ปากดีแบบนี้มีรางวัลไหม

"ตามผมมานี่..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้เป็นเพียงคำสั่ง แต่มันคือประกาศิตจากประธานบริษัทสถาปนิกผู้เคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัยจนน่าหมั่นไส้ คีย์ ธันวา ก้าวฉับๆ นำทางมินตราเข้าไปยังห้องประชุมเล็กกระจกใสฝ้าที่ตั้งอยู่มุมอึกทึกที่สุดของชั้นสาม แรงดึงที่ข้อมือแม้จะไม่ถึงกับบดขยี้จนกระดูกแหลก แต่ก็แน่นหนาพอที่จะทำให้หญิงสาวรู้ว่า... ผู้ชายคนนี้กำลังโกรธจัดชนิดที่ต่อให้เอาเครื่องดับเพลิงมาฉีดก็เอาไม่อยู่ ปัง! ประตูบานเลื่อนกระจกถูกผลักปิดด้วยแรงที่พอเหมาะพอเจาะ ไม่ได้กระแทกจนแตกละเอียด แต่เสียงล็อกกลอนอัตโนมัติด้านในกลับดังชัดเจนจนบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงโต๊ะประชุมไม้โอ๊คตัวยาวกับกระดานไวท์บอร์ด พลันหดแคบลงไปอีกกึ่งหนึ่งเมื่อมีเงาร่างสูงใหญ่ของสถาปนิกหนุ่มยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า มินตราสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมทันทีที่เขาปล่อยมือ เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นกอดอก เชิดปลายคางขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะแอบผวาเล็กน้อยกับนัยน์ตาสีสนิมเหล็กที่กำลังจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "จะลากฉันมาตบกลางสี่แยกไฟแดง... อ๊ะ ไม่ใช่ สี่แยกห้องประชุมเหรอคะคุณธันวา" มินตราเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบที่เคลือบลิปสติกสีส้มอิฐ "หรือว่าทนฟังความจริงไม่ไหว จนต้องพามาเคลียร์ในที่ลับตา เพราะกลัวลูกน้องเห็นว่าสถาปนิกมือหนึ่งกำลังจะโดนอินทีเรียเด็กๆ เถียงจนมุม" "ปากเก่ง" คีย์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาวิเคราะห์เจาะลึกราวกับเธอกำลังยืนอยู่บนโต๊ะเขียนแบบที่เต็มไปด้วยข้อผิดพลาด "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะมินตรา งานดีไซน์ห้องรับแขกชุดล่าสุดที่คุณส่งมาให้ผมตรวจเมื่อเช้า... คุณใช้ส่วนไหนคิดครับ ถึงกล้าวางโซฟาหันหลังให้หน้าต่างกระจกบานใหญ่ในทิศตะวันตก?" "ส่วนหัวสมองที่ผ่านการเรียนจบเกียรตินิยมมาค่ะ!" มินตราสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ในเมื่อโจทย์ของลูกค้าคือต้องการความเป็นส่วนตัวจากตึกสำนักงานฝั่งตรงข้าม แต่ยังอยากได้แสงธรรมชาติในช่วงบ่าย การหันโซฟาออกแล้วจัดมุมมองเข้าหาผนังตกแต่งไม้ระแนงซ่อนไฟ คือการแก้ปัญหาที่สมบูรณ์แบบที่สุดในพื้นที่จำกัดแบบนั้น!" "สมบูรณ์แบบงั้นเหรอ?" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้เสียง ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองถูกลดทอนลงจนเหลือเพียงอากาศบางเบา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกระดาษเขียนแบบและกาแฟดำเข้มๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนมินตราต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ สถาปนิกหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ "คุณกำลังเอาความสวยงามฉาบฉวยมากลบเกลื่อนหลักการยศาสตร์ (Ergonomics) พื้นฐาน การจัดวางแบบนั้นทำให้มุมมองการมองเห็นของผู้อยู่อาศัยถูกตัดขาดจากภายนอกโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่เซฟเฮาส์ แต่มันคือห้องขังดีๆ นี่เอง... หรือว่าคุณชอบกักขังตัวเอง เลยเอาสนองนี้ดมาลงกับงานออกแบบของลูกค้า?" ประโยคนั้น... คำพูดที่จี้ใจดำและน้ำเสียงเย้ยหยันทำเอาสติของมินตราขาดผึง "คุณว่าใครชอบกักขังตัวเองวะ... เอ๊ย! คะ!" มินตราเกือบหลุดคำหยาบออกมา ดีที่เบรกทันท่วงที เธอพุ่งตัวเข้าไปประชิดเขาบ้าง ปลายนิ้วเรียวชี้หน้าอกแกร่งใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนอย่างลืมตัว "ฟังให้ดีนะคุณคีย์ ธันวา! ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณ และเราไม่ได้ทำงานร่วมกันแบบผู้ใต้บังคับบัญชา ฉันเป็นฟรีดแลงเซอร์ระดับพรีเมียมที่รับงานคุณต่างหาก! ถ้าคุณอยากได้งานที่เป๊ะทุกองศาจนน่าเบื่อไร้ชีวิตชีวา ทำไมไม่เอาไม้บรรทัดตีเส้นแล้ววาดเองซะล่ะ จะจ้างอินทีเรียสายอาร์ตแบบฉันมาทำไมตั้งแต่แรก!" คีย์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับยืนนิ่ง ปล่อยให้นิ้วเรียวของเธอจิ้มลงบนหน้าอกตัวเองโดยไม่ขยับเขิน ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาอีก จนปลายจมูกโด่งเป็นสันเกือบจะเฉียดแก้มเนียนของหญิงสาว ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดข้างขมับทำให้มินตราขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ "ก็เพราะ..." เสียงทุ้มต่ำพร่าลงจนน่ากลัว "งานของคุณมันมีความ... 'ยุ่งเหยิง' ที่น่าสนใจดีมั้ง ถึงได้ทำให้ผมต้องมานั่งปวดหัวอยู่แบบนี้ไง" มินตราสะدุดกึก หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่เป็นประกายระยิบระยับบางอย่างที่คล้ายกับ... ความคลั่งไคล้ปนความเอ็นดูที่เจ้าตัวพยายามจะกลบเกลื่อนมันไว้ด้วยความปากจัด "นี่คุณ..." มินตราเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว ความแสบคันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม "จะชมหรือจะด่า ช่วยเลือกสักทางเถอะค่ะ หน้าตาดูดีซะเปล่า แต่ปากร้ายเป็นหมาป่าแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเป็นแฟนนะคะสถาปนิก" คีย์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันร้ายกาจและทรงพลังจนทำเอาคนมองหายใจไม่ทั่วท้อง มือหนายื่นออกไปรวบข้อมือบางที่ยังคงชี้หน้าเขาอยู่ แล้วดึงเข้าหาตัวช้าๆ จนแผ่นอกของเธอแนบชิดกับอกแกร่งโดยไม่มีช่องว่าง "ปากดีแบบนี้..." เสียงกระซิบพร่าเลื่อนเข้ามาใกล้ริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียง "มีรางวัลอะไรให้ผมไหมล่ะครับ... หรือว่าอยากได้รางวัลเป็นคำชมจากปากผมสักคำ?" มินตราเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะรุกฆาตที่รวดเร็วยิ่งกว่าตึกถล่ม เธอกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยประโยคเจ็บแสบสักสิบบรรทัด แต่ทว่า— ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยเสียงเปิดผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาทของพาย เพื่อนสนิทตัวแสบที่ถือวิสาสะบุกเข้ามาในเขตหวงห้าม "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรกันหรือเปล่า พอดีลิฟต์ตัวโน้นมันเสีย ฉันเลยเดินมาตาม... เอ๊ะ หรือว่าฉันควรออกไปรอข้างนอกก่อนดีคะเพื่อนรัก?" พายส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับทำท่าจะหันหลังกลับ แต่สายตานั้นกวาดมองภาพคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดติดกันราวกับคู่รักกำลังสวีทหวานด้วยความขบขันระคนสมเพชเวทนา มินตราช็อกรีบผลักอกคีย์ออกสุดแรงเกิด ใบหน้าร้อนผ่าวราชาต้มยำกุ้งที่เพิ่งยกขึ้นจากเตา เธอก้าวถอยหลังไปสามก้าว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้สถาปนิกหนุ่มที่ยังคงยืนยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว คีย์หันไปมองหน้าพายด้วยแววตาเรียบเฉย ปรับสีหน้ากลับสู่โหมดประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นได้อย่างรวดเร็วราวนักแสดงมืออาชีพ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ไม่ต้องออกไปหรอกครับคุณพาย..." คีย์ปรายตามองมินตราที่ยืนฮึดฮัดอยู่ข้างๆ "พอดีเรา 'ตกลง' เรื่องแบบแปลนกันเสร็จพอดี... เชิญพวกคุณกลับไปทำงานต่อได้แล้วครับ" มินตราชะงัก กัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจที่โดนเอาคืน ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้พ่นคำด่าทอใดๆ ใส่หน้าหล่อๆ นั้น สายตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานของคีย์ที่ถูกเปิดค้างไว้ หน้าจอแสดงแบบแปลนโครงการลับที่บริษัทคู่แข่งกำลังประมูลอยู่... ซึ่งมันคือลายเส้นและสไตล์การออกแบบเดียวกับงานของบริษัทเธอเป๊ะๆ! ดวงตากลมโตหรี่แคบลงทันที ความตกใจเข้ามาแทนที่ความโกรธ ความลับบางอย่างกำลังถูกเปิดเผย และดูเหมือนว่า... เรื่องราวในเซฟเฮาส์หลังนี้จะไม่ได้มีแค่เรื่องปากเสียงระหว่างเธอกับเขาสะแล้ว โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและร่วมวงความแซ่บไปด้วยกันนะคะ!)