เสียงเพรียกจากความมืด

"เศษสะเก็ดโลหิตที่หลงเหลือบนคมกระบี่... สมควรเป็นของตระกูลใดเล่า?" น้ำเสียงแหบพร่าดั่งเสียงบดขยี้ของหินผา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงลับใต้ดิน กลิ่นอายอับชื้นของกาลเวลาและคาวเลือดลอยอวลปะปนกับกลิ่นธูปที่มอดไหม้จนเหลือเพียงควันจางๆ ฉินจื่อเหยียนยืนนิ่งดั่งรูปสลัก มือที่กุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะคลื่นลมในจิตใจที่ถูกกระชากให้โหมกระหน่ำจนยากจะควบคุม เบื้องหน้าของเขาคือม้วนคัมภีร์หนังมนุษย์ที่เก่าจนเหลืองกรอบ อักขระโบราณที่จารด้วยโลหิตปรากฏเด่นชัดยามต้องแสงคบเพลิง และตราประจักษ์ประจำตระกูล... ตราสัญลักษณ์รูปวิหคเพลิงกางปีกท่ามกลางสายอัสนี ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับรอยแผลเป็นบนแผ่นหลังของอาจารย์ผู้ล่วงลับ และ... รอยประทับบนข้อมือของมู่หลานฮวา "เจ้า... รู้ที่มาของรักษานี้ตั้งแต่เมื่อใด?" ฉินจื่อเหยียนเอ่ยถาม ลมหายใจของเขาติดขัด ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังเงาร่างของเถี่ยซานที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านไหมสีชาด เถี่ยซานหัวร่อในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งและเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเพียงจอมยุทธ์พเนจรผู้ไร้รากเหง้า ไร้ญาติขาดมิตรอย่างนั้นรึ? ช่างน่าขันสิ้นดี ปรมาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้เจ้า แท้จริงแล้วคือผู้ทรยศกบฏต่อแดนสวรรค์ และมารดาแท้ๆ ของเจ้า... ก็คือสตรีที่ถือครองเพลิงพิสุทธิ์บรรพกาลคนก่อน ผู้ซึ่งถูกสำนักเหมันต์ผนึกวิญญาณไว้ใต้หุบเขาหมื่นปี!" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ ฉินจื่อเหยียนรู้สึกราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงในชั่วพริบตา ภาพความทรงจำในวัยเยาว์ ภาพรอยยิ้มอันอบอุ่นของอาจารย์ยามถ่ายทอดเคล็ดกระบี่ไร้ลักษณ์ให้ ล้วนซ้อนทับกับความจริงอันโหดร้ายที่ถูกเปิดเผยออกมาทีละน้อย ความกตัญญูที่เขายึดมั่นมาตลอดชีวิต กำลังถูกสั่นคลอนด้วยความแค้นและคำลวง "โกหก!" เสียงตะโกนดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถง ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกจากร่างของฉินจื่อเหยียนโดยไม่รู้ตัว แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านจนผนังศิลาปรากฏรอยร้าวลึก พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นผุยผง จิตสังหารอันเข้มข้นพุ่งตรงไปยังเถี่ยซานดั่งพายุหมุน ทว่า เถี่ยซานกลับมิได้หลบหนี เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย มือหยาบกร้านหยิบป้ายหยกสีเลือดขึ้นมาโยนเล่นอย่างไม่สะทกสะท้าน "เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตามที... แต่จงดูนี่เสียก่อน" เถี่ยซานดีดนิ้ว ป้ายหยกพลันเรืองแสงสีชาด ฉายภาพเหตุการณ์ในอดีตขึ้นกลางอากาศ ภาพของสตรีในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ถูกล่ามด้วยโซ่อัสนีบาต นางกำลังอุาร่างทารกน้อยไว้แนบอก และสตรีผู้นั้น... มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับมู่หลานฮวาอย่างยิ่งยวด ราวกับเป็นเงาสะท้อนจากกระจกเงา "หลานฮวา..." ฉินจื่อเหยียนพึมพำชื่อนี้ออกมาแผ่วเบา หัวใจเจ็บปวดแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง หากมารดาของเขาคือสตรีที่สำนักเหมันต์กักขัง และมู่หลานฮวาคือทายาทสายตรงผู้สืบทอดเพลิงพิสุทธิ์ เช่นนั้นความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางเล่า คืออะไร? พันธนาการแห่งความแค้น หรือโชคชะตาอันตลบแลงที่ฟ้าดินจงใจกลั่นแกล้งกันแน่? ในขณะนั้นเอง ประตูศิลาหนักอึ้งด้านหลังห้องโถงก็พลันเปิดออก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับขนนกแต่กลับทรงพลังกดดันจนน่าประหลาดดังขึ้น *ตึง... ตึง... ตึง...* ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่กลิ่นอายคาวเลือดในทันที อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงจนหยาดน้ำกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนัง เงามืดทอดandยาวเผยให้เห็นสตรีร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวตามแรงลมปราณที่นางควบคุม ดวงตางามลึกล้ำดั่งห้วงสมุทรน้ำแข็งคู่นั้น... เย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่ากลับสั่นไหวเล็กน้อยยามกวาดสายตามามองฉินจื่อเหยียน "หลานฮวา?" ฉินจื่อเหยียนเบิกตากว้าง นางตามมาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อใด? หรือว่า... นางรู้ความจริงทั้งหมดนี้อยู่ก่อนแล้ว? มู่หลานฮวายืนอยู่เบื้องหน้าแสงสว่างรำไรจากภายนอก มือเรียวบางข้างหนึ่งกุมด้ามกระบี่วิหคเพลิงไว้แน่น ปลายกระบี่สั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นในดวงตาคู่สวย แต่นางสะกดกลั้นมันไว้ด้วยความหยิ่งทะนงแห่งสำนักเหมันต์ "ท่านพี่..." นางเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบายิ่งนัก ราวกับเสียงกระซิบของสายลมฤดูหนาว "ท่านล่วงล้ำเข้ามาในเขตต้องห้าม... และล่วงรู้ความลับที่แม้แต่บูรพจารย์ยังต้องปิดตาย" ฉินจื่อเหยียนหันกลับไปมองนาง แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยจิตสังหารยามเผชิญหน้ากับเถี่ยซาน บัดนี้กลับอ่อนยวบลงอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวเข้าไปหาingนางทีละก้าว ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เจ้า... รู้เรื่องนี้มาตลอดใช่หรือไม่? รู้ว่าตระกูลของข้าและเจ้าเกี่ยวพันกันอย่างไร... รู้ว่าอาจารย์ของข้าต้องตายด้วยน้ำมือของใคร?" มู่หลานฮวาถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ ปราณเพลิงพิสุทธิ์ในร่างนางปั่นป่วนจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปลาบอยู่รอบกาย นางกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเย็นชาที่นางใช้ปกป้องตนเองมาตลอดพังทลายลงในวินาทีนี้ "ข้า..." มู่หลานฮวาหลบสายตา "ข้าไม่อาจเลือกชาติกำเนิดได้... เช่นเดียวกับที่ท่านไม่อาจเลือกวิถีกระบี่ที่ท่านฝึกฝน แต่ทว่า..." นางเว้นจังหวะ ดวงตาสفرกกลับมาสบประสานกับเขาอย่างแน่วแน่ แววตาคู่นั้นฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงผลาญฟ้าดิน "...ต่อให้ฟ้าดินร่วงหล่น ต่อให้สำนักเหมันต์และยุทธ์ภพทั้งปวงประกาศิตให้เราเป็นศัตรูกัน..." มู่หลานฮวายกกระบี่ขึ้นชี้ตรงมาที่เถี่ยซาน แทนที่จะเป็นฉินจื่อเหยียน นางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน "ข้า... มู่หลานฮวา ขอเอาชีวิตและวิญญาณเป็นเดิมพัน เคียงข้างท่านสะสางหนี้เลือดครั้งนี้ให้สิ้นซาก!" สิ้นคำพูดของนาง เถี่ยซานก็หัวร่อเสียงดังลั่นจนห้องโถงสั่นสะเทือน "ฮ่าๆๆๆ ช่างเป็นความรักที่น่าซาบซึ้งยิ่งนัก! น่าเสียดาย... ที่พวกเจ้าไม่มีวันได้เห็นรุ่งอรุณของวันพรุ่งนี้!" ทันใดนั้น พื้นเบื้องล่างใต้เท้าของทั้งสองก็ยุบตัวลง กลายเป็นหลุมลึกสีดำสนิทที่ปรากฏอักขระเวทโบราณนับพันตัวเปล่งแสงสีเลือดสว่างวาบ ร่างของเถี่ยซานสลายกลายเป็นควันทมิฬพุ่งหายไปในอากาศ พร้อมกับเสียงหัวร่อเย้ยหยันที่ยังคงก้องกังวาน ฉินจื่อเหยียนพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือของมู่หลานฮวาไว้ได้ทันก่อนที่ร่างของนางจะร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่าง ทว่า แรงดึงดูดจากหลุมมิติปริศนากลับทวีความรุนแรงขึ้นเป็นร้อยเท่า อักขระเวทสีเลือดพุ่งขึ้นมารัดพันข้อเท้าของเขาราวกับงูพิษ และในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้นเอง เสียงคำรามกึกก้องราวกับอสุนีบาตแผดเผาจากท้องฟ้าเบื้องบนก็ดังทะลุเพดานศิลาลงมา พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีทองอร่าม ที่ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติด้วยฝ่าเท้าอันหนักหน่วงดั่งภูเขาผา... และบุคคลผู้นั้น กำลังถือกระบี่ที่สลักลวดลายเดียวกับกระบี่ไร้ลักษณ์ของเขาไม่ผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติอักษรและคมกระบี่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ