ออกซิเจนที่กำลังร่อยหรอ

เสียงคำรามต่ำทึบของเครื่องยนต์ไอออนระดับห้าดังสะท้อนผ่านโครงสร้างไทเทเนียมอัลลอยด์ของสถานีอวกาศ *โครนอส-ไนน์* คล้ายเสียงคำรามของสัตว์ป่าบาดเจ็บที่ถูกขังอยู่ในกรงสุญญากาศ เอเลียส วอน ปล่อยให้นิ้วมือสวมถุงมือคาร์บอนไฟเบอร์เลื่อนผ่านแผงควบคุมระบบนิเวศจำลอง หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวสาดสะท้อนลงบนดวงตาสีเทาเข้มที่ไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัว เขาชินชากับความตายที่ลอยเคว้งอยู่เบื้องนอกกระจกหนาห้าชั้นนั้นแล้ว—ความตายที่ไร้เสียงและเย็นเยียบ แต่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นภายในระบบปิดนี้ กลับมีกลิ่นอายของความจงใจ มากกว่าความผิดพลาดทางกลไก “คุณกำลังเสียเวลากับการไล่หาตัวเลขทศนิยมตำแหน่งที่เจ็ด, เอเลียส” เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องควบคุม เซเลสเทีย เรย์ ยืนพิงเสาคานรับน้ำหนัก ร่างสูงโปร่งในชุดนักบินรบปลดประจำการที่เต็มไปด้วยร่องรอยการซ่อมแซมบ่งบอกถึงอดีตอันโชกโชน เธอกำลังหมุนกระบอกแคปซูลกาแฟสังเคราะห์ในมือเล่น ดวงตาสีอำพันคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความเย้ยหยันกับความเหนื่อยล้า “ทศนิยมตำแหน่งที่เจ็ดคือตัวเลขที่คั่นระหว่างปอดที่ยังทำงานกับปอดที่เต็มไปด้วยคาร์บอนไดออกไซด์เหลว, ผู้บัญชาการเรย์” เอเลียสตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง กลิ่นอายความเย็นชาของเขาเป็นเกราะกำบังที่สร้างขึ้นจากซากปรักหักพังของดาวเคราะห์ซีรีส์-7 ที่เขาเคยปกป้องไม่สำเร็จ “และในระบบไหลเวียนอากาศเขตสามตอนนี้ ค่าความดันออกซิเจนกำลังดรอปลงศูนย์จุดสี่เปอร์เซ็นต์ทุก ๆ หนาที ซึ่งมันไม่ควรจะเกิดขึ้นกับระบบปรับอากาศรุ่นล่าสุดที่เพิ่งติดตั้งจากศูนย์กลาง” เซเลสเทียแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยประสบการณ์ของคนที่ผ่านสงครามแย่งชิงทรัพยากรมานับไม่ถ้วน เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานโฮโลแกรม จนกลิ่นหอมจาง ๆ ของสนอวกาศและสนิมเหล็กเจือจางลอยมาแตะจมูกเอเลียส “คุณยังเชื่อในระบบของพวกมันอยู่อีกหรือไง?” เธอกระซิบ เสียงของเธอต่ำลงจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฮัมของเครื่องยนต์ “พวกเบื้องบนไม่ได้ส่งเรามาเพื่อสร้างอาณานิคมใหม่หรอก, เอเลียส พวกมันส่งเรามาเพื่อรอวันหมดอายุ... เหมือนแบตเตอรี่สำรองที่รอเวลาถูกเปลี่ยนทิ้งเมื่อประจุไฟหมด” เอเลียสชะงักปลายนิ้วที่กำลังป้อนคำสั่งรีเซ็ตระบบ ปฏิกิริยาเคมีในสมองของเขาประมวลผลคำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว แม้เขาจะเป็นวิศวกรที่เชื่อมั่นในตรรกะและหลักฐานเชิงประจักษ์ แต่ตัวเลขความผิดปกติที่ปรากฏบนหน้าจอกลับสอดคล้องกับทฤษฎีสมคบคิดที่ผู้หญิงคนนี้มักจะพร่ำพูดอยู่เสมออย่างน่าประหลาด “ถ้าพวกมันต้องการให้เราตาย พวกมันคงไม่เสียเวลาส่งวิศวกรระดับหัวกะทิอย่างผมมาจัดการระบบหล่อเลี้ยงชีวิตหรอกครับ” เอเลียสเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจาง ๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างกาย “ความผิดปกตินี้มีรูปแบบที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเกิดจากความเสื่อมสภาพ มันมีลายเซ็นดิจิทัล... เหมือนมีใครบางคนกำลังควบคุมวาล์วจากระยะไกล” เซเลสเทียหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยฉายแววหยيบหยันเปลี่ยนเป็นความคมกราบราวกับใบมีดโกน เธอก้มตัวลงมาใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วหูของเขา “และถ้าฉันบอกคุณล่ะ ว่าฉันเพิ่งดักสัญญาณการเข้ารหัสลับชุดนั้นได้เมื่อสิบนาทีที่แล้ว?” เธอพูดเสียงกระซิบที่สั่นพร่าเล็กน้อย “มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ... แต่เป็นคำสั่งปิดตายจากศูนย์บัญชาการแม่โดยตรง และเป้าหมายแรกที่พวกมันต้องการสูบออกซิเจนออกไป ไม่ใช่คนงานเหมือง... แต่คือห้องควบคุมนี้” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นกระหน่ำแข่งกับเสียงเตือนภัยระดับต่ำที่เริ่มดังขึ้นเป็นจังหวะ เอเลียสขมวดคิ้วแน่น สมองของเขาพยายามประเมินสถานการณ์ความเสี่ยง ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วทั้งสถานี *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีเลือด รหัสผ่านหลักที่เขาใช้ล็อกอินถูกแทนที่ด้วยสัญลักษณ์รูปดาวห้าแฉกที่ถูกขีดฆ่าทับด้วยเส้นกากบาทสีดำสนิท—สัญลักษณ์ของหน่วยปฏิบัติการลับนอกกฎหมายที่ควรจะถูกยุบไปตั้งแต่สิบปีก่อน และก่อนที่เอเลียสจะได้กดปุ่มตัดวงจรฉุกเฉิน หน้าจอก็ปรากฏข้อความสั้น ๆ ขึ้นมาด้วยตัวอักษรวิ่งช้า ๆ ทีละตัว > **[ ยินดีต้อนรับสู่พิธีศพของคุณ, วิศวกรวอน... ออกซิเจนในเขตของคุณถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์แล้ว ]** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่อวกาศอันเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ