รำกระบี่ท่ามกลางหิมะ

หยาดโลหิตสีแดงฉานที่หยดลงบนพื้นหิมะขาวโพลนราวกับดอกเหมันต์ที่เบ่งบานด้วยความเจ็บปวด ลมปราณย้อนกลับตีลังกาเข้าสู่จุดตันtian จนชีพจรทั่วร่างของฉินจื่อเหยียนแทบจะแตกสลาย พิษเยือกแข็งจากสำนักมังกรทมิฬที่แฝงมากับกระบี่ของเถี่ยซานเมื่อค่ำคืนก่อน บัดนี้ได้ลุกลามเข้าสู่กระดูกดำ ความหนาวเหน็บระดับนี้มิใช่ความหนาวของธรรมชาติ หากแต่เป็นความหนาวที่กัดกินถึงวิญญาณ ดวงตาคมกริบของบุรุษหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย เขายังคงยืนหยัดหลังตรงไม่ยอมค้อมกายให้ความตาย ร่างกายของเขาปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีครามอันน่าสะพรึงกลัว ทว่าแววตาคู่นั้นกลับยังคงทระนงดั่งยอดเขาหิมะที่ไม่เคยสยบให้พายุ "ท่านยังดึงดันจะฝืนเดินลมปราณด้วยวิธีนี้อีกหรือ... ช่างเป็นบุรุษที่โง่เขลาเสียจริง" เสียงหวานใสเย็นชาดั่งระฆังแก้วกังวานท่ามกลางหุบเขาดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ร่วงหล่นลงมาจากยอดผาราวกับเทพธิดา มู่หลานฮวาปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้า สัมผัสความเย็นชาจากตัวนางกลับตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับประกายแสงสีแดงเพลิงที่หมุนวนอยู่ในดวงตาคู่นั้น นางคือธิดาแห่งสำนักเหมันต์ผู้ครอบครอง "เพลิงพิสุทธิ์เก้าสวรรค์" เคล็ดวิชาลับที่หลอมรวมขั้วตรงข้ามของฟ้าดินเข้าไว้ด้วยกัน ฉินจื่อเหยียนฝืนย้มน้อยๆ ริมฝีปากที่ซีดเซียวปรากฏร่องรอยความอ่อนโยนที่มอบให้แก่นางเพียงผู้เดียว "หากข้าไม่โง่เขลา... แล้วข้าจะได้พบสตรีที่งดงามที่สุดในยุทธภพมายืนเคียงข้างในยามวิกฤตเช่นนี้ได้อย่างไรกันครับ" มู่หลานฮวาไม่ตอบคำ แต่แววตาที่มักจะไร้คลื่นอารมณ์มาตลอดชีวิต กลับไหววูบด้วยความเจ็บปวด นางสาวเท้ารุดเข้าไปประชิดร่างของเขาอย่างไร้ซึ่งช่องว่าง ฝ่ามือเรียวบางทั้งสองข้างทาบลงบนแผ่นอกที่เต็มไปด้วยบาดแผลของฉินจื่อเหยียนทันที *ตูม!* คลื่นความร้อนระอุแผ่ซ่านทะลวงทะลุเสื้อผ้าและผิวเนื้อเข้าสู่จุดชีพจรหลักในพริบตา ความเจ็บปวดจากการปะทะกันระหว่าง "พิษเหมันต์" และ "เพลิงพิสุทธิ์" ทำให้ฉินจื่อเหยียนต้องกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เม็ดเหงื่อผุดพรายผสมปนเปไปกับเกล็ดน้ำแข็งที่ละลายกลายเป็นไอระเหยพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า "อดทนหน่อยนะ... หากท่านกล้าตาย ข้าจะตามไปสังหารท่านถึงปรโลก" น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย มากไปด้วยความห่วงใยที่ถูกกดทับไว้ด้วยศักดิ์ศรีของยอดฝีมือ พลังปราณเพลิงพิสุทธิ์ของมู่หลานฮวานับเป็นสิ่งเดียวในใต้หล้าที่สามารถหลอมละลายพิษของสำนักมังกรทมิฬได้ ทว่ามันต้องแลกมาด้วยการที่นางต้องเผาผลาญพลังชีวิตและแก่นแท้ลมปราณของตนเองเพื่อถ่ายทอดให้เขา แผ่นหลังของนางเริ่มมีไอความร้อนพวยพุ่งจนชุดสีขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้ ทว่านางหาได้ถดถอยไม่ กลับยิ่งถ่ายทอดพลังให้ลึกลงไปอีกขั้น ฉินจื่อเหยียนรับรู้ได้ถึงความเสียสละอันยิ่งใหญ่ หัวใจของจอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยวพลلอนสั่นสะท้าน เขายื่นมือออกไปสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและจริงใจทำให้มู่หลานฮวาชะงักงัน ดวงตากลมโตมองสบตาเขาด้วยความลึกซึ้ง "เจ้าทำเช่นนี้... ร่างกายของเจ้าจะรับไม่ไหว..." ฉินจื่อเหยียนกระซิบเสียงพร่า "ข้าไม่สนสิ่งใดทั้งสิ้น... ขอเพียงท่านยังมีชีวิตอยู่ ยุทธภพนี้จะมีค่าอันใดหากไร้เงาของกระบี่ไร้ลักษณ์" นางกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและมั่นคงดั่งหินผา ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เกิดมิติความร้อนและไอเย็นปะทะกันจนเกิดเป็นเกล็ดอัคคีเหมันต์ลอยละลิ่วรอบกายคนทั้งสอง ราวกับภาพวาดพู่กันจีนโบราณที่รังสรรค์ขึ้นจากหยาดน้ำตาและเปลวไฟ ฉินจื่อเหยียนโคจรพลังตามวิถีที่นางนำทาง ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์เริ่มผสานเข้ากับเพลิงพิสุทธิ์ เกิดเป็นรัศมีสีทองแดงเจิดจ้าแผ่ขยายออกไปรอบรัศมีร้อยลี้ บีบอัดความหนาวเหน็บทั้งหมดให้ถอยร่นออกไป ทว่า ในขณะที่ลมปราณของทั้งคู่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันจนทะลวงผ่านจุดตันtian เข้าสู่ขอบเขตใหม่ที่สูงส่งขึ้น ทันใดนั้นเอง— บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจอย่างฉับพลัน เสียงระฆังโบราณดังขึ้นสามคราจากยอดเขาเบื้องบน กลิ่นอายสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่ายกดทับลงมาจนลมหายใจติดขัด เงาร่างสีดำทมิฬนับร้อยสายพุ่งทะยานลงมาจากม่านเมฆ ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี และตรงกลางของวงล้อมนั้น คือ "เถี่ยซาน" เจ้าสำนักมังกรทมิฬผู้ถือครองกระบี่มารโลหิต เขายกย่องมุมปากขึ้นด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตาดั่งสัตว์ร้ายจ้องมองคนทั้งสองที่กำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการโคจรพลัง "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... แม่นางหลานฮวา ยอมเสียสละแก่นแท้ลมปราณเพื่อช่วยบุรุษผู้นี้ เช่นนั้นวันนี้ เจ้าและมัน... จงตายร่วมกัน ณ ผืนแผ่นดินนี้เถิด!" **ด้วยความเคารพจาก หมื่นกระบี่คืนรัง**