แสงสีที่ไม่ต้องการ

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องซ้อมอับทึบ กลิ่นอายของความอึดอัดและคราบเหงื่อไคลจากการซ้อมเต้นติดต่อกันนานกว่าห ชั่วโมงอบอวลอยู่ในอากาศ เรย์ทิ้งร่างโปร่งบางของตนเองลงนั่งกับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง แผ่นหลังพิงแนบกับกระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนภาพความเหนื่อยล้าของไอดอลหนุ่มผู้กำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความนิยม แต่กลับรู้สึกว่างเปล่าที่สุดในชีวิต เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด คีย์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ขณะที่มือข้างหนึ่งกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความเสียดายจังหวะสำคัญ จังหวะที่ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองคนเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น กลายเป็นหมอกควันจางๆ ทันทีที่ผู้จัดการวงผลักประตูเข้ามาพร้อมกับตารางงานกองโต "หมดเวลาพักแล้วครับคุณเรย์ อีกสิบนาทีต้องไปสแตนด์บายที่ห้องแต่งตัวเพื่อถ่ายแบบเซ็ตโปรโมทอัลบั้มใหม่" เสียงเตือนจากทีมงานดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียดให้กระจายหายไป แต่สำหรับเรย์ มันกลับยิ่งตอกย้ำความน่าเบื่อหน่ายที่เขากำลังเผชิญ "ผมขอเวลาส่วนตัวอีกหนาทีได้ไหมครับ..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ปรายตามองตารางงานในมือของอีกฝ่ายโดยไม่แม้แต่จะขยับตัวลุกขึ้นยืน "ไม่ได้หครับคุณเรย์ นี่คือวาระสำคัญของค่าย ถ้าเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ทางผู้บริหารคงไม่ปล่อยเราไว้แน่" ทีมงานคนเดิมรีบเร่งเร้าตามหน้าที่ เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "พวกเขาก็สนใจแต่ตัวเลขและผลกำไร ไม่เคยสนใจเลยว่าข้างในกระดาษห่อสวยๆ นี่มันเน่าเฟะขนาดไหน" "เรย์!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง คีย์ก้าวเท้าเดินออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าคมคายเรียบตึงไร้รอยยิ้มตามแบบฉบับโปรดิวเซอร์มือทองผู้ไม่เคยปรานีใคร แววตาคมกริบมองตรงมาที่ไอดอลหนุ่มด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออกระหว่างตำหนิและเป็นห่วง "อย่าทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาในเวลาแบบนี้ มันน่ารำคาญ" คีย์เอ่ยเสียงเย็นชา ขณะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรย์ที่ยังคงนั่งกองอยู่กับพื้น "น่ารำคาญเหรอครับ?" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายทันที ประกายไฟแห่งความดื้อรั้นวับวามอยู่ในดวงตาสองชั้นคู่นั้น "ถ้าพี่รำคาญนัก ทำไมไม่ปล่อยผมไปเสียทีล่ะครับ? ปล่อยให้ผมหายไปจากตารางบ้าๆ นี่ ปล่อยให้ผมได้ทำในสิ่งที่อยากทำจริงๆ สักที!" "สิ่งที่อยากทำ?" คีย์ทวนคำ เสียงหัวเราะเยาะหยันหลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก "ความฝันลมๆ แล้งๆ ที่นายเขียนใส่กระดาษเศษๆ นั่นนะเหรอ? ตื่นเสียทีเรย์ นายไม่ใช่เด็กฝึกหัดฝึกหัดไร้ชื่อเสียงอีกต่อไปแล้ว นายคือสินค้าที่ทำเงินมหาศาลให้กับค่ายนี้ นายไม่มีสิทธิ์เลือก" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เรย์รู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบรัดหัวใจจนหายใจไม่ออก ความทะเยอทะยานที่เคยผลักดันให้เขาก้าวเข้ามาสู่โลกมายาแห่งนี้ บัดนี้กลับกลายเป็นกรงขังทองคำที่ไม่อาจหลุดพ้น ไอดอลหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่เกือบจะทัดเทียมกับโปรดิวเซอร์หนุ่มทำให้พวกเขายืนประจันหน้ากันในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือจางปะปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ยิ่งปลุกเร้าบรรยากาศรอบตัวให้ร้อนระอุขึ้นอย่างประหลาด "ถ้าผมเป็นแค่สินค้า... ทำไมเมื่อกี้พี่ถึงทำหน้าเสียดายนักล่ะครับตอนที่มีคนเข้ามาขัดจังหวะเรา?" เรย์กระซิบถามเสียงพร่า ใบหน้าขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บนผิวแก้ม คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มไหววูบชั่วพริบ ก่อนที่กำแพงความเย็นชาจะถูกยกขึ้นมาตั้งรับอย่างรวดเร็ว โปรดิวเซอร์หนุ่มถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง พร้อมกับส่งสายตาดุๆ กลับมา "นายคิดไปเองเรย์ เลิกเพ้อเจ้อแล้วไปเตรียมตัวได้แล้ว" คีย์เอ่ยเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความรุ่มร้อนในอกที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างยากจะควบคุม เรย์จ้องมองปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้มท้าทาย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และ... หวั่นไหวอย่างน่าประหลาด เขารู้ดีว่าคีย์ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่แสดงออก และเขาก็รู้ด้วยว่าภายใต้หน้ากากความสมบูรณ์แบบนั้น โปรดิวเซอร์หนุ่มคนนี้กำลังซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้เช่นเดียวกับเขา "ผมจะไป..." เรย์ก้าวเข้าไปกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความหมายที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ "แต่คืนนี้... หลังเลิกงาน ผมต้องการคำตอบว่าไอ้ 'ความรำคาญ' ของพี่เนี่ย มันหมายความว่าอะไรกันแน่" พูดจบ เรย์ก็หมุนตัวเดินเลี่ยงออกไปจากห้องซ้อมอย่างไร้ความลังเล ทิ้งให้คีย์ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ สายตาทอดมองตามแผ่นหลังบางที่หายลับไปหลังบานประตูด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนเกินกว่าจะควบคุมได้ โปรดิวเซอร์หนุ่มยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาเพื่อระบายความอึดอัดในอก เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังก้าวข้ามเส้นแบ่งอันตราย และมันอาจนำมาซึ่งหายนะครั้งใหญ่สำหรับทั้งคู่ แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังกลับเพื่อเดินไปเคลียร์งานเอกสาร เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับบานประตูห้องซ้อมที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหันก็ทำให้คีย์ต้องชะงัก บุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่คีย์ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของโปรดิวเซอร์หนุ่มเย็นเฉียบลงทันที "ฉันรู้เรื่องที่นายกับเรย์แอบลักลอบพบกันหลังตารางงานแล้วนะ คีย์... ถ้านายยังไม่อยากให้อนาคตของวงพังพินาศ เลิกยุ่งกับเด็กนั่นซะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ