ผู้บุกรุกจากเขตสุญญากาศ

เสียงสัญญาณเตือนสีอำพันกะพริบถี่เป็นจังหวะในความมืด พร้อมกับตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอคอนโซลที่ร่วงหล่นลงอย่างไร้ความปรานี: *00:01:45... 00:01:44...* เอเลียส วอน ไม่ได้ขยับเขยื้อnร่างออกไปไหน นัยน์ตาสีเทาเข้มสะท้อนแสงเรืองรองจากหน้าจอควบคุมระบบนิเวศอวกาศ เขาเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ถึงปริมาณออกซิเจนที่เจือจางลงทุกวินาทีในห้องเครื่องยนต์ลับระดับสาม ความกดอากาศที่ลดต่ำลงทำให้แก้วหูอื้ออึงเล็กน้อย แต่หัวสมองของวิศวกรหนุ่มกลับแล่นเร็วจี๋ราวกับถูกกระตุ้นด้วยสารอะดรีนาลีนบริสุทธิ์ ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีเสียงสบถหลุดรอดจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง สำหรับเอเลียส ความตายไม่ใช่สิ่งแปลกปลอมในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง มันเป็นเพียงสมการทางคณิตศาสตร์ที่คำนวณพลาด หรือตัวแปรภายนอกที่ถูกแทรกแซงด้วยเจตจำนงบางอย่าง และในกรณีนี้... มันคืออย่างหลังอย่างแน่นอน *คลิก.* เสียงกลไกปลดล็อกไฮดรอลิกดังแผ่วเบาท่ามกลางเสียงหึ่งของคอมพิวเตอร์แม่ข่าย มันไม่ใช่เสียงจากการทำงานอัตโนมัติของระบบระบายอากาศหลักที่ถูกตัดขาด แต่มันคือเสียงของสลักประตูนิรภัยสำรอง—ประตูที่เชื่อมต่อกับท่อส่งพลังงานร้างซึ่งมีเพียงผู้มีรหัสผ่านระดับผู้บัญชาการสูงสุดเท่านั้นที่เข้าถึงได้ เอเลียสไม่หันหลังกลับทันที เขายังคงนิ้วเรียวยาวอยู่บนแป้นพิมพ์เพื่อตรึงข้อมูลล็อกไฟล์ชุดสุดท้ายก่อนที่ระบบจะปิดตัวลงถาวร เสียงฝีเท้าที่เบาราวกับเสียงแมวดาวเหยียบย่างบนพื้นเหล็กกล้าไร้สนิมดังขึ้นใกล้เรื่อยๆ กลิ่นจางๆ ของโอโซนผสมกับกลิ่นโลหะเย็นยะเยือกโชยมาแตะจมูก "คุณคำนวณผิดพลาดไปสิบสองวินาที, ผู้บัญชาการเรย์" เอเลียสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แต่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันอันสุขุม "หรือว่าออกซิเจนในเขตของผมที่ถูกตัดไป ทำให้ปฏิกิริยาตอบสนองของคุณเชื่องช้าลงกว่าสมัยที่อยู่บนสถานีรบเนบิวลา?" ร่างเพรียวบางในชุดสูทอวกาศสีดำสนิทที่ถอดหมวกออกเผยให้เห็นเรือนผมสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟฉุกเฉิน เซเลสเทีย เรย์ ก้าวออกมาจากเงาดำของช่องระบายอากาศ นัยน์ตาสีฟ้าครามราวกับน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองแผ่นหลังของวิศวกรหนุ่มด้วยประกายระยิบระยับที่อ่านไม่ออก มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ฉันไม่ได้มาเพื่อแข่งขันทำเวลาสถิติกับคุณ, เอเลียส" เซเลสเทียตอบ เสียงของเธอนุ่มทุ้มและเจือด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล "ฉันมาเพื่อหยุดคุณ... ก่อนที่คุณจะดึงดาวเคราะห์ทั้งระบบให้พังทลายลงไปพร้อมกับความรู้สึกผิดบาปในอดีตของคุณ" เอเลียสค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก—แม้ว่าส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะออกซิเจนที่เหลือไม่ถึงหนึ่งนาทีแล้วก็ตาม "ความผิดบาป?" เอเลียสทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วๆ หลุดออกมาจากลำคอของเขา "คุณต่างหากที่กำลังวิ่งหนีความจริง เซเลสเทีย ข้อมูลในหน่วยความจำสำรองนี้พิสูจน์แล้วว่าการระเบิดของดาวบ้านเกิดฉันไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของระบบวิศวกรรม แต่มันถูกสั่งการจากเบื้องบน... จากกองกำลังที่คุณเคยรับใช้!" เซเลสเทียก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว มือเรียวภายใต้ถุงมือไนลอนคว้าหมุนคันโยกฉุกเฉินบนผนัง ก่อนที่เสียงระบบเตือนภัยจะเปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มต่ำสีเขียว—ออกซิเจนถูกปล่อยกลับเข้าสู่ห้องควบคุมอีกครั้งในระดับความเข้มข้นที่ทำเอาทั้งสองคนต้องหอบหายใจรับอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่ เธอยังคงยืนประชิดจนเอเลียสได้กลิ่นจางๆ ของแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อและหยาดเหงื่อจากการต่อสู้กับห้วงสุญญากาศ นัยน์ตาสีฟ้าครามของเฝ้ามองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดนักรึไง, เอเลียส?" เซเลสเทียกระซิบเสียงพร่า ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วของเขา "คุณคิดว่าความจริงที่คุณกำลังไขว่คว้ามันบริสุทธิ์ผุดผ่องงั้นเหรอ? สิ่งที่คุณกำลังถือครองอยู่ในแฟลชไดร์ฟชิ้นนั้น... มันไม่ใช่แค่ความลับของกองบัญชาการ แต่มันคือรหัสเปิดใช้งาน 'โครงการเนเมซิส' ที่จะกวาดล้างประชากรครึ่งกาแล็กซีในชั่วพริบตา" เอเลียสชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีเทาเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เขาเหลือบมองแฟลชไดร์ฟสีดำทึบในมือของตนเองสลับกับใบหน้าที่เคร่งเครียดจริงจังของอดีตผู้บัญชาการสาว เคมีอันตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงจนแทบจะเกิดประกายไฟในพื้นที่สุญญากาศ ความเกลียดชัง ความเข้าใจ และแรงดึงดูดประหลาดหลอมรวมกันอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ "ถ้ามันคืออาวุธล้างบาง..." เอเลียสพูดลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "ทำไมคุณถึงไม่ทำลายมันทิ้งซะตั้งแต่แรกบนยานลาดตระเวน ทำไมคุณต้องเสี่ยงชีวิตบุกเข้ามาหาผมถึงในห้องเครื่องยนต์ที่ลึกที่สุดนี่ด้วย?" เซเลสเทียไม่ได้ตอบคำถามทันที เธอยื่นมือเรียวไปแตะที่ข้อมือของเอเลียสเบาๆ สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอยังคงเย็นเยียบ แต่กลับทำให้หัวใจของวิศวกรหนุ่มเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะขยับเอื้อIนคำพูดที่ทำให้เอเลียสต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "เพราะฉันไม่มีรหัสผ่านชุดสุดท้าย... และคนเดียวในจักรวาลนี้ที่รู้ชุดรหัสอัลกอริทึมในการปลดล็อกระบบนิเวศน์ดาวเทียมดวงนั้น ก็คือไอ้คนหัวดื้อที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้ยังไงล่ะ, เอเลียส" เซเลสเทียเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยแววตาที่ซ่อนเร้นบางสิ่งบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าความตาย "และตอนนี้... มีบางกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ห้องเครื่องยนต์นี้มากกว่าที่เราคิด" *กริ๊ก.* เสียงโลหะหนักหน่วงกระทบกันดังขึ้นจากประตูบานทิศเหนือ—ไม่ใช่ประตูที่เซเลสเทียใช้เข้ามา แต่เป็นประตูหลักที่ควรจะถูกเชื่อมต่อกับระบบรักษาความปลอดภัยของกองทัพ และไฟแสดงสถานะบนบานประตูก็เปลี่ยนจากสีเขียว... เป็นสีแดงฉานของระบบล็อกอัตโนมัติจากภายนอก ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดและออกซิเจนอันน้อยนิดไปกับบทนี้ด้วยกันนะครับ