ศพแรกใต้แสงนีออน

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยปะปนกับกลิ่นอับชื้นของซากขยะในตรอกแคบๆ ย่านเยาวราชยามวิกาล ไม่ได้น่ารังเกียจเท่ากับรอยยิ้มประหลาดที่ถูกบรรจงกรีดลงบนมุมปากของศพ สารวัตรปราบปรามยืนนิ่งอยู่หลังแนวแถบผ้ากั้นสถานที่เกิดเหตุ สายตาคมกริบใต้ปีกหมวกแก๊ปสีเข้มกวาดมองร่างไร้วิญญาณที่นอนขดอยู่บนพื้นคอนกรีตเปียกชื้น แสงสีแดงและน้ำเงินจากไฟไซเรนรถตำรวจสาดส่องกระทบกับผนังตึกเก่าๆ สลับกับแสงนีออนสีม่วงอมชมพูจากป้ายร้านค้าด้านบน นี่ไม่ใช่คดีฆรรมชิงทรัพย์ธรรมดา... สัญชาตญาณดิบของนายตำรวจมือปราบกระซิบเตือนเช่นนั้น "สภาพศพถูกจัดวางอย่างตั้งใจครับสารวัตร" สารวัตรธนาก้าวเข้ามาสมทบ ใบหน้าของเขามีร่องรอยความกังวลซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มฝืนๆ "ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ทรัพย์สินอยู่ครบ... ยกเว้นชิ้นส่วนบางอย่างที่หายไป" "หายไปเหรอ" ปราบปรามทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับวาวโรจน์ "ฆาตกรไม่ได้อยากได้ทรัพย์สิน แต่มันกำลังส่งสาร" ก่อนที่ธนาจะได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงแต่ไร้ความรีบร้อนก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงซุบซิบของเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน รองเท้าส้นสูงหนังแท้สีดำสนิทเหยียบย่างลงบนพื้นเฉอะแฉะอย่างไม่ยี่หราต่อความสกปรก เจ้าของร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวผ่านแนวผ้ากั้นเข้ามาอย่างไร้ความเกรงใจ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้ด้านหลังอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้ารูปไข่เรียบเฉยราwanรูปปั้นหินอ่อน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินคู่นั้นกวาดมองศพด้วยความว่างเปล่า ปราศจากความหวาดกลัว ความเวทนา หรือแม้แต่ความอยากรู้อยากเห็น พญ.รวินันท์... แพทย์นิติเวชผู้ถูกขนานนามในวงการสืบสวนว่าเป็น "ศัลยแพทย์แห่งความตายผู้ไร้หัวใจ" "ถอยหน่อยครับหมอ พื้นที่ตรงนี้ยังไม่ได้เคลียร์หลักฐาน" ปราบปรามขยับตัวขวางทางเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง เขาไม่ชอบแพทย์นิติเวชที่มองมนุษย์เป็นเพียงก้อนเนื้อและตัวเลข รวินันท์ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับนายตำรวจหนุ่มผู้มีชื่อเสียงเรื่องความดุดัน แววตาของเธอเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ถ้าฉันมัวแต่รอให้สารวัตรเคลียร์พื้นที่ ความร้อนในตับของเหยื่อคงลดต่ำจนคำนวณเวลาตายคลาดเคลื่อนไปครึ่งชั่วโมงแล้วล่ะค่ะ... อ้อ ขอโทษที ผมติดนิสัยใช้คำลงท้ายแบบผู้ชายสินะครับ" รวินันท์เปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงเย้ยหยันในวินาทีสุดท้ายอย่างจงใจ "แต่ฉันคิดว่า สารวัตรน่าจะสนใจเวลาตายมากกว่ามารyاتทางสังคมนะ" ปราบปรามขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดนูน เขาจ้องมองแพทย์หญิงตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน เคมีระหว่างคนทั้งสองปะทะกันรุนแรงในอากาศราวกับประจุไฟฟ้าขั้วบวกและขั้วลบที่ถูกบังคับให้อยู่ใกล้กัน "ผมให้เวลาคุณสิบนาที หมอวิน" ปราบปรามก้าวถอยหลังครึ่งก้าว เปิดทางให้เธออย่างจำใจ "หวังว่าผลลัพธ์ที่คุณได้ จะคุ้มค่ากับความอวดดีของคุณนะ" รวินันท์ไม่ตอบคำเธอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างศพอย่างไม่นึกรังเกียจ ถุงมือยางสีขาวยืดหยุ่นรับกับเรียวนิ้วที่กำลังบรรจงเปิดเปลือกตาของเหยื่อขึ้นอย่างนิ่มนวล ปลายเรียวนิ้วอีกข้างสัมผัสลงที่ลำคอเบาๆ เพื่อตรวจวัดอุณหภูมิร่างกาย ท่าทางของเธอมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว และแม่นยำ ราวกับเครื่องจักรกลที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ ปราบปรามยืนกอดอกมองการกระทำนั้นเงียบๆ สายตาของเขาไม่ได้มองที่ศพ แต่กลับลอบสังเกตปฏิกิริยาของแพทย์หญิง ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอาการสะท้านสะเทือนต่อกลิ่นเลือดหรือสภาพศพที่น่าสยดสยองเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าความตายคือเรื่องปกติธรรมดาในชีวิตประจำวันของเธอ "อุณหภูมิแกนกลางร่างกายบ่งชี้ว่าเสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง แต่..." รวินันท์หยุดพูดไปกะทันหัน นิ้วมือที่สวมถุงมือชะงักค้างอยู่บริเวณข้อมือของศพ "แต่อะไร" ปราบปรามขยับเข้าไปใกล้ขึ้นโดยไม่รู้ตัว รวินันท์ค่อยๆ ใช้ปลายคีมโลหะเขี่ยร่มผ้าสีดำที่พับเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเหยื่อออก เผยให้เห็นวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน มันไม่ใช่รอยแผล ไม่ใช่คราบเลือด และไม่ใช่ทรัพย์สิน แต่มันคือ "กระดุมเม็ดเงิน" สลักลวดลายรูปงูกัดหางตัวเอง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อห้าปีก่อน—คดีที่ล้มเหลวและฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำอันเจ็บปวดของปราบปราม บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงทันที เสียงไซเรนและเสียงผู้คนรอบข้างราวกับถูกตัดขาดหายไปในชั่วพริบตา รวินันท์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับปราบปราม แววตาที่เคยไร้ความรู้สึกเมื่อครู่ บัดนี้กลับมีประกายบางอย่างไหววับ ประกายที่ซ่อนความลับอันดำมืดเอาไว้ "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนเดิม กลับมาเยือนเมืองนี้อีกแล้วสินะครับ สารวัตร" รวินันท์เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับดังก้องเสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจของนายตำรวจหนุ่ม ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ความมืดมิดในบทแรกนี้ด้วยกันนะครับ