อิสระจากพันธนาการ

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ กระทบลงบนพื้นหินอ่อนของลานพิธีสำนักเหมันต์ เสียงนั้นเบาราวกับหยาดน้ำค้าง แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนที่ยืนอยู่ ณ ที่นั้น ราวกับเสียงระฆังสำนักที่ตีประกาศความล่มสลายของกฎเกณฑ์นับพันปี "มู่หลานฮวา... เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!" เสียงคำรามของผู้วิสุทธิ์อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักเหมันต์สั่นสะท้านด้วยความโกรธเกรี้ยว ปราณความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกราบลามไปทั่วพื้นดิน แต่มู่หลานฮวาในยามนี้หาได้หวั่นเกรงไม่ นางยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าร่างที่สะบักสะบอมของฉินจื่อเหยียน กระบี่เพลิงพิสุทธิ์ในมือของนางถูกตวัดเป็นวงโค้ง ปิดกั้นเส้นทางระหว่างบุรุษผู้เป็นดวงใจกับคมกระบี่นับร้อยเล่มของคนในสำนักเดียวกัน ฉินจื่อเหยียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบที่มักจะสุขุมลุ่มลึกอยู่เสมอยามนี้กลับไหววูบ เขาไม่เคยคิดเลยว่าสตรีผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี จะยอมหันหลังให้กับฟ้าดินและสำนักที่นางเติบโตมา เพียงเพื่อปกป้องลมหายใจของจอมยุทธ์พเนจรไร้สำมะโนครัวเช่นเขา "หลานฮวา... เจ้าไม่ควรทำเช่นนี้" เสียงของฉินจื่อเหยียนแหบพร่า ปราณในร่างปั่นป่วนจากการฝืนใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามเมื่อครู่ ทว่ามือของเขายังคงพยายามเอื้อมออกไป หมายจะดึงรั้งร่างระหงนั้นกลับมา "จื่อเหยียน" นางเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยิน ดวงตาคู่คมที่เคยราบเรียบดั่งผืนน้ำในฤดูหนาว บัดนี้กลับพ,โรจน์ด้วยประกายไฟแห่งความเด็ดเดี่ยว "ข้าใช้ชีวิตอยู่ภายใต้พันธนาการของสำนักนี้มาครึ่งค่อนชีวิต ถูกสอนให้ตัดสิ้นความรู้สึก เพื่อเป็นเครื่องมือแห่งความยุติธรรมที่ไร้หัวใจ... หากการปกป้องท่านคือความผิดบาป เช่นนั้น ข้าก็ยินดีจะสลัดคราบเซียน แล้วกลายเป็นปีศาจที่ทรยศต่อฟ้าดิน" คำพูดนั้นดังก้องราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูหนาว เถี่ยซาน เจ้าสำนักมังกรทมิฬที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่มุมหนึ่ง หัวร่อออกมาด้วยความสะใจ แววตาโลภโมละโทสะจ้องมองคนทั้งสองราวกับเหยื่อในกรง "ช่างเป็นความรักที่น่าสมเพชยิ่งนัก!" เถี่ยซานก้าวออกมาเบื้องหน้า รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน "มู่หลานฮวา เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าลำพังตัวเจ้าคนเดียว จะต้านทานผู้คนนับร้อยแห่งยุทธภพได้? ส่งตัวฉินจื่อเหยียนและคัมภีร์วิญญาณมาเสีย ดีไม่ดี ข้าอาจจะเมตตาไว้ชีวิตสุนัขรับใช้อย่างพวกเจ้าสักครา" มู่หลานฮวาไม่แม้แต่จะชายตามองเถี่ยซาน นางเพียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปราณเพลิงพิสุทธิ์ในตันtianระเบิดออกอย่างรุนแรง เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกโชนท่วมร่างของนาง ขัดแย้งกับบรรยากาศหนาวเหน็บโดยรอบอย่างสิ้นเชิง นี่คือ "วิชาเพลิงสวรรค์ผลาญวิญญาณ" เคล็ดวิชาต้องห้ามที่แลกมาด้วยอายุขัย เพื่อแลกกับพลังทำลายล้างที่สามารถเผาผลาญได้แม้กระทั่งภูผา "ผู้ใดที่อยากก้าวข้ามศพเขาไป... จงก้าวผ่านซากศพของข้าก่อน" ฉินจื่อเหยียนหัวใจกระตุกวูบ ความรู้สึกผิดและพลังปราณอันร้อนรุ่มตีรวนขึ้นมาจนกระอักโลหิต เขาตระหนักดีว่าหากปล่อยให้มู่หลานฮวาใช้วิชานี้ต่อไป นางจะต้องดับสูญพร้อมกับเปลวเพลิงนั้นอย่างแน่นอน ในวินาทีความเป็นความตายนี้ ดวงตาสุขุมลุ่มลึกของเขากลับทอประกายเด็ดเดี่ยวขึ้นมาอีกครั้ง มือที่สั่นเทากุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์แน่นขึ้น ปราณไร้ลักษณ์ที่เคยสงบนิ่งเริ่มหมุนวนรอบกายเขาอย่างบ้าคลั่ง ความมืดมิดในจิตใจที่เกิดจากการสูญเสียอาจารย์ในอดีต ถูกชำระล้างด้วยความรักและความเสียสละของสตรีตรงหน้า จนเกิดเป็นสัจธรรมแห่งวิถีกระบี่บทใหม่—กระบี่ไร้ลักษณ์ หาใช่ไร้ใจ แต่เป็นกระบี่ที่มีใจเพื่อปกป้องสิ่งที่รักยิ่งกว่าชีวิต! "หลานฮวา..." ฉินจื่อเหยียนลุกขึ้นยืนหยัดเคียงข้างนาง ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่เถี่ยซาน "ในเมื่อฟ้าดินไม่ให้ความเป็นธรรม และยุทธภพนี้มีแต่คนหน้าไหว้หลังหลอก... วันนี้ ข and เจ้า จะร่วมกันแหวกฟ้าฝืนลิขิตนี้ด้วยกัน!" บรรยากาศรอบด้านพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ ลมปราณของคนทั้งสองหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว สร้างแรงกดดันมหาศาลจนเหล่าผู้วิสุทธิ์สำนักเหมันต์ต้องถอยหลังไปหลายก้าว ทว่า ในวินาทีที่กระบี่ทั้งสองเล่มกำลังจะพุ่งทะยานออกไปจู่โจมพร้อมกันนั้นเอง ท้องน้ายามราตรีที่ควรจะมืดมิด กลับถูกฉีกกระชากด้วยสายฟ้าสีทองอสนีบาตสายมหึมาที่ฟาดผ่าลงมากลางลานพิธี! พร้อมกันนั้น ร่างของบุรุษลึกลับในชุดคลุมสีขาวสนิทผู้หนึ่ง ก็ปรากฏขึ้นเหนือยอดเสาหินอย่างเงียบเชื่องช้า ราวกับเขาอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่ต้นแล้ว "รอนานนัก... โชคชะตาที่พวกเจ้าพยายามดิ้นรนหนี บัดนี้ ได้เวลาชำระบัญชีแล้ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติอักษรและคมกระบี่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ