ไซต์งานหรือสมรภูมิ

"ถ้าคุณยังวางแนวท่อแอร์พาดผ่านคานรับน้ำหนักแบบนี้อีกรอบ ฉันจะถือว่าคุณจงใจส่งฉันไปนอนในห้องผู้ป่วยวิกฤตแทนที่จะเป็นเซฟเฮาส์ค่ะคุณธันวา" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นปูนคลุ้งในไซต์งาน มินตราสะบัดตัวหันมาเผชิญหน้ากับสถาปนิกหนุ่มผู้ยืนกอดอกตีสีหน้านิ่งสนิท ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ขณะที่มือเรียวถือม้วนแบบแปลนอินทีเรียร์ชี้ไปยังจุดผิดพลาดบนเพดานด้วยความหงุดหงิด คีย์ ธันวา ปรายตามองแบบแปลนในมือเธอก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบกับดวงตาคู่สวยที่กำลังลุกเป็นไฟ มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเล็กน้อยในแบบที่มินตราอยากจะคว้าหมวกกันน็อคในมือฟาดลงไปสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "ถ้าคุณใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์โครงสร้างสักนิดก่อนจะวาดฝันให้ผนังห้องนั่งเล่นมันโค้งมนไร้สาระ คุณก็จะรู้ว่าท่อแอร์ตรงนั้นมันเลี่ยงไม่ได้ครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ พอดีลืมไปว่าคุณถนัดแต่เรื่องสวยๆ งามๆ ไร้แก่นสารไปวันๆ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจเน้นคำว่า 'ค่ะ' เพื่อยอกย้อนเธอกลับอย่างเจ็บแสบ ทำให้เส้นความอดทนของมินตราขาดผึง อินเทอร์เน็ตดีไซน์เนอร์สาวก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงตัวจนคีย์ต้องชะงักถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "นี่คุณ! ปากคอเราะร้ายแบบนี้ชาติก่อนอมตะปูไว้เหรอคะ ถึงได้พ่นแต่คำคมคายทิ่มแทงชาวบ้านเขาอยู่ได้!" มินตราเงยหน้าขึ้นเถียง คางมนเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้กลิ่นฝุ่นและเหงื่อจากการคุมงานตั้งแต่เช้าจะทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่พลังความแค้นที่มีต่อสถาปนิกปากปีจอคนนี้กลับพุ่งสูงปรี๊ดอย่างไร้ขีดจำกัด "ก็เพราะผมต้องมาตามแก้ปัญหาให้เด็กศิลป์ที่เอาแต่ใจตัวเองน่ะสิครับ ผมถึงต้องเปลืองน้ำลายอยู่แบบนี้" คีย์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่บนหน้าผากมน ดวงตาคมกริบกวาดมองพวงแก้มใสที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโหอย่างพินิจพิเคราะห์ แววตาคู่พินิจนั้นมีความไหววูบประหลาดฉายผ่านเข้ามาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเยnชาตามแบบฉบับของนายสถาปนิกจอมเนี้ยบ มินตราสะท้านเยือกในอก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดน้อยลงจนเกินความจำเป็น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นอายความสะอาดเฉพาะตัวของคีย์ลอยเข้ามาแตะจมูก ขัดกับบรรยากาศดิบเถื่อนของไซต์งานก่อสร้างรอบด้านอย่างสิ้นเชิง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองศึก ความโกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความปั่นป่วนในท้องที่เธออธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ *ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบประสาทสัมผัสของเธอเกินไปแล้ว* "ถ...ถอยไปเลยนะ!" มินตราละล่ำละลักพร้อมกับยกม้วนแบบแปลนขึ้นดันอกแกร่งเอาไว้ แต่มือหนากลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอตรึงไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับหนี "ทำไมครับ กลัวเหรอ หรือว่า..." เสียงทุ้มต่ำพร่าลงเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่เธอซ่อนไว้ "กำลังคิดเรื่องเมื่อคืนตอนที่เราติดอยู่ในห้องเก็บของด้วยกันอยู่ล่ะสิ" คำพูดนั้นทำเอาใบหน้าของมินตราแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ไฟดับสนิทและความใกล้ชิดอย่างไร้การป้องกันพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองจนเธอแทบจะระเบิดตัวตายตรงนั้น ความลับที่ว่าทำไมจู่ๆ หัวใจเธอถึงเต้นผิดจังหวะเวลาอยู่ใกล้เขา กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาทีละน้อย และเธอก็เกลียดตัวเองเหลือเกินที่ไม่สามารถหาข้อแก้ตัวมากลบเกลื่อนอาการร้อนรนนี้ได้เลย "ใคร... ใครจะไปคิดเรื่องไร้สาระแบบนั้นกัน ปล่อยฉันนะ!" เธอพยายามบิดข้อมือออกจากการกุม แต่ก่อนที่คีย์จะได้เอאะอะอะไรโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อเธอดังแทรกขึ้นมาจากทางบันไดโครงสร้าง "มินตรา! อยู่แถวนี้ไหม... แย่แล้วแก ฉันมีเรื่องด่วนจะบอก!" ร่างบางของพายเพื่อนสนิทวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในโซนห้องนั่งเล่น สภาพหัวยุ่งเหยิงและสีหน้าตื่นตระหนกทำให้ทั้งคีย์และมินตราต้องผละออกจากกันทันทีโดยอัตโนมัติ มินตราหันไปมองเพื่อนสาวด้วยความสงสัย "มีอะไรยัยพาย ทำไมหน้าตาตื่นขนาดนั้น หรือว่าแปลนห้องน้ำชั้นบนมีปัญหาอีก?" พายยกมือขึ้นทาบอก หอบหายใจแรงก่อนจะชี้มือไปทางด้านหลังของตัวเองด้วยสีหน้าซีดเผือดราวกับเจอผีกลางวันแสกๆ "ไม่ใช่เรื่องแปลน... แต่เป็นเรื่องเจ้าของบ้านตัวจริง!" พายกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ "เขาเพิ่งโทรมาหาฉันเมื่อกี้นี้เอง... เขาบอกว่าเขายกเลิกสัญญาว่าจ้างแล้ว และกำลังเดินทางมาที่เซฟเฮาส์หลังนี้เพื่อตรวจงานด้วยตัวเองในอีกสิบนาทีข้างหน้า!" ดวงตากลมโตของมินตราเบิกกว้างขึ้นทันที ความตกใจเข้ามาแทนที่ความโกรธและความเขินอายเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการรีโนเวทเซฟเฮาส์หลังนี้กำลังจะถูกกระชากหน้ากาก และดูเหมือนว่า... เรื่องราววุ่นๆ ระหว่างเธอกับนายสถาปนิกปากร้ายจะกลายเป็นเรื่องเด็กๆ ไปเลย เมื่อเทียบกับตัวตนที่แท้จริงของ "เจ้าของบ้าน" คนใหม่ที่กำลังก้าวเข้ามาในอาณาจักรแห่งนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับตัวละครของเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!