กฎเหล็กของคนไร้ระเบียบ

"ถ้าคุณยังกล้าวางแก้วกาแฟลงบนแบบแปลนสเกลส่วนบุคคลโดยไม่มีที่รองแก้วอีกครั้ง ฉันจะถือว่าคุณจงใจก่อวินาศกรรมทางวิชาชีพนะคะ สถาปนิกธันวา!" เสียงใสราวกับระฆังแก้วที่ถูกดีดด้วยความหงุดหงิดดังแทรกผ่านความเงียบสงบของห้องประชุมใหญ่ มินตราไม่ได้เพียงแค่พูด เธอยังกระแทกแฟ้มตัวอย่างวัสดุลงบนโต๊ะไม้สักทองจนเกิดเสียงทุบเบาๆ เป็นจังหวะจะโคน ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะพราวระยับด้วยความท้าทายเวลานี้กำลังจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของฉายา 'คุณชายระเบียบจัด' ประจำบริษัท คีย์ ธันวา ชะงักมือที่กำลังจะหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพง เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากกระดาษร่างผังโครงสร้างเซฟเฮาส์ แววตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมฉายแววระอาแก่นแก้ว เขายังคงรักษารอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มที่มินตราลงความเห็นว่าน่าหมั่นไส้ที่สุดในรัศมีสามกิโลเมตรนี้ "ถ้าคุณอินทีเรียสายอาร์ตจะกรุณาสละเวลาอันมีค่ามาดูสติปัญญาตัวเองสักนิด คุณก็จะเห็นว่าโต๊ะทำงานตัวนี้มันทำจากไม้เคลือบสารกันน้ำพิเศษครับ มินตรา... หรือว่าสมองส่วนการประมวลผลของคุณกำลังรวนเพราะกาแฟแก้วที่สามของวันกันแน่" น้ำทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาด้วยความนิ่งสนิท ยิ่งเติมเชื้อเพลิงให้ความหัวรั้นในตัวหญิงสาวพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด มินตรายกมือขึ้นกอดอก รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบที่เคลือบด้วยลิปสติกสีส้มอิฐ "โอ้! นี่คุณกำลังดูถูกรสนิยมและการเลือกใช้วัสดุของฉันเหรอคะ? ถึงมันจะกันน้ำ แต่มันก็ไม่มีรสนิยม! การที่คุณเอาแก้วน้ำมาแปะไว้บนงานออกแบบระดับมาสเตอร์พีซของฉัน มันเหมือนกับการเอา ...เอ่อ เอาสติกเกอร์รูปการ์ตูนไปแปะไว้บนภาพวาดของโมนาลิซ่าเลยนะคะคุณคีย์!" "เปรียบเปรยได้เกินเบอร์มากครับคุณดีไซน์เนอร์" คีย์วางปากกาลงอย่างใจเย็น ท่าทีสุขุมนุ่มลึกของเขาช่างตัดกับความเดือดดาลของหญิงสาวราวฟ้ากับเหว ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่มินตรายืนอยู่ทีละก้าวอย่างจงใจ "อีกอย่าง... งานชิ้นนี้ยังไม่ใช่มาสเตอร์พีซ จนกว่าผมจะตรวจทานโครงสร้างรับน้ำหนักเสร็จ และถ้าความจำผมไม่สั้นจนเกินไป คนที่วางแก้วทิ้งไว้แล้วเดินหนีไปกรี๊ดกร๊าดกับเพื่อนสนิททางโทรศัพท์เมื่อสิบนาทีที่แล้ว ก็คือคุณไม่ใช่เหรอครับ" มินตราสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจับผิดได้อย่างคาบลูกคาบดอก เธอกะพริบตาปริบๆ ความมั่นใจเมื่อครู่หดหายไปเสี้ยววินาที แต่ด้วยสัญชาตญาณของคนที่ไม่เคยยอมแพ้ใคร เธอจึงเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสู้ ปลายจรดปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำไรเนื่องจากระยะห่างที่ถูกร่นเข้ามาอย่างกะทันหัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกระดาษและกาแฟคั่วบดลอยเข้ามาแตะจมูก มินตราพลانรู้สึกว่าอากาศรอบตัวมันเบาบางลงอย่างประหลาด หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ แต่เธอก็ยังคงแข็งใจเถียงกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด "ฉัน... ฉันแค่ไปรับโทรศัพท์ด่วนต่างหากล่ะคะ! เรื่องงานสำคัญระดับชาติเลยนะ!" "สำคัญกว่าความปลอดภัยของโครงสร้างบ้านหลังใหม่ของ 'แขกพิเศษ' ที่กำลังจะย้ายเข้ามาเหรอครับ?" คีย์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นดึงดูดสายตาของเธอให้ติดตรึงอยู่กับร่องรอยความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีกวนประสาท บรรยากาศในห้องประชุมที่เคยร้อนระอุด้วยอารมณ์ปะทะ กลับเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต มินตรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วเรียวของสถาปนิกหนุ่มเอื้อมมาปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาข้างแก้มของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ร่างกายของเธอแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจปนประหม่า นี่มันไม่ใช่การทะเลาะกันเรื่องงานแบบปกติแล้ว... นี่มันคือการคุกคามทางหัวใจชัดๆ! "คุณ... คีย์ ถอยไปไกลๆ เลยนะคะ" มินตราเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน ก่อนที่สถานการณ์ระหว่างคนทั้งสองจะเตลิดเปิดเปิงไปไกลกว่าการปะทะฝีปาก เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุม พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเป็นเชิงมารยาท ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ทั้งมินตราและคีย์ผละออกจากกันราวกับโดนไฟลวก หญิงสาวรีบหันไปจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความรวดเร็ว ขณะที่คีย์กลับไปยืนวางมาดนิ่งหลังโต๊ะทำงานตามเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ประวัติศาสตร์และปมปริศนาจากตอนที่แล้วที่ยังค้างคาใจ กลับพุ่งกลับมาชนหน้าอีกครั้ง เมื่อบานประตูไม้สักบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ โดยฝีมือของเลขาหน้าห้อง "คุณธันวาคะ... และคุณมินตรา..." เลขากลืนน้ำลายลงคอด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย ดวงตาเลิกลั่กมองสลับระหว่างสถาปนิกหนุ่มกับอินทีเรียสาว ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของมินตราเย็นเฉียบลงในพริบตา "ท่านประธานใหญ่... และ... 'เจ้าของบ้านตัวจริง' มาถึงแล้วค่ะ กำลังรอพวกคุณอยู่ที่ห้องรับรองใหญ่ชั้นบนตอนนี้เลยค่ะ" มินตราเบิกตากว้างขึ้นทันที ความโกรธและความเขินอายเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้นซาก เมื่อตระหนักได้ว่า... บททดสอบที่แท้จริงของเซฟเฮาส์หลังนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น! เหมยฮวาแรกแย้มขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนหัวใจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!