จังหวะหัวใจเต้นผิดปกติ

บรรยากาศในห้องซ้อมมืดสลัวและอับทึบฉับพลันราวกับอากาศถูกสูบออกจนหมด เมื่อเงาร่างสูงโปร่งของประธานค่ายก้าวล้ำเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก คำพูดเชือดเฉือนที่ตอกหน้าพวกเขาทั้งสองคนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท คีย์ขยับตัวบังร่างของเรย์เอาไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของโปรดิวเซอร์หนุ่มแผ่รังสีความเย็นชาและพร้อมปะทะอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่เรย์ซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง แม้จะตกใจกับสถานการณ์กะทันหัน แต่ดวงตากลับฉายแววความดื้อรั้นและท้าทายออกมาอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืด "ถ้าประธานว่างมากจนไม่มีอะไรทำนอกจากเดินตรวจห้องซ้อมอย่างไร้มารยาท ผมแนะนำให้เอาเวลาไปจัดการเรื่องสัญญาทาสของศิลปินในค่ายจะดีกว่านะครับ" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่คมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ประธานหนุ่มหัวנסในลำคอเบาๆ ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกสองก้าว แววตาคมกริบกวาดมองสภาพที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อยและเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าของคนทั้งคู่ "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ คีย์... ฉันแค่จะมาเตือนด้วยความหวังดีว่า กฎเหล็กข้อแรกของตึกนรกนี่คือ 'ห้ามมีความสัมพันธ์เกินเลยระหว่างทีมงานกับศิลปิน' โดยเฉพาะเด็กดื้อที่ยังไม่ประสีประสาคนนี้" สายตาของประธานเหลือบมองข้ามไหล่ของคีย์ไปยังเรย์ที่กัดริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธ เรย์ทนไม่ได้ที่จะถูกมองว่าเป็นแค่เหยื่อหรือเด็กในปกครองที่ไร้ทางสู้ ร่างเพรียวผลักไหล่คีย์เบาๆ เพื่อก้าวออกมาเผชิญหน้าตรงๆ "เลิกพูดจาดูถูกคนอื่นสักทีเถอะครับ ประธานก็รู้อยู่แก่ใจว่าพวกเรากำลังทำอะไรอยู่ เพลงนี้มันจะเปลี่ยนสถานะของค่ายนี้ ถ้าหูไม่หนวกเกินไปก็น่าจะแยกแยะออกนะว่านี่คือเสียงดนตรี ไม่ใช่เรื่องต่ำทรามแบบที่สมองประธานกำลังคิด" "เรย์!" คีย์ขมวดคิ้วดุ เสียงทุ้มต่ำตักเตือนด้วยความไม่พอใจแม้จะแฝงความเป็นห่วงอยู่ลึกๆ ประธานค่ายชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นหายไปจากใบหน้าแทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกเด็กฝึกหัดยอกย้อน "กล้ามากนะเรย์ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ... โอกาสสุดท้ายของเธอกับโปรดิวเซอร์มือตกคนนี้ มันไม่ได้มีไว้ให้เหยียบย่ำเล่นหรอกนะ" พูดจบ ประธานก็สะบัดตัวหันหลังเดินกลับออกไปอย่างไร้เยื่อใย ประตูห้องซ้อมปิดกระแทกเสียงดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วความเงียบงัน ความตึงเครียดค้างเติ็งอยู่ในอากาศ คีย์ถอนหายใจยาวออกรกด้วยความเหนื่อยล้า เขากวาดสายตามองเรย์ที่ยังคงยืนหายใจหอบถี่ด้วยความโกรธกรณรงค์ ความดื้อรั้นของเด็กคนนี้มักจะลากตัวเองเข้าไปอยู่ในอันตรายเสมอ และนั่นคือสิ่งที่คีย์เกลียดที่สุด... แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นสิ่งที่ทำให้เขาละสายตาไปไม่ได้เลย "นายมันบ้าหรือไง เรย์" คีย์หันมาตำหนิ น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยแต่ยังคงความดุ "รู้ทั้งรู้ว่าหมอนั่นจ้องจะเล่นงานเราอยู่ ยังจะไปยั่วโมโหเขาอีก" "แล้วจะให้ผมยืนก้มหัวให้เขาเหยียบศักดิ์ศรีเล่นหรือไงครับ!" เรย์สวนกลับทันที ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่พยายามกลั้นเอาไว้ "ผมไม่ได้ทำอะไรผิด เราแค่กำลังทำงานกันอยู่ ทำไมทุกคนต้องมองว่าเราสกปรกด้วย!" ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวของเรย์หลุดรอดออกมาในวินาทีนั้น เสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยทำให้กำแพงในใจของคีย์พังทลายลงอย่างง่ายดาย โปรดิวเซอร์หนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความรู้สึกผิดที่ปกป้องเด็กคนนี้ไม่ได้อย่างเต็มที่ถาโถมเข้ามาในอก คีย์ก้าวเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่ยืนประชิดจนเรย์ต้องถอยหลังไปชนกับเปียโนตัวใหญ่ด้านหลัง แผ่นหลังบางแนบชิดกับไม้เนื้อเย็น แต่มือหนาของคีย์กลับวางทับลงบนขอบเปียโน กักขังร่างของไอดอลหนุ่มเอาไว้ในอาณาเขตของตัวเอง "มองหน้าผม เรย์" คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับกรอบหน้าของคนตัวเล็กที่เงยขึ้นสบตา หัวใจของเรย์กระตุกวูบ จังหวะการเต้นของมันรัวเร็วขึ้นจนน่าตกใจ ความใกล้ชิดที่มากเกินไปในสถานการณ์นี้ทำให้สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน กลิ่นกายเฉพาะตัวของคีย์ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และเหงื่อจากการทำงานหนัก สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เรย์พูดไม่ออก "ผมไม่สนหว่าคนอื่นจะมองยังไง..." คีย์พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและจริงจังจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมที่มักจะเย็นชาเสมอในยามนี้กลับฉายแววความคลั่งบางอย่างที่ถูกเก็บกดเอาไว้มานาน "แต่จำใส่สมองไว้... เรย์... นายเป็นของผม เป็นศิลปินคนเดียวที่ผมจะปั้น และไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์มาแตะต้องนายทั้งนั้น" คำพูดนั้นไม่ได้เป็นแค่การประกาศกร้าวเพื่อปกป้อง แต่รังสีความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวของโปรดิวเซอร์หนุ่มกำลังแผดเผาความรู้สึกนึกคิดของเรย์จนหมดสิ้น สมองขาวโพลน หัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ควบคุมไม่ได้ เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนขึ้นมาในช่องท้อง สายตาที่มองประสานกันนั้นเต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล มือเรียวที่วางอยู่ข้างลำตัวค่อยๆ ยกขึ้นมาแตะลงบนสาบเสื้อของคีย์โดยไม่รู้ตัว เป็นการกระทำที่ไร้การควบคุมและเต็มไปด้วยความลังเล "คีย์..." เรย์กระซิบเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่เบาหวิว ราวกับคนกำลังจะขาดอากาศหายใจ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะไม่มีช่องว่าง ปลายจมูกเกือบจะสัมผัสกันในทุกครั้งที่ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากัน คีย์ก้มมองริมฝีปากที่สั่นเทาเล็กน้อยของเรย์ สายตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปิด แต่วินาทีที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะขยับเข้าหาเพื่อปิดช่องว่างทั้งหมด— *กริ๊ก!* เสียงปลดล็อกประตูหน้าห้องซ้อมดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดผลักประตูเข้ามาพร้อมส่งเสียงทักทายเสียงดัง "นี่! พวกนายยังซ้อมกันอยู่—" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไป100% กับตอนนี้นะครับ