ความลับที่ห้องซ้อม

เสียงกระแทกของคีย์บอร์ดมิดิดิจิตอลดังสนั่นห้องซ้อมสามในยามวิกาล มันไม่ใช่เสียงของการสร้างสรรค์บทเพลง แต่มันคือเสียงระบายความหงุดหงิดที่อัดแน่นมาตลอดสัปดาห์ เรย์ยืนกอดอกพิงบานประตูห้องซ้อมที่ปิดสนิท ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองแผ่นหลังกว้างของโปรดิวเซอร์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจ คีย์ในเวลานี้ไม่ได้สวมสูทเนี๊ยบกริบเหมือนเวลาอยู่ต่อหน้าผู้บริหาร เสื้อเชิ้ตสีดำถูกพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปーンที่ท่อนแขนจากการโหมงานหนักติดต่อกันสามสิบหั่วโมงเต็ม "ถ้าคุณยังนั่งแก้ท่อนฮุกท่อนเดิมเป็นรอบที่ยี่สิบแปด เพลงนี้คงได้วางแผงชาติหน้าตอนบ่ายๆ แน่ครับ โปรดิวเซอร์คีย์" เรย์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ตามนิสัยเดิม แต่สายตากลับสังเกตเห็นอาการสั่นเทาเล็กๆ ที่เรียวิ้วของอีกฝ่าย คีย์หยุดชะงักมือที่กำลังจะเคาะแป้นพิมพ์ เขาค่อยๆ หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนจะหันขวับกลับมาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคู่คมแดงก่ำจากการอดนอน "นายรู้ไหมเรย์ว่าปัญหาของนายคืออะไร? ความอวดดีไง! นายคิดว่ามีพรสวรรค์ติดตัวแล้วจะเหยียบย่ำหยาดเหงื่อของคนอื่นยังไงก็ได้งั้นเหรอ?" คีย์พ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ไร้ซึ่งความเยือกเย็นสมบูรณ์แบบที่เคยมี "แล้วปัญหาของคุณคืออะไรล่ะครับ? ปากเก่งใส่ผม เพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่ว่า... ผลงานชิ้นเอกที่คุณเคยปั้น มันพังคามือคุณไปแล้วเมื่อสองปีก่อน!" เรย์สวนกลับทันควันโดยไม่ทันยั้งคิด คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเป้าหมายราวกระสุนปืนที่เล็งมาอย่างแม่นยำ บรรยากาศในห้องซ้อมอุณหภูมิลดฮวบทันที ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนา คีย์นิ่งค้างไปในอากาศ มือที่กำขอบโต๊ะแน่นจนข้อต่องอขาวซีด สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น ร่างสูงใหญ่สะท้านขึ้นลงเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิด เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าตนเองล้ำเส้นเกินไป ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในอก แม้เขาจะเกลียดความเผด็จการของโปรดิวเซอร์คนนี้ แต่เขาไม่เคยตั้งใจจะขุดคุ้ยแผลเป็นที่เหวอะหวะที่สุดของอีกฝ่ายขึ้นมาประจาน "ผม..." เรย์อ้าปากจะเอ่ยคำขอโทษ แต่มันช้าไปเสียแล้ว คีย์ไม่ได้ระเบิดอารมณ์ใส่เหมือนทุกครั้ง ร่างโปร่งหนาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมหน้าโต๊ะทำงานอย่างไร้เรี่ยวแรง มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมขมับ ใบหน้าที่มักจะเชิดหยิ่งและเย่อหยิ่งเสมอซบลงกับฝ่ามือ ไหล่กว้างสั่นเทาน้อยๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีส้มจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ภาพนั้นทำให้เรย์แทบหยุดหายใจ โปรดิวเซอร์ผู้ไร้เทียมทาน ผู้ควบคุมทุกความเคลื่อนไหวในค่ายเพลงนรกแห่งนี้ กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตาเขาอย่างเงียบเชียบ ไม่มีเสียงสะอื้น มีเพียงความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันหนาทึบมานาน เรย์ก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความกังวลและความรู้สึกบางอย่างที่บีั้นรัดในอก "คีย์..." เรย์เรียกชื่อนั้นเป็นครั้งแรกโดยไม่มีคำว่า 'โปรดิวเซอร์' นําหน้า น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงจนแทบกลายเป็นกระซิบ เขาย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ อีกฝ่าย มือเรียวยื่นออกไปลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะแตะลงบนลาดไหล่กว้างที่สั่นเทาอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดในกล้ามเนื้อที่ค่อยๆ ผ่อนคลายลงทีละน้อย คีย์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววดุดันและเย่อหยิ่งบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส ไร้ซึ่งการป้องกันตัวใดๆ ความอ่อนแอที่ถูกเปิดเผยออกมาทำให้ช่องว่างนับไมล์ระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในความเงียบ "ฉันเหนื่อย... เรย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาแผ่วเบາ ราวกับคนหมดแรงจะต่อสู้กับโลกใบนี้ เรย์มองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกบางอย่างที่อันตรายและลึกซึ้งกำลังก่อตัวขึ้นในความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมนี้ เขยิบเข้าไปใกล้จนแทบจะแนบชิด เพื่อมอบความอบอุ่นให้แก่ปีศาจน้ำแข็งที่กำลังหนาวเหน็บ ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะเอ่ยถ้อยคำปลอบโยนที่ขัดกับนิสัยตัวเอง *ปัง!* ประตูกระจกห้องซ้อมถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แสงไฟสว่างจ้าจากทางเดินสาดส่องเข้ามาพร้อมกับร่างของประธานค่ายที่ยืนกอดอกจ้องมองภาพพวกเขาทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น "ดูท่าทางพวกเธอจะซ้อมเพลงกันลึกซึ้งเกินกว่าแค่เรื่องงานแล้วสินะ คีย์ เรย์..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ