นัดเดทนอกตาราง

เสียงทักทายที่ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่เปิดผาง ทำเอาเรย์สะดุ้งสุดตัวจนข้อศอกเกือบกระแทกเข้ากับคีย์บอร์ดราคาแพงในห้องซ้อม "นี่! พวกนายยังซ้อมกันอยู่—" ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์หยุดชะงักคำพูดไว้แค่นั้น เมื่อสายตาปะทะเข้ากับสภาพการณ์ในห้องซ้อมส่วนตัวที่เงียบเชียบเกินเหตุ คีย์ขยับตัวถอยห่างจากเก้าอี้ของเรย์ด้วยความเร็วระดับแสง สีหน้าเย็นชาที่ติดตัวเป็นปกติบึ้งตึงขึ้นอีกสองระดับ แววตาคมกริบกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "มีธุระอะไรด่วนไหมครับ คุณผู้จัดการ" คีย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นเย็นยะเยือกจนคนฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย "เอ่อ... คือท่านประธานเรียกประชุมด่วนครับ เห็นว่าเรื่องสปอนเซอร์รายใหม่... นายรีบไปที่ห้องประชุมใหญ่เลยนะ คีย์" ผู้จัดการหนุ่มรีบละล่ำละลักแก้ตัว ก่อนจะกวาดสายตามองเรย์ที่นั่งกอดอกตีหน้ามึนอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แล้วรีบถอยหลังปิดประตูห้องอย่างรู้ความ พอบานประตูปิดลง ความเงียบก็กลับมาโอบล้อมทั้งคู่ไว้อีกครั้ง เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตหันมามองโปรดิวเซอร์หนุ่มเนี๊ยบที่ยืนจัดปกเสื้อสูทของตัวเองใหม่อย่างหัวเสีย "รอดตัวไปนะฃโปรดิวเซอร์คีย์ เกือบจะได้อธิบายข่าวหน้าหนึ่งของค่ายแล้วเชียวว่าเราสองคนกำลัง 'ระดมความคิด' กันอยู่จริงๆ" เรย์ลากเสียงกวนประสาท พลางเอียงคอมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มท้าทาย คีย์ถอนหายใจยาวนานอย่างเหนื่อยหน่าย เขากดปิดหน้าจอโปรแกรมทำเพลงแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูตารางงาน "เลิกกวนประสาทผมสักวันจะตายไหมครับ เรย์ งานเพลงในอัลบั้มนี้ยังไม่ไปถึงไหนเลย แถมคุณยังชอบสร้างเรื่องให้ผมปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน" "อ้าว พูดแบบนี้ก็ไม่แฟร์สิครับ ผมต่างหากที่ต้องปวดหัวกับความเนี๊ยบระดับร้อยปีของคณ ขนาดเมโลดี้ท่อนฮุกที่ผมแต่งเมื่อกี้ คุณยังบอกว่า 'มันไร้จิตวิญญาณ' เลยไม่ใช่เหรอ?" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดตัวคนตัวสูงกว่าเล็กน้อย ดวงตาดื้อรั้นจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของอีกฝ่าย "ถ้าผมมันไม่มีฝีมือพอจะทำงานในห้องสี่เหลี่ยมนี้... งั้นเราออกไปหาแรงบันดาลใจข้างนอกกันไหมล่ะครับ" คีย์ชะงัก ปรายตามองไอดอลตัวแสบที่กล้าดีมายืนท้าทายเขาในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเรย์ลอยเข้าจมูกท่ามกลางอากาศเย็นเฉียบของห้องซ้อม ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าข้อเสนอของอีกฝ่ายมันน่าสนใจ... มากกว่าการนั่งอุดอู้แก้โน้ตเพลงเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาเป็นรอบที่ร้อย "ข้างนอก? ในเวลาที่ตารางงานแน่นเอี้ยดแบบนี้เนี่ยนะ?" คีย์เลิกคิ้วถามเสียงต่ำ พยายามรักษาระยะห่างทั้งร่างกายและหัวใจ "ตารางงานมันมีไว้แหกครับ คุณโปรดิวเซอร์ หรือว่า... กลัว?" เรย์ยิ้มมุมปาก ท้าทายด้วยสายตาที่แพรวพราวเกินความจำเป็น สิบนาทีต่อมา รถสปอร์ตคันหรูของคีย์ก็เคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถใต้ดินของค่ายเพลงนรกแห่งนั้น ท่ามกลางความวุ่นวายของสื่อมวลชนและแฟนคลับที่ยังคงปักหลักรออยู่ด้านหน้า ทั้งคู่เลี่ยงออกนอกเส้นทางมุ่งหน้าสู่ชานเมืองที่มีบรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัวมากกว่า ภายในห้องโดยสารเปิดเพลงแจ๊สคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศที่น่าอึดอัดน้อยกว่าในห้องซ้อม แต่ทว่าความเงียบระหว่างพวกเขากลับอบอวลไปด้วยพลังงานบางอย่างที่คุกรุ่นอยู่ข้างใน "ผมไม่คิดว่าคนอย่างคุณจะกล้าโดดงานประชุมผู้บริหารนะเนี่ย คีย์" เรย์เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน ขณะที่สายตาทอดมองทิวทัศน์นอกกระจกที่เปลี่ยนไป "ผมไม่ได้โดดงานครับ แค่... ย้ายสถานที่ทำงานชั่วคราวเพื่อความมีประสิทธิภาพที่มากกว่า" คีย์ตอบเสียงเรียบ มือยังคงบังคับพวงมาลัยด้วยความนิ่งสงบ แต่มุมปากหยักลึกกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว "และหวังว่าไอ้แรงบันดาลใจที่คุณว่า มันจะคุ้มค่ากับการที่ผมต้องไปนั่งเคลียร์งานค้างถึงตีสอง" "รับรองว่าคุ้มแน่ครับ" เรย์หันมามองหน้าคนขับเต็มตา แววตาซุกซนเป็นประกาย "ผมรู้จักที่ลับแห่งหนึ่ง รับรองว่าไม่มีใครมารบกวนเราได้แน่ๆ" รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้าไปจอดบริเวณลานกว้างของสตูดิโอศิลปะเก่าแก่ที่ถูกรีโนเวตใหม่ให้กลายเป็นคาเฟ่กึ่งอาร์ตแกลเลอรี บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ รายล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่และงานประติมากรรมร่วมสมัย ที่นี่แทบไม่มีผู้คนพลุกพล่าน เหมาะสำหรับการหลบหนีความวุ่นวายของโลกไอดอลที่เต็มไปด้วยหน้ากากและการแข่งขัน พวกเขาทั้งคู่เดินเคียงกันเข้าไปในโซนสวนด้านหลัง ซึ่งถูกจัดเป็นมุมนั่งเล่นส่วนตัวพร้อมเครื่องดื่มร้อนๆ คีย์ถอดเสื้อสูททางการออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ ซึ่งทำเอาเรย์เผลอจ้องมองโดยไม่รู้ตัว "เลิกมองแขนผมสักทีเถอะครับ มีอะไรจะเสนอก็ว่ามา เรื่องเพลงโปรโมทอัลบั้มเนี่ย" คีย์เอ่ยดักคอทันทีเมื่อเห็นสายตาแพรวพราวของอีกฝ่าย เรย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบสมุดโน้ตปกหนังสีดำออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้ววางมันลงบนโต๊ะไม้ตัวเตี้ยระหว่างเรา "เพลงที่เราทำอยู่มันขาดความดิบ... คีย์ คุณพยายามจะปั้นให้ทุกอย่างมันออกมาสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ จนลืมไปว่าความเจ็บปวดและความไม่สมบูรณ์แบบต่างหากที่ทำให้เพลงมันกินใจคนฟัง" คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบสมุดโน้ตขึ้นมาเปิดดู ลายมือหวัดๆ แต่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกถูกเขียนไว้เต็มหน้ากระดาษ เนื้อเพลงท่อนหนึ่งสะดุดตาโปรดิวเซอร์หนุ่มเข้าอย่างจัง จนเขาต้องเงยหน้าขึ้นสบตากับคนแต่ง *‘ซفโซนที่ปลอดภัยที่สุด... คือการได้ทำลายกฎทุกข้อที่มีเธอ’* "ประโยคนี้..." คีย์พึมพำ เสียงทุ้มต่ำลงโดยไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยด้านชาจากความล้มเหลวในอดีตกระตุกวูบอย่างแรง "ใช่ครับ" เรย์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่ของพวกเขาสัมผัสกันผ่านเนื้อผ้าบางเบา ลลมเย็นยามเย็นพัดผ่านเส้นผมของไอดอลหนุ่มให้ไหวระรึก ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยความจริงจังที่หาได้ยาก "และผมไม่ได้หมายถึงแค่เพลง... แต่หมายถึงเราด้วย" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งลงชั่วขณะ คีย์นิ่งงังไปกับคำพูดกำกวมที่ซ่อนความหมายอันตรายไว้เบื้องหลัง นิ้วเรียวที่ถือสมุดโน้ตกระชับแน่นขึ้น สายตาคมกราบกรานสำรวจใบหน้าเนียนใสของคนที่กล้าหาญเกินไปแล้ว "คุณกำลังเล่นกับไฟนะ เรย์" คีย์เตือนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ไร้ซึ่งความเยชาชาและกำแพงที่เคยสร้างไว้ "ถ้าไฟดวงนั้นคือคุณ..." เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของอีกฝ่าย รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "ผมก็ยินยอมที่จะแผดเผาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยครับ" ทว่า ในจังหวะที่ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูนั้นจนยับเยิน "นี่! พวกนายมาแอบอู้กันอยู่นี่เองเหรอ! ฉันตามหาซะทั่วค่าย!" เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้นกระชั้นชิด พร้อมกับร่างของศิลปินรุ่นพี่ตัวปัญหาประจำค่ายที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในมุมลับตาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง เรย์ผละถอยหลังกลับแทบไม่ทัน ส่วนคีย์ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นโปรดิวเซอร์ผู้แสนเย็นชาได้อย่างรวดเร็วราวนักแสดงมืออาชีพ คีย์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ขณะที่มือข้างหนึ่งกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความเสียดายจังหวะสำคัญ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังให้ดาร์กไนท์คนนี้นะครับ