เกมวัดใจ

กลิ่นอายกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับสิบสองริกเตอร์ ลอยอบอวลอยู่ภายใต้ห้องประชุมกระจกใสของบริษัทเอสดีเอ็นกรุ๊ป สำนักงานใหญ่อันโอ่อ่าที่ตอนนี้กลับดูคับแคบลงถนัดตา เมื่อประธานกรรมการบริหารผู้ทรงอิทธิพล—หรือที่ใครต่อใครต่างขนานนามว่า 'คุณอา' ของคีย์ ธันวา—กำลังนั่งไขว่ห้างประสานมืออยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มินตราไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ต่อสายตาคมกราบดุจเหยี่ยวของชายวัยกลางคนตรงหน้า หญิงสาวเลือกที่จะหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้หนังสีดำฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีสบายเกินเบอร์ ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเพลงช้าๆ ราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมโปรเจกต์ใหญ่ "ดูเหมือนว่าพวกเธอจะสนุกสนานกันมากสินะ... กับการทำโปรเจกต์ส่วนตัว จนลืมไปแล้วกระมังว่าบริษัทนี้จ่ายเงินเดือนให้ใครบ้าง" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทว่ายังไม่ทันที่คีย์จะอ้าปากแก้ต่างให้ ร่างสูงที่ยืนค้ำหัวอยู่ข้างๆ เธอก็ถูกขัดจังหวะด้วยความกวนประสาทขั้นสุดของอินทีเรียสาวคู่กัด "แหม คุณอาคะ... อย่าเพิ่งดุหลานชายสุดที่รักของคุณสิคะ เขาก็แค่เคร่งเครียดกับการดีไซน์ จนอยากจะหาแรงบันดาลใจนอกสถานที่บ้างอะไรบ้าง" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม แฝงความยียวนกวนประสาทไว้ทุกอณู "อีกอย่าง... ผลงานที่ออกมามันก็คุ้มค่าแก่การลงทุนไม่ใช่เหรอคะ หรือว่าคุณอาไม่ชอบสถาปัตยกรรมที่ 'มีชีวิตชีวา' ขึ้นมาจริงๆ ล่ะคะ?" คีย์หันขวับมามองคนข้างตัวทันที ดวงตาคมกริบฉายแววทั้งดุทั้งระอาแกแกมเอ็นดู ปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความหมั่นไส้ในความใจกล้าหน้าด้านของเธอ ผู้หญิงอะไร... ปากดีไม่มีเปลี่ยน สถานการณ์หน้าิ่วใจขู่ขนาดนี้ ยังมีหน้าไปยั่วโมโหผู้มีพระคุณของเขาทางอ้อมอีก "มินตรา!" สถาปนิกรุ่นพี่ส่งเสียงดุลอดไรฟัน เป็นเชเชิงปรามกลายๆ "อะไรคะคุณธันวา ฉันพูดความจริงนี่นา" เธอลอยหน้าลอยตาตอบกลับ พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้คนมองอยากจะหยิกแก้มให้เขียวช้ำสักทีสองที เคมีระหว่างทั้งคู่ที่ถูกจุดชนวนขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศมาคุ ทำให้คุณอาถึงกับหรี่ตามองอย่างพิจารณา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ชายสูงวัยจะหลุดหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ ผิดคาดจากที่คีย์คาดการณ์ไว้ "เธอเนี่ยนะ... สมคำร่ำลือจริงๆ มินตรา กล้าต่อปากต่อคำกับฉันขนาดนี้ ตั้งแต่เด็กจนโต มีแต่คีย์นี่แหละที่กล้าเถียงฉันคำไม่ตกฟาก แต่วันนี้กลับมีเสือสาวมาคอยต่อกรด้วย ถึงว่า... ช่วงนี้หลานฉันมันถึงดูมีชีวิตชีวาขึ้นผิดหูผิดตา" มินตราแอบเหลือบมองคีย์เล็กน้อย เห็นใบหน้าหล่อเหลานั้นขึ้นสีแดงเรื่อตรงใบหูอย่างปิดไม่มิด สถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบกำลังเขินจนทำตัวไม่ถูก ปากก็ทำเป็นเม้มแน่นไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ ช่างเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งและน่าแกล้งเสียจริง "ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะคุณอา แต่พอดีฉันเป็นคนชอบความท้าทายค่ะ โดยเฉพาะอะไรที่มันปากแข็งมากๆเนี่ย... ยิ่งน่าลองงัดให้ร่วงลงมานักเชียว" ประโยคหลังเธอจงใจหันไปกระซิบกระซาบกับคนข้างตัวด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาคีย์ถึงกับขนลุกซู่ หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไอ้ผู้หญิงแสบเอ๊ย! เธอกล้าเล่นกับไฟเกินไปแล้วนะ! คีย์กัดฟันกรอด ซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้ใบหน้าบึ้งตึงตามสไตล์ซึนเดเระตัวพ่อ มือหนาเอื้อมไปใต้โต๊ะแล้วบีบมือบางของเธอที่วางอยู่เบาๆ เป็นการลงโทษกลายๆ แต่แรงบีบนั้นกลับไม่ได้มีพิษภัยอะไรเลย ตรงกันข้าม... มันกลับสั่นระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทั้งคู่ต่างก็ซ่อนไว้ไม่มิด "เอาล่ะ ในเมื่อผลงานผ่านเกณฑ์ และพวกเธอก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าร่วมงานกันได้ดี... ถึงแม้จะกัดกันทุกนาทีก็เถอะ ฉันจะอนุมัติงบเฟสถัดไปให้" คุณอาสรุปความด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่มีข้อแม้... พรุ่งนี้พวกเธอต้องไปตรวจไซต์งานที่ริมทะเลด้วยกันสองคน เพื่อสรุปแบบแปลนสุดท้าย ห้ามปฏิเสธ!" สิ้นคำประกาศนั้น รอยยิ้มยียวนบนใบหน้าของมินตราก็ชะงักไปนิด ทว่าคีย์กลับหันมาสบตาเธอนิ่ง แววตาคมปลาบที่ฉายประกายเจ้าเล่ห์ไม่แพ้ผู้เป็นอา ทำให้เธอรู้ทันทีว่า... เกมวัดใจครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น "หึ... ไปก็ไปค่ะ ใครกลัวก็ไก่แล้ว" มินตราเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แต่ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะลุกขึ้นเพื่อขอตัวลาออกจากห้องประชุม เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคีย์ก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ สถาปนิกหนุ่มหยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าที่กำลังผ่อนคลายก็พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดดาร์กขึ้นมาทันที ดวงตาคมเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อและข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... ข้อความจากบุคคลที่เขาคิดว่าชาตินี้จะไม่มีวันติดต่อกลับมาอีกแล้ว - ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "เหมยฮวาแรกแย้ม" นะคะ -