเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าหาอีธาน เพราะคุณกลัวสารวัตร... กลัวว่าอดีตที่คุณปกป้องคนรักไม่ได้ จะกลับมาเกิดขึ้นซ้ำรอยกับเหยื่อเหล่านี้" คำพูดของหมอวินเฉียบคมราวกับปลายมีดผ่าตัดที่กรีดตรงเข้าสู่แผลเป็นในใจของปราบพอดี ปราบก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ รังสีความกดดันจากร่างสูงใหญ่แผ่ซ่านจนเกือบจะกลืนกินพื้นที่ว่างระหว่างกัน "อย่าล้ำเส้นหมอวิน หน้าที่ของคุณคือบอกผมว่าใครคือฆาตกร ไม่ใช่มาวิเคราะห์จิตวิทยาผม" หมอวินไม่ถอยหนี เธอยังคงสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอลึกล้ำเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา "ความจริงกับจิตวิทยาเป็นเรื่องเดียวกันสารวัตร ถ้าคุณไม่อ่านใจฆาตกร คุณก็จะไม่มีวันตามทันเกมของมัน และสัญลักษณ์บนหลังศพนี้..." เธอเลื่อนภาพซูมเข้าไปที่จุดศูนย์กลางของรอยสลัก "...ไม่ใช่สัญลักษณ์โบราณธรรมดา แต่มันคือพิกัด" ปราบชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "พิกัดอะไร?" ก่อนที่หมอวินจะได้เอ่ยคำตอบ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าห้องชันสูตร ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยสารวัตรธนา สีหน้าของนายตำรวจหนุ่มผู้ทะเยอทะยานเผือดซีดอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ "สารวัตรปราบ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ" ธนาหอบหายใจถี่รัว สายตาสลับมองปราบและศพบนเตียง "เราเพิ่งได้รับรายงานจากกองวิทยการ... มีการพบศพรายที่สี่ ถูกทิ้งไว้ที่อาคารร้างย่านชานเมือง และ..." ธนาืนิ่งงันไปชั่วขณะ กลืนก้อนความกลัวลงคอ "...ลักษณะการตายเหมือนกันทุกประการ แต่ครั้งนี้ บนหน้าอกของเหยื่อ... มีรอยสลักสัญลักษณ์ชิ้นสุดท้ายที่สมบูรณ์แบบแล้ว" ปราบหันขวับกลับไปมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือหมอวินทันที เมื่อนำภาพรอยแผลจากศพก่อนหน้ามาประกอบเข้ากับคำบอกเล่าของธนา สมองของเขาก็จุดประกายตรรกะอันมืดมิดขึ้นมาได้ในเสี้ยววินาที มันไม่ใช่แค่พิกัด... แต่มันคือแผนที่สังหารหมู่ที่กำลังเดินมาถึงบทสรุป และเหยื่อรายที่สี่กำลังส่งสัญญาณเตือนบางอย่างที่พวกเขาคาดไม่ถึง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามและเดินทางมา ณ จุดเปลี่ยนนี้ด้วยกันนะครับ