พันธสัญญาแห่งศัตรู

คมกระบี่ไร้ลักษณ์กรีดผ่านอากาศโดยไร้ซึ่งเสียง ทว่ากลับทิ้งรอยแผลเป็นสีขาวโพลนไว้บนพื้นหินแกรนิตเบื้องหน้า ปราณกระบี่สายนั้นเฉียบคมจนแม้แต่หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้ายังไม่ทันรู้ตัวว่าถูกตัดขาดเป็นสองท่อน ฉินจื่อเหยียนเก็บกระบี่กลับเข้าฝักด้วยกิริยาที่มั่นคง ดวงตาคู่คมทอดมองร่างระหงของสตรีชุดขาวที่ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางเงาไม้ มู่หลานฮวาไม่ได้ขยับเขยื้อน นางเพียงปรายหางตามองรอยแยกบนพื้นหินนั้นแวบหนึ่ง ก่อนที่ไอน้ำแข็งสีครามจะแผ่ออกมาจากปลายนิ้วเรียวยาวจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "ฝีมือเจ้าพัฒนาขึ้น... แต่ยังคงสะนั้นความใจร้อนเอาไว้ไม่ได้" น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก แต่แฝงไว้ด้วยกระแสลมหนาวที่บาดลึกถึงกระดูก "วิถีกระบี่ของข้า เป็นไปตามใจปรารถนา ไม่จำเป็นต้องให้ผู้ใดมาสั่งสอน" ฉินจื่อเหยียนตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ความทระนงในตัวตนของเขายังคงฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่นั้น แม้ในยามที่ทั่วทั้งยุทธภพต่างหมายหัวพวกเขาไม่เว้นแต่ละวัน "เจ้าคิดว่าลำพังตัวคนเดียว จะฝ่าด่านค่ายกลวิญญาณโลหิตของสำนักมังกรทมิฬไปได้เช่นนั้นหรือ?" มู่หลานฮกสาวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ประดุจดอกเหมันต์ท่ามกลางหิมะโปรยปรายเข้าปะทะนาสิก "เถี่ยซานไม่ใช่ศัตรูประเภทที่เจ้าเคยพบเจอ มันกุมคัมภีร์วิญญาณมารไว้ในมือ พลังของมันเวลานี้ก้าวข้ามขอบเขตมนุษย์ปุถุชนไปไกลโขแล้ว" ฉินจื่อเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย ภาพความทรงจำในคืนวันที่อาจารย์ต้องสิ้นชีพภายใต้เงาของวิชาต้องห้ามยังคงฝังรากลึกในใจ ดั่งหนามแหลมที่คอยทิ่มแทงทุกคราที่ลมหายใจเข้าออก ทว่าเขากลับเก็บงวดยอดอารมณ์ไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความสุขุมได้อย่างแนบเนียน "แล้วเจ้าเล่า มู่หลานฮวา... เหตุใดจึงดั้นด้นมาขวางทางข้าที่หุบเขาอสูรนี้? หรือว่าสำนักเหมันต์ของเจ้า ส่งสตรีอันสูงส่งเช่นเจ้ามาเพื่อเป็นตัวประกันให้เถี่ยซานกันแน่?" น้ำเสียงของเขามีความเย้าหยอกเจือความจริงจังอยู่ครึ่งต่อครึ่ง นางเซียนสาวชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยไหววูบด้วยประกายเพลิงพิสุทธิ์ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เรือนร่างอันเย็นชา นางกำมือแน่นจนเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ความจงรักภักดีที่นางเคยมีต่อสำนักถูกบิดเบือนด้วยอำนาจมืดจากภายใน และมีเพียงความจริงบนยอดเขาหมื่นเมฆเท่านั้นที่จะพิสูจน์ทุกสิ่งได้ "ข้ามาเพื่อล้างมลทินให้สำนัก... และเพื่อตัดสะบั้นบ่วงกรรมที่พันSผูกตัวข้าไว้กับอดีต" มู่หลานฮวาเอ่ยเสียงเครือเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นที่ตั้งของเทือกเขาสูงตระหง่านเสียดฟ้า "หากเจ้าต้องการไปให้ถึงคัมภีร์วิญญาณก่อนที่เถี่ยซานจะหลอมรวมมันสำเร็จ... เรามีความจำเป็นต้องร่วมมือกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายลมยามวิกาลที่พัดผ่านยอดไม้ดั่งเสียงถอนหายใจของภูตผี ฉินจื่อเหยียนพิจารณาสตรีตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง เขารู้ดีว่าการเดินทางร่วมกับนางเซียนผู้มีพลังเพลิงพิสุทธิ์ขัดแย้งกับธาตุแท้ในกายผู้นี้ เปรียบเสมือนการเดินอยู่บนคมดาบที่เคลือบด้วยยาพิษ หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว ทั้งเขาและนางย่อมมอดไหม้เป็นจุล ทว่า... ในยุทธภพอันกว้างใหญ่ที่ไร้ซึ่งความยุติธรรม บ่วงกรรมของเขากับนางกลับร้อยรัดเข้าด้วยกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ดี..." ฉินจื่อเหยียนพยักหน้ารับช้าๆ "เช่นนั้นเรามาทำ 'พันธสัญญา' กัน... จนกว่าจะถึงยอดเขาหมื่นเมฆ เจ้าและข้าจักก้าวเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ ไม่มีผู้ใดหักหลัง ไม่มีผู้ใดทอดทิ้ง" มู่หลานฮวาหันกลับมาสบตาเขา แววตาที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับสะท้อนภาพเงาของชายหนุ่มผู้ถือกระบี่ไร้ลักษณ์ไว้อย่างเด่นชัด นางพยักหน้ารับเบาๆ เป็นอันตกลง ทันใดนั้นเอง ท้องนภายามราตรีที่เคยปลอดโปร่งกลับปรากฏกลุ่มเมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งภาพวาดพู่กันหมึกที่ถูกหยดลงบนกระดาษเปียก เสียงคำรามก้องกังวานจากเบื้องบนสะเทือนเลื่อนลั่นจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน ปราณวิญญาณอันเกรี้ยวกราดแผ่พุ่งลงมาจากยอดเขาหมื่นเมฆราวกับอสูรกายกำลังตื่นจากการหลับใหล มู่หลานฮวาขมวดคิ้วมุ่น นางสัมผัสได้ถึงไอสังหารคุ้นเคยที่แผ่ซ่านมากับสายลม "พวกมันรู้ตัวแล้ว..." นางเอ่ยเสียงเบา ฉินจื่อเหยียนแค่นAยิ้มเย็นเยียบ มือขวาจับด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาทอประกายกล้าดั่งพยัคฆ์ร้ายที่รอคอยเหยื่อ "รู้ก็ดี... ข้ากำลังรอให้พวกมันส่งคนมาตายอยู่พอดี" ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ขยับกาย ทันใดนั้น เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ราวกับดาวตกที่แผดเผาด้วยเปลวเพลิงสีเลือด ร่างนั้นกระแทกพื้นเบื้องหน้าพวกเขาอย่างรุนแรงจนฝุ่นตลบอบول ก่อนที่ควันสีดำจะจางลง ปรากฏร่างของศิษย์เอกแห่งสำนักมังกรทมิฬในสภาพไร้วิญญาณ ลำคอมีรอยกระบี่ลึกจนเห็นกระดูกขาวโพลน—และที่กลางหน้าผากของมัน มีสัญลักษณ์อักขระเวทแปลกประหลาดที่ยังคงเปล่งแสงสีแดงฉานสลักไว้ด้วยโลหิตสดๆ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่ากระบี่และสายลมไปด้วยกัน ณ ที่นี้นะครับ