คมกระบี่สะท้านดารา

ความตายในสุสานทรายมิได้มาเยือนด้วยความเงียบงัน หากแต่มาพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องราวกับแผ่นดินกำลังจะแยกออกเป็นสองเสี่ยง ประโยคประกาศิตของเถี่ยซานยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางลมพายุทะเลทรายที่บ้าคลั่ง ฉินจื่อเหยียนไม่แม้แต่จะชายตามองซากศพของลิ่วเฟิงที่นอนไร้ลมหายใจอยู่เบื้องล่าง ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ของเขาจับจ้องไปยังเงาร่างมหึมาที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผืนทรายเบื้องหน้า ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ในตันทียนหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงยิ่งกว่าพายุสุริยะ "ระวังตัวด้วย" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าจริงจังอย่างยิ่ง มู่หลานฮวาหาได้ตอบคำถามไม่ นางเซียนแห่งสำนักเหมันต์ก้าวถอยหลังมาครึ่งก้าว ร่างระหงปกคลุมด้วยไอเย็นยะเยือกที่แผ่ขยายออกไปจนเกล็ดทรายรอบตัวกลายเป็นผลึกน้ำแข็งสีขาวโพลน แม้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับบุรุษผู้ถือกระบี่ไร้ลักษณ์จะยังเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ทว่าในยามวิกฤตเช่นนี้ ทั้งสองย่อมรู้ดีว่ามีเพียงการประสานพลังกันเท่านั้นจึงจะรอดพ้นจากปากมกราชาแห่งทะเลทรายนี้ไปได้ *โฮ O O O — !* ผืนทรายนับล้านตันระเบิดพุ่งขึ้นสู่ท้องนากราวกับน้ำพุโลหิต สัตว์อสูรบรรพกาล "ราชันย์แมงป่องอัคคีทมิฬ" ปรากฏกายขึ้น มันคืออสูรระดับนภาขั้นสูงที่มีลำตัวยาวกว่าสามสิบวา เปลือกนอกสีดำสนิทราวกับเหล็กไหลสะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา หางรูปเคียวมหึมาอาบไว้ด้วยพิษสีม่วงเข้มที่สามารถหลอมละลายได้แม้กระทั่งวิญญาณ เถี่ยซานหัวรawลั่นด้วยความสะใจ "ฮ่าๆๆๆ! พวกเจ้าจงเป็นอาหารให้แก่ราชันย์แมงป่องเสียเถิด! วิชากระบี่ไร้ลักษณ์ของฉินจื่อเหยียน หรือจะสู้กระบวนท่าของสัตว์อสูรบรรพกาลได้!" สิ้นเสียงของเจ้าสำนักมังกรทมิฬ เงาร่างของเขาก็ทะยานหายลับไปกับพายุทราย ทิ้งให้ฉินจื่อเหยียนและมู่หลานฮวาต้องเผชิญหน้ากับอสูรร้ายลำพัง ราชันย์แมงป่องอัคคีทมิฬไม่ปล่อยให้เสียเวลา มันสะบัดก้ามมหึมาฟาดเข้าใส่อย่างไร้ความปรานี แรงลมจากการโจมตีเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอที่จะฉีกกระชากภูเขาให้พังทลาย "ถอยไป!" มู่หลานฮวาตะโกนก้อง นิ้วเรียวดุจหยกขาววาดผ่านอากาศเบื้องหน้า ปราณเหมันต์พิสุทธิ์พรั่งพรูออกมากลายเป็น "ค่ายกลบุปผาเหมันต์พันลี้" ดอกไม้น้ำแข็งนับพันดอกเบ่งบานกลางอากาศ ปะทะเข้ากับก้ามอสูรจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้นางกระอักโลหิตออกมาคำโต ใบหน้าซีดเผือดลงถนัดตา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่การป้องกันกำลังจะแตกสลาย ฉินจื่อเหยียนก็พุ่งทะยานผ่านร่างของนางไปราวกับสายฟ้าสีคราม "วิชากระบี่ไร้ลักษณ์... กระบวนที่สาม: วารีกระแสสวรรค์!" ไม่มีประกายแสง ไม่มีเสียงคำรามกึกก้อง มีเพียงความว่างเปล่าที่เฉียบคมยิ่งกว่าสิ่งใดในใต้หล้า ปราณกระบี่สายหนึ่งบางเบาราวกับเส้นไหม ทว่ากลับพุ่งทะลวงผ่านเกล็ดเหล็กไหลของราชันย์แมงป่องอัคคีทมิฬได้อย่างง่ายดาย ราวกับมีดโกนที่กรีดผ่านแผ่นกระดาษ *ฉับ!* เสียงโลหิตสีดำทะลักทลายราวกับเขื่อนแตก ก้ามข้างขวาของอสูรยักษ์ขาดสะบั้นลง ร่างมหึมาคำรามด้วยความเจ็บปวดสุดขีด มันสะบัดหางพิษหมายจะสังหารศัตรูที่กล้าอาจหาญทำร้ายมันในคราเดียว "ฉินจื่อเหยียน ระวัง!" มู่หลานฮวาอุทานลั่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกหวาดหวั่นที่นางไม่เคยสัมผัสมานานนับร้อยปีแล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ นางไม่สนว่าตนเองจะบาดเจ็บสาหัสเพียงใด พลังปราณเพลิงพิสุทธิ์ถูกรีดเร้นออกมาจนถึงขีดสุด เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นรอบกาย นางพุ่งเข้าขวางหน้าคมเคียวพิษ พร้อมกับระเบิดพลังเฮือกสุดท้ายออกไป *ตูมมมม!* แรงระเบิดสะท้านฟ้าดินส่งผลให้ทั้งสองกระเด็นถอยหลังไปคนละทิศละทาง ฉินจื่อเหยียนพลิกตัวกลางอากาศอย่างงดงาม ก่อนจะใช้ปลายกระบี่ปักลงกับพื้นทรายเพื่อหยุดแรงถอย ดวงตาของเขาทอดมองหญิงสาวที่นอนทรุดกายอยู่บนพื้น ท่ามกลางกองเลือดสีแดงฉานตัดกับชุดขาวบริสุทธิ์ เขารีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ คุกเข่าลงข้างกายางอย่างไม่ถือตัว มือหนาแตะลงที่ชีพจรที่เต้นอ่อนแรงของนาง "เจ้า... โง่เขลายิ่งนัก" น้ำเสียงของฉินจื่อเหยียนแม้จะยังคงความเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความสั่นไหวที่หาได้ยากยิ่ง มู่หลานฮวาแย้มยิ้มทั้งที่มุมปากยังมีคราบโลหิต นางปรือตามองบุรุษผู้เย่อหยิ่งทระนงผู้นี้ "ข้า... ยอมตายในกำมือของท่าน... ยังดีกว่าต้องเห็นท่าน... ตายต่อหน้าต่อตา..." คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของจอมยุทธ์พเนจรผู้ไร้พ่าย ก่อนที่ฉินจื่อเหยียนจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดต่อ ผืนทรายเบื้องล่างที่ควรจะสงบลงกลับสั่นสะเทือนยิ่งกว่าเดิม อุณหภูมิรอบด้านพุ่งสูงขึ้นจนราวกับอยู่ในเตาหลอมโลหิต เงาร่างนับร้อยสายกำลังพุ่งตรงมาจากขอบฟ้า ท1ุกย่างก้าวเต็มไปด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว และสิ่งที่ทำให้ฉินจื่อเหยียนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือธงนําทัพของสำนักมังกรทมิฬที่โบกสะบัดอยู่ท่ามกลางพายุทราย... พร้อมกับเสียงหัวoาะเย้ยหยันที่ดังก้องกังวานมาจากเบื้องบน "ฮ่าๆๆๆ! คิดว่าฆ่าแมงป่องโง่ๆ ตัวเดียวแล้วจะได้ออกไปจากที่นี่อย่างนั้นรึ? ฉินจื่อเหยียน... อาจารย์ของเจ้าไม่ได้รอนรกอะไรนั่นหรอ... แต่อาจารย์ของเจ้า กำลังรอให้ศิษย์อกตัญญูเช่นเจ้า... ไปกราบศพพร้อมกันต่างหาก!" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่ากระบี่และสายลมไปด้วยกัน ณ ที่นี้นะครับ