ความลับในป่าไผ่

"เจ้าหนูตระกูลฉิน... ในที่สุดข้าก็หาตัวพบ เจ้าฆ่าคนของเราไปมาก ถึงเวลาชำระหนี้เลือดแล้ว!" เสียงคำรามดั่งอัสนีบาตฟาดผ่ากลางฤดูแล้งสะท้อนก้องกังวานผ่านพงไพรทึบ ไอสังหารสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้าจนหมู่มกนกบนยอดไม้ต่างแตกตื่นบินหนีตายอลหม่าน ฉินจื่อเหยียนมิได้หันกลับไปมอง เค้าโครงร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทายังคงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าม่านไผ่เขียวขจี ปลายเท้าของเขาสัมผัสกับพื้นดินอย่างแผ่วเบาราวกับไร้น้ำหนัก ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่จับจ้องไปยังรอยแยกของผาหินเบื้องหน้าที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์โบราณ เบื้องหลังของเขาคือเงาร่างมหึมาของเถี่ยซาน เจ้าสำนักมังกรทมิฬผู้แผ่พุ่งจิตสังหารรุนแรงจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น "เถี่ยซาน เจ้ายังคงเร่งรีบไปสู่ความตายเช่นเคย..." ฉินจื่อเหยียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบราบ ทว่ากังวานลึกซึ้งดั่งระฆังทองคำในอารามร้าง ร่างของเขาพลิ้วกายหลบหลีกการจู่โจมของฝ่ามือทมิฬที่ซัดเข้ามาดั่งพายุได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะของลมปราณทำให้กอไผ่รัศมีสànจ้างหักโค่นลงในพริบตา ในขณะเดียวกัน ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะฤดูเหมันต์ก็ร่อนลงเคียงข้างเขาอย่างเงียบเชเชียบ มู่หลานฮวาปรายตามองศัตรูเบื้องหลังแวบหนึ่ง ไอร้อนระอุจากปราณเพลิงพิสุทธิ์แผ่ซ่านออกจากปลายนิ้วเรียวยาวของนางจนหยาดน้ำค้างบนใบไผ่ระเหยกลายเป็นไอสีขาวโพลน "จื่อเหยียน... คนผู้นี้ปล่อยไว้ไม่ได้" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งพันปีเอ่ยเตือน นางไม่แม้แต่จะชายตามองเถี่ยซานผู้เกรี้ยวกราด ทว่าสมาธิทั้งหมดกลับพุ่งตรงไปยังผนังถ้ำที่ซ่อนอยู่หลังพงไผ่ "พลังงานเบื้องหน้านั้น... น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก มันไม่ใช่ลมปราณทั่วไป" ฉินจื่อเหยียนพยักหน้ารับอย่างสุขุม คมกระบี่ไร้ลักษณ์ที่เหน็บอยู่ข้างกายส่งเสียงสั่นพานเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงภัยคุกคามและบางสิ่งที่รอคอยการปลดปล่อย เขายื่นมือออกไปสัมผัสผนังศิลาที่มีอักขระโบราณสลักไว้ ทันใดนั้น แสงสีทองจางๆ ก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงกลไกหินผาเลื่อนลั่นสนั่นหวั่นไหว ครืนนน—! ม่านหินหนาทึบที่ปิดตายมานับร้อยปีค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน กลิ่นอายโบราณที่อับชื้นผสมผสานกับกลิ่นอายพลังปราณอันบริสุทธิ์และดุดันพวยพุ่งทะลักออกมาจากปากถ้ำจนคนทั้งสามต้องชะงัก ลมปราณนี้กดทับลงบนบ่าจนแทบสำูดลมหายใจไม่ออก เถี่ยซานที่กำลังจะพุ่งเข้ามาหมายเด็ดหัวฉินจื่อเหยียนถึงกับผงถอยหลังไปสามก้าว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโลภและหวาดกลัวระคนกัน "นั่น... หรือว่าจะเป็น..." เถี่ยซานสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาสีแดงก่ำเป็นประกายโลภโมโทสัน "คัมภีร์วิชาต้องห้ามแห่งบรรพกาล! ฮ่าๆๆ สวรรค์เข้าข้างข้าแล้ว!" ฉินจื่อเหยียนหาได้ใส่ใจเสียงคำรามของอีกฝ่ายไม่ เขาก้าวเท้าเดินนำมู่หลานฮวาล่วงล้ำเข้าไปในความมืดมิดของถ้ำลับ เบื้องหน้าของพวกเขาคือโถงหินขนาดใหญ่ที่มีเสาศิลาค้ำยันสลักลวดลายสัตว์อสูรโบราณ ตรงใจกลางโถงมีแท่นหินสีนิลตั้งตระหง่าน บนนั้นวางไว้ด้วยกล่องหยกสลักอักขระเวทรuรายล้อมนับร้อยตัว แสงสีม่วงเรืองรองลอดผ่านรอยต่อของกล่องหยกออกมา สะท้อนใบหน้าอันเคร่งขรึมของจอมยุทธ์หนุ่ม "ระวังตัวด้วย หลานฮวา" ฉินจื่อเหยียนกระซิบเตือน พร้อมกับขยับกายเข้าไปยืนบังร่างบางของนางไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณบอกเขาว่าคัมภีร์ที่ซ่อนอยู่เบื้องหน้านี้มีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับการตายของอาจารย์ผู้ล่วงลับ ปมในใจที่พัน1tnดมานานนับปีสั่นไหวรุนแรง มู่หลานฮวาเม้มริมฝีปากแน่น นางสัมผัสได้ถึงกระแสลมปราณที่ปั่นป่วนอยู่ในร่างกายของฉินจื่อเหยียน มือเรียวเล็กเอื้อมไปแตะแขนเสื้อของเขาเบาๆ เป็นการสื่อความนัยว่าไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นความเป็นความตาย นางก็จะเคียงข้างเขาไม่ห่าง ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของฉินจื่อเหยียนกำลังจะแตะโดนฝากล่องหยกนั้นเอง— เปรี้ยง! สายฟ้าสีดำสนิทผ่าลงมาจากเพดานถ้ำทะลุลงมายังเบื้องหน้าของคนทั้งสอง แรงระเบิดมหาศาลทำให้เศษหินกระเด็นว่อน เถี่ยซานพุ่งทะยานเข้ามาฉวยโอกาสจากความโกลาหล ศาสตราวุธในมือตวัดเข้าใส่จุดตายของฉินจื่อเหยียนทันที! "ตายซะเถอะ เจ้าเด็กโง่!" ฉินจื่อเหยียนตวัดสายตากลับมา คมกระบี่ไร้ลักษณ์หลุดออกจากฝักด้วยประกายแสงเจิดจ้าบาดตา พลังปราณไร้รูปแบบประสานกับจิตวิญญาณอันทระนงสะท้านสะเทือนทั่วทั้งคูหา ทว่า... ในจังหวะที่กระบี่กำลังจะปะทะกับศาสตราของเถี่ยซาน อักขระเวทบนผนังถ้ำรอบตัวก็พลันเปลี่ยนเป็นสีเลือด สัมผัสแห่งความตายพุ่งตรงเข้าสู่ขั้วหัวใจของทุกคน และสิ่งที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขาจากเงาดำมืดในซอกถ้ำลึก กลับไม่ใช่สัตว์อสูรหรือกลไกใดๆ— หากแต่เป็นร่างของบุคคลที่ควรจะสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสิบปีก่อน... อาจารย์ผู้ล่วงลับของฉินจื่อเหยียนเอง! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติอักษรและคมกระบี่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ