ข่าวลือและเปลวไฟ

หน้าจอแท็บเล็ตในมือสั่นไหวเบาๆ ตามแรงสั่นจากการแจ้งเตือนที่ไม่เคยหยุดหย่อนตั้งแต่เที่ยงคืน ข้อความนับร้อยถูกส่งต่อราวกับไฟลามทุ่งในโลกออนไลน์ คลิปวิดีโอความยาวสั้นๆ ถูกตัดต่อบิดเบือนจนกลายเป็นประเด็นร้อนแรงข้ามคืน หัวข้อข่าวในฟอรัมชื่อดังติดเทรนด์อันดับหนึ่งอย่างรวดเร็ว *"โปรดิวเซอร์หนุ่มไฟแรงกับเด็กปั้นนอกคอก: เส้นบางๆ ระหว่างห้องอัดเสียงกับห้องนอน?"* คีย์ปิดหน้าจอนั้นลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาหลังกรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงไฟนีออนในสตูดิโอที่มืดสลัว ความเงียบงันภายในห้องโปรดิวซ์ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับบรรยากาศกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเอง ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนความคิดที่กำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว ประตูห้องถูกผลักเปิดออกโดยไม่เคาะสัญญาณเตือน ร่างโปร่งของเรย์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางที่พยายามอย่างยิ่งยวดจะควบคุมความสั่นเทา "คุณเห็นข่าวบ้าๆ นั่นหรือยัง?" เรย์เปิดฉากทันที น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดและไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด "พวกเขาบอกว่าผมใช้เต้าไต่เพื่อให้ได้เพลงนี้... น่าขำชะมัด ทั้งที่กว่าผมจะเขียนท่อนฮุกนั้นออกมาได้ สมองแทบจะระเบิดอยู่แล้ว" คีย์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ชายหนุ่มพิงหลังกับพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ผิดคาด "แล้วคุณวิ่งมาหาผมถึงที่นี่เพราะกลัวว่าข่าวลือจะเป็นจริง หรือเพราะกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าคุณไม่มีฝีมือกันแน่ล่ะครับ เรย์" "นี่คุณ..." เรย์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวตบลงบนพื้นโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตากลมโตจ้องเขม็งอย่างไม่ยอมแพ้ "สถานการณ์แบบนี้คุณยังจะมีอารมณ์มาแซะผมอีกเหรอครับโปรดิวเซอร์? หรือว่าคุณชอบใจที่เห็นชื่อตัวเองไปพัวพันกับเด็กฝึกมีปัญหาแบบผม?" "ผมไม่เคยชอบปัญหานะครับ โดยเฉพาะปัญหาที่เกิดจากความสะשלของคนอื่นที่ไม่รู้จักระวังตัว" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ทิ้งระยะห่างเพียงเล็กน้อยทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนไปในพริบตา "แต่ที่น่าสนใจกว่าคือ... ใครเป็นคนปล่อยคลิปนี้ออกมาต่างหาก มุมกล้องแบบนั้น มันไม่ใช่คนนอกแน่ๆ" เรย์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยดุดันหลบวูบลงครู่หนึ่งก่อนจะเงີบขึ้นสู้สายตา "คุณหมายความว่ายังไง?" "ผมหมายความว่า..." คีย์ก้าวเข้าไปใกล้ จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "มีหนอนในทีมของเรา และไอ้คนๆ นั้นพยายามจะเล่นงานคุณ... หรือไม่ก็พยายามจะกำจัดเราทั้งคู่" กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยลอยแตะจมูก เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าตอนนี้ตัวเองถูกต้อนให้ถอยหลังจนสะโพ ชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานโดยมีร่างสูงใหญ่ของโปรดิวเซอร์หนุ่มกักตัวไว้ตรงกลาง มือหนายื่นออกไปวางทาบลงบนโต๊ะข้างสะโพกของเขา เป็นการปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนีอย่างสมบูรณ์ "ก...ใกล้เกินไปแล้วครับ" เรย์พยายามดันอกอีกฝ่ายออก แต่แผงอกนั้นกลับแน่นราวกำแพงหิน "กลัวเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ "ตอนอยู่ในห้องอัดคุณยังเถียงผมฉอดๆ ไม่เห็นกลัวอะไรเลยนี่... หรือที่จริงแล้ว คุณกำลังกลัวว่าข่าวลือพวกนั้น จะเป็นเรื่องจริงที่คุณแอบหวังไว้กันแน่" "คุณมัน..." เรย์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์บางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "หลงตัวเองชะมัด!" คีย์ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอย ิ้มที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้น แต่มันกลับทรงพลังและอันตรายต่อหัวใจคนมองเสียเหลือเกิน นิ้วเรียวจับคางของเรย์ให้เงยขึ้นสบตากันตรงๆ "ผมไม่ได้หลงตัวเองครับ เรย์... ผมแค่มองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ข่าวลือพวกนั้น" ความจริงที่ว่า... ดวงตาคู่สวยคู่นี้ไม่ได้กำลังมองเขาด้วยความโกรธเกลียดเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่บทสนทนาเผ็ดร้อนจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่รออนุญาต "บอสครับ! แย่แล้วครับ! ประธานเรียกตัวด่วน..." ผู้จัดการส่วนตัวของเรย์ชะงักค้างทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เรย์ที่ถูกต้อนจนชิดโต๊ะ และโปรดิวเซอร์คีย์ที่ยืนประชิดตัวจนแทบจะรวมร่างกันในความมลัวของห้องอัด ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ