จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

"ฉันรู้เรื่องที่นายกับเรย์แอบลักลอบพบกันหลังตารางงานแล้วนะ คีย์... ถ้านายยังไม่อยากให้อนาคตของวงพังพินาศ เลิกยุ่งกับเด็กนั่นซะ!" เสียงก้องกังวานของประโยคคาดโทษจากผู้จัดการค่ายยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคีย์ ราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาที่กำลังนับถอยหลังสู่วินาทีระเบิด แสงไฟสีส้มสลัวจากห้องควบคุมเสียงสะท้อนเงาทะึมของโปรดิวเซอร์หนุ่มผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้ว บนโต๊ะมิกซ์เสียงระดับไฮ엔ด์ ปลายนิ้วเรียวยาวที่ปกติเคยควบคุมทุกคลื่นความถี่เสียงอย่างแม่นยำ ตอนนี้กลับกำลังกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ความกดดันระดับสูงสุดบีบอัดบรรยากาศในห้องอัดขนาดใหญ่ให้แคบลงจนแทบหายใจไม่ออก แต่ไม่ใช่เพราะคำขู่ของเบื้องบน... หากแต่เป็นเพราะเจ้าของร่างโปร่งที่กำลังยืนกอดอกพิงกระจกกันเสียงใสแจ๋วอยู่อีกด้านต่างหาก เรย์ ไอดอลหนุ่มตัวแสบประจำวงที่ขึ้นชื่อเรื่องความดื้อรั้นและฝีปากกล้าไม่ยอมใคร กำลังส่งสายตาท้าทายกลับมาผ่านกระจกบานใหญ่ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อสถานการณ์วิกฤตแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกกฎเหล็กของค่ายเพลงนรกแห่งนี้ให้เป็นจุล ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดังขึ้น ก่อนที่ประตูห้องอัดจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต เรย์ก้าวเข้ามาข้างในด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ ทว่ามั่นคง กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่เป็นเอกลักษณ์ลอยปะปนกับกลิ่นอายความตึงเครียดในห้องได้อย่างน่าประหลาด "หน้าเครียดเป็นตูดหม้อแบบนั้น... กลัวคำขู่ของตาแก่ผู้จัดการค่ายจนขี้ขึ้นสมองแล้วหรือไงครับ โปรดิวเซอร์มือทอง" น้ำเสียงเย้าแหย่ที่เจือความกวนประสาทถูกพ่นออกมาทันทีที่ร่างโปร่งทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูลหน้าเปียโน เรย์ยกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าบึ้งตึงของคีย์อย่างจงใจยั่วโมโห คีย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาเย็นชาที่เคยใช้สยบศิลปินมาแล้วนับไม่ถ้วนตวัดมองไอดอลหนุ่มนิ่งสนิท เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีความกดดันชนิดที่หากเป็นคนอื่นคงถอยกรูดไปสามก้าว แต่เรย์กลับเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ปรอยผมสีเข้มชื้นเหงื่อลู่กรอบหน้า ยิ่งขับเน้นให้ดวงตาคู่นั้นดูพยศและน่าดึงดูดใจอย่างประหลาดในเวลาเดียวกัน "นายควรจะกลับไปเตรียมตัวซ้อมร้องเพลงสำหรับพรุ่งนี้ ไม่ใช่มาลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนี้ เรย์" คีย์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ความเย็นชาในน้ำเสียงซ่อนความหงุดหงิดเร้นลับที่เจ้าตัวแทบจะควบคุมไว้ไม่อยู่ "รู้ไหมว่าตอนนี้คนทั้งค่ายกำลังจับตาดูเราอยู่ ถ้ามีข่าวหลุดออกไปแม้แต่นิดเดียว... ทุกสิ่งที่นายพยายามสร้างมาจะพังหมด" "แล้วไงล่ะครับ?" เรย์สวนกลับทันควัน ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนระยะห่างระหว่างเขากับคีย์เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งคู่ต้องสบตากันตรงๆ "ผมสนที่ไหนกัน อนาคตของวงเหรอ? หรือชื่อเสียงจอมปลอมที่ค่ายนี้ปั้นแต่งขึ้นมา? สิ่งเดียวที่ผมสน... คือเพลงที่ผมแต่ง และโปรดิวเซอร์ที่เอาแต่นั่งตีหน้ายักษ์ใส่อยู่ตอนนี้ต่างหาก" คำพูดที่ตรงไปตรงมาจนน่าตกใจทำให้คีย์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เขารู้ดีว่าเด็กคนนี้ดื้อรั้นและคาดเดาไม่ได้แค่ไหน แต่ทุกครั้งที่เรย์ถอดหน้ากากไอดอลผู้แสนสมบูรณ์แบบแล้วเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา คีย์มักจะพบว่าตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุมทีละน้อย "นายมันเด็กเหลือขอจริงๆ เรย์" คีย์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "คิดว่าตัวเองกล้าหาญมากสินะที่กล้าท้าทายอำนาจมืดของค่ายแบบนี้ นายไม่รู้หรอกว่าพวกมันน่ากลัวแค่ไหน... และฉันก็ไม่อยากเอาอนาคตของตัวเองมาพังเพราะความคึกคะนองของเด็กดื้ออย่างนายด้วย" "ถ้ากลัวนัก... ก็ไล่ผมออกสิครับ" เรย์ก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด ปลายจมูกรั้นแทบจะชนกับสันจมูกโด่งเป็นคมของโปรดิวเซอร์หนุ่ม ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความรุ่มร้อนที่ก่อตัวขึ้นในบรรยากาศรอบข้าง "กล้าไหมล่ะคีย์? กล้าพูดต่อหน้าผมตอนนี้ไหม ว่านายอยากให้ผมไสหัวไปให้พ้นชีวิตนายจริงๆ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอัดชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ เป็นแบ็คกราวด์ คีย์นิ่งงังไปกับคำท้าทายนั้น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดจายียวนก่อนจะเลื่อนขึ้นสบกับดวงตาที่ฉายแววรอคอยคำตอบอย่างท้าทาย หัวใจของโปรดิวเซอร์หนุ่มเต้นรัวเร็วจนน่ารำคาญ ความอดทนที่สั่งสมมานานแรมปีพังทลายลงในพริบตาเดียว "นายมัน... ดื้อด้านจริงๆ" คีย์คำรามต่ำในลำคอ ก่อนที่เรย์จะได้ทันอ้าปากเถียงกลับ มือหนาของโปรดิวเซอร์หนุ่มก็เอื้อมไปคว้าท้ายทอยของอีกฝ่ายไว้มั่น แรงดึงที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างโปร่งเซเข้าหาโดยอัตโนมัติ ช่องว่างระหว่ากันถูกลดทอนลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่วเสี้ยววินาทีที่ความตระหนกวาดผ่านนัยน์ตาคู่สวย ปลายลิ้นที่เตรียมจะต่อปากต่อคำถูกปิดกั้นด้วยสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า สัมผัสแรกเป็นเพียงความกดทับที่เต็มไปด้วยความดุดันและแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ความรุนแรงนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำที่ชวนให้สติหลุดลอย คีย์ขยับริมฝีปากบด3เบียดความนุ่มหยุ่นอย่างเอาแต่ใจ มือที่รั้งท้ายทอยออกแรงกดกระชับให้เรย์แหงนเงยรับสัมผัสที่รุกไล่อย่างไม่มีความปรานี ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าไปโอบเอวสอบไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีหายไปไหน เรย์ยืนแข็งค้างไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจากปลายนิ้วจรดโคนผม กลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่และความดุดันของคีย์โอบล้อมรอบตัวเขาไว้จนหมดสิ้น สัญชาตญาณการต่อต้านถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเคลิบเคลิ้มอย่างน่าประณาม เรย์เผยริมฝีปากออกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เปิดทางให้ความลึกซึ้งนั้นล้ำเส้นความสัมพันธ์ที่ทั้งคู่พยายามขีดกั้นมาตลอด จังหวะลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบของห้องอัด ทำให้เส้นแบ่งระหว่าง "โปรดิวเซอร์" และ "ศิลปิน" พังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี รสจูบที่เริ่มต้นจากความหงุดหงิดและแรงปะทะทางอารมณ์ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่สูบฉีดความรู้สึกจนเกินกว่าจะควบคุม คีย์ผละริมฝีปากออกมาช้าๆ อย่างแสนเสียดาย หน้าอกไหวสะท้อนตามจังหวะลมหายใจหอบถี่ ดวงตาคมเข้มมองสำรวจใบหน้าของไอดอลหนุ่มที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อยจากการถูกรุกรานอย่างไร้ความปรานี ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้นมองกลับมาด้วยความตื่นตะลึงและประกายความหวานที่ไเคยปรากฏมาก่อน "ทีนี้... นายยังกล้าท้าทายฉันอีกไหม เรย์" คีย์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก ปลายจมูกยังคงคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนอย่างหลงใหล เรย์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดแก้เก้อเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกลับคืนมา แอ๊ด... เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับแสงไฟจากทางเดินด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาตัดความมืดภายในห้องอัด ร่างเงาของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้ทั้งสองคนต้องสะดุ้งสุดตัว "พี่คีย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... เอ๊ะ? พวก... พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่ครับ?!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้นะครับ รับรองว่าตอนหน้าเดือดกว่าเดิมแน่นอนครับ!